Stefan Bogusław Rupniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stefan Bogusław Rupniewski
Herb Stefan Bogusław Rupniewski
Data i miejsce urodzenia 1671
Bidziny
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1731
Torczyn
Biskup diecezjalny łucki
Okres sprawowania 1721–1731
Biskup diecezjalny kamieniecki
Okres sprawowania 1716–1721
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 2 lutego 1698
Nominacja biskupia 22 maja 1713
Sakra biskupia 9 lipca 1713

Stefan Bogusław Rupniewski herbu Szreniawa[1] (ur. 1671 w Bidzinach, zm. 21 kwietnia 1731 na zamku[2] w Torczynie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy lwowski w latach 1713–1716, biskup diecezjalny kamieniecki w latach 1716–1721, biskup diecezjalny łucki 1721–1731, dziekan lwowskiej kapituły katedralnej, kanonik lwowskiej kapituły katedralnej w 1715 roku, kanonik kamienieckiej kapituły katedralnej w 1716 roku[3].

Życiorys[edytuj]

Urodził się w kalwińskiej rodzinie szlacheckiej. W młodości zapewne pod wpływem wuja Stefana Bidzińskiego przeszedł na katolicyzm, którego stał się fanatycznym wyznawcą na resztę życia. Wykształcony w kolegiach jezuickich w 1697 uzyskał doktorat z teologii na Akademii Krakowskiej.

Święcenia kapłańskie przyjął 2 lutego 1698. Następnie podjął działalność duszpasterską jako kanonik poznański, archidiakon warszawski (1698–1715[4]), kanonik w Krakowie i Sandomierzu oraz scholastyk (później dziekan) kolegiaty w Stanisławowie, proboszcz w Bidzinach i Goźlicach.

W tym czasie zasłynął z tego, że umierającą matkę razem z przebywającą z nią córką pastora przemocą zamknął w klasztorze benedyktynek w Sandomierzu i zmusił obie do zmiany wyznania (matka zmarła w klasztorze). W 1691 wytoczył proces pastorowi Petroselinowi z Chmielnika, doprowadzając do zamknięcia zboru i szkoły w tej miejscowości. W 1715 dzięki jego staraniom siłą przejęto zbór w Radzięcinie oraz wytoczono proces o remont zboru w Piaskach Wielkich koło Lublina. Tego ostatniego nie udało się mu znieść, gdyż w jego obronie wystąpił przekupiony przez kalwinistów biskup.

22 maja 1713 został prekonizowany przez papieża Klemensa XI na biskupa pomocniczego archidiecezji lwowskiej i biskupa tytularnego Lycopolis. W archidiecezji lwowskiej piastował także godność dziekana kapituły katedralnej. W 1716 został przeniesiony do diecezji kamienieckiej, a w 1721 objął diecezją łucką.

W 1724 otrzymał od króla Augusta II Mocnego przywilej lokacji Skrzeszewa jako miasta[5]. 10 stycznia 1723 konsekrował kościół jezuitów w Drohiczynie, odbudował zniszczoną przez pożar katedrę, którą też konsekrował 23 października 1726 i ukończył budowę kolegiaty Przenajświętszej Trójcy w Janowie Podlaskim.

W 1726 przeprowadził synod diecezjalny, którego skutkiem był podział diecezji łuckiej na 2 archidiakonaty (łucki i brzeski). Przeciwstawił się też grzebaniu zmarłych w niepoświęconej ziemi.

26 września 1727 przekazał paulinom jasnogórskim sanktuarium Matki Bożej w Leśnej Podlaskiej. Dokonał koronacji obrazów maryjnych w Kodniu i Podkamieniu.

Został pochowany w jezuickim kościele Świętych Piotra i Pawła w Krakowie.

Przypisy

  1. Rodzina, herbarz szlachty polskiej, t. XV, Warszawa 1931, s. 311.
  2. F. Sulimierski, B. Chlebowski, W. Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. XII. Warszawa: 1880–1902, s. 405–406.
  3. Przyjaciel Chrześciańskiey Prawdy. Czasopismo teologiczne dla oświecenia i zbudowania kapłanów nayprzód, a potem katolickich chrześcian. 1839 Przemyśl R.VII z.III, s. 83.
  4. Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 32.
  5. Skrzeszew – Parafia św. Stanisława Biskupa i Męczennika. drohiczynska.pl. [dostęp 2014-10-16].

Bibliografia[edytuj]

  • Prokop K.R.: Sylwetki biskupów łuckich. Biały Dunajec: Ostróg : „Wołanie z Wołynia”, 2001. ISBN 83-911918-7-7.
  • Sulimierski F., Chlebowski B., Walewski W.: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. T. XII. Warszawa: 1880–1902, s. 405–406.

Linki zewnętrzne[edytuj]