Jarosław z Lublina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jarosław z Lublina, herbu Jastrzębiec (zm. w 1445 w Krakowie) − sufragan krakowski, prowincjał i przeor klasztoru dominikanów w Lublinie, biskup laodycejski[1].

Tytularne biskupstwo laodycejskie otrzymał w 1413, a zawdzięczał je wstawiennictwu swego krewniaka biskupa Wojciecha Jastrzębca - królewskiego kanclerza, późniejszego prymasa Polski. Od 1414 roku pełnił funkcję biskupa sufragana krakowskiego. Niektóre źródła podają, że był także biskupem łuckim.

W 1420 konsekrował kościół w Igołomii pod Krakowem, później zaś kościół św. Pawła w Sandomierzu[2]. W 1442 przewodził sądowi, który rozstrzygnął konflikt pomiędzy opatem tynieckim a biskupem krakowskim Zbigniewem Oleśnickim o prawa do dzierżawy wsi.

Bibliografia[edytuj]

  • Czaplewski P., Tytularny episkopat w Polsce średniowiecznej (ciąg dalszy), Towarzystwo Przyjaciół Nauk Poznańskie, Poznań 1915.

Przypisy