Bernard Maciejowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bernard Maciejowski
prymas Polski i Litwy
Bernard Maciejowski
Herb Bernard Maciejowski
Kraj działania  I Rzeczpospolita
Data urodzenia 1548
Data śmierci 19 stycznia 1608
Arcybiskup Gnieźnieński
Okres sprawowania 1606 – 1608
Prymas Polski
Okres sprawowania 1606 – 1608
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1586
Nominacja biskupia 8 czerwca 1587
biskup łucki
1 września 1598
biskup wileński
23 maja 1600
biskup krakowski
31 lipca 1606
arcybiskup metropolita gnieźnieński
Sakra biskupia 24 stycznia 1588
Kreacja kardynalska 9 czerwca 1604
Klemens VIII
Kościół tytularny bazylika św. Jana w Łacińskiej Bramie

Kardynał Bernard Maciejowski herbu Ciołek (ur. 1548, zm. 19 stycznia 1608 w Krakowie) – biskup łucki i krakowski, arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski w latach 1606-1608, chorąży wielki koronny w latach 1574-1582[1].

Życiorys[edytuj]

Był bratankiem biskupa krakowskiego Samuela Maciejowskiego. Nauki pobierał w kolegium jezuickim w Wiedniu. W latach 1579-1581 uczestnik wojny z Rosją za panowania Stefana Batorego. Pod wpływem księdza Piotra Skargi podjął decyzję o studiach teologicznych w Rzymie, które odbywał od 1582. W 1586 w Rzymie przyjął święcenia kapłańskie, w tym samym roku został kanonikiem krakowskim. Po śmierci Stefana Batorego poparł starania o tron polski Zygmunta III Wazy. Za to poparcie dostał nominację w 1588 na biskupstwo łuckie. W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym[2]. Jako biskup łucki ufundował w Lublinie kolegium jezuickie (1591-1596). Brał udział w przygotowaniu unii brzeskiej. W 1600 został biskupem krakowskim, ingres do katedry wawelskiej odbył 12 sierpnia 1600. Jako biskup Krakowa zwołał w 1601 synod i wydał list pasterski skierowany do proboszczów, uważany dzisiaj za pierwszy podręcznik duszpasterstwa. List ten w 1607 został spopularyzowany w całej Polsce. W 1603 Maciejowski otrzymał kapelusz kardynalski (mianowany przez Klemensa VIII), a 3 lata później nominację na arcybiskupa gnieźnieńskiego i prymasa Polski. W związku z faktem, iż po nominacji na abp gnieźnieńskie król Zygmunt III Waza nie pozwolił mu pobierać także dochodów z biskupstwa krakowskiego jego stosunki z królem uległy pogorszeniu. Dodatkowym czynnikiem mającym wpływ na pogorszenie relacji z Zygmuntem III było polecenie króla aby kardynał Maciejowski nie używał baldachimu w czasie uroczystości kościelnych, co przynależało tylko do legata papieskiego, którym Maciejowski nie był. Z tego powodu kardynał po cichu wspierał rokoszanów w czasie rokoszu Zebrzydowskiego 1606-1609. Był reformatorem Kościoła w duchu soboru trydenckiego. Popierał kontrreformację, był zwolennikiem kultu królowej Jadwigi Andegawenki oraz jej czarnego krucyfiksu z katedry wawelskiej. Mecenas artystów, poetów i uczonych. Pochowany został w katedrze wawelskiej, w kaplicy Matki Bożej Śnieżnej, gdzie spoczął obok stryja Samuela Maciejowskiego, również biskupa krakowskiego. Zachował się portret biskupa przechowywany zgodnie ze zwyczajem w krużgankach klasztoru Franciszkanów.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Urzędnicy centralni i nadworni Polski XIV-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Krzysztof Chłapowski, Stefan Ciara, Łukasz Kądziela, Tomasz Nowakowski, Edward Opaliński, Grażyna Rutkowska, Teresa Zielińska. Kórnik 1992, s. 27.
  2. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 1758, s. 237.

Bibliografia[edytuj]