Franciszek Michał Prażmowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Michał Prażmowski
Herb Franciszek Michał Prażmowski
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Miejsce urodzenia Prażmów
Data i miejsce śmierci 3 września 1701
Janów Podlaski
biskup łucki
Okres sprawowania 1696 - 1701.
Wyznanie katolickie
Kościół łaciński
Prezbiterat 28 maja 1662
Nominacja biskupia 24 września 1696
Sakra biskupia 10 lutego 1697
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 10 lutego 1697
Konsekrator Augustyn Michał Stefan Radziejowski
Współkonsekratorzy Jan Stanisław Zbąski
Jerzy Albrecht Denhoff

Franciszek Michał Prażmowski herbu Belina (ur. w Prażmowie – zm. 3 września 1701 w Janowie) – opat klasztoru benedyktynów w Sieciechowie, sekretarz wielki koronny od 1669 roku, sekretarz królewski, prepozyt gnieźnieński, kanonik krakowski, [1], prezydent Trybunału Głównego Koronnego w 1668, 1669, 1676, 1679, 1681, 1685, 1690, 1696 roku[2], dyplomata.

Był synem Andrzeja kasztelana warszawskiego. Bratem prymasa Mikołaja Prażmowskiego, wojewody płockiego Samuela Jerzego i chorążego nadwornego koronnego Wojciecha. Po ukończeniu filii Akademii Krakowskiej w Jedlińsku studiował teologię w Wiedniu, a następnie wyjechał do Rzymu. Po powrocie dzięki poparciu brata Mikołaja został sekretarzem królewskim w czasie potopu znalazł się na Śląsku, był już wówczas kanonikiem krakowskim. W maju 1656 towarzyszył bratu w misji dyplomatycznej do księcia siedmiogrodzkiego Jerzego Rakoczego. W 1658 był scholastykiem płockim. 28 maja 1662 przyjął święcenia kapłańskie. W r. 1667 posłował do cesarza Leopolda I Habsburga oraz niektórych elektorów i książąt Rzeszy Niemieckiej w związku z zagrożeniem turecko-tatarskim. 20 marca 1668 brat scedował mu opactwo sieciechowskie, a następnie probostwo kolegiaty Św. Michała na Wawelu. 18 stycznia 1669 wyruszył w poselstwie do Wiednia, Ratyzbony, Bawarii i Salzburga z prośbą o pomoc przeciw Turcji i Tatarom. W maju 1669 roku był elektorem Michała Korybuta Wiśniowieckiego z ziemi czerskiej[3]. W 1674, w czasie elekcji, opowiedział się za wyborem na króla Jana Sobieskiego. Uczestniczył w sejmie koronacyjnym 1676. Był członkiem rokoszu łowickiego w 1698 roku[4]. Kiedy Andrzej Chryzostom Załuski został w r. 1691 biskupem płockim, Prażmowski miał przejąć po nim zrazu diecezję kijowską, lecz do tego nie doszło. Został w 1691 mianowany biskupem łuckim; prowizję papieską otrzymał dopiero 24 września 1696, ingresu dokonał w r. 1697. Zrezygnował z probostwa gnieźnieńskiego, zatrzymał jednak, za dyspensą na 5 lat, opactwo sieciechowskie i prepozyturę krakowską. Zmarł w Janowie nad Bugiem, stałej rezydencji biskupów łuckich, i został pochowany w tamtejszej kolegiacie. [5]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku, Kórnik 1992, s. 148.
  2. Jan Korytkowski, Prałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych. t. 1, Gniezno 1883, s. 407.
  3. Porządek na seymie Walnym Electiey. Między Warszawą a Wolą przez opisane artykuły do samego tylko aktu Elekcyey należące uchwalony y postanowiony, roku [...] 1669 [słow.] dnia wtorego [...] maia, [b.n.s].
  4. Actum in Castro Ravensi sabbatho ante festum nativitatis sancti Joannis Baptistae proximo anno 1698. Ad officium et acta praesentia castrensia capitanealia Ravensia personaliter veniens nobilis Martinus Strzelecki ex palatinatu Lanciciensi obtulit officio praesenti et in acta praesentia ad ingrossandum porrexit literas manifesti infra scripti, quarum est tenor, sequiturque talis, b.n.s.
  5. Biografia w iPSB