Franciszek Antoni Kobielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Franciszek Antoni Kobielski
portret biskupa Franciszka Antoniego Kobielskiego, pędzla nieznanego malarza polskiego z drugiej połowy XVIII wieku
portret biskupa Franciszka Antoniego Kobielskiego, pędzla nieznanego malarza polskiego z drugiej połowy XVIII wieku
Herb Franciszek Antoni Kobielski
Data i miejsce urodzenia 20 października 1679
Dmenin
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1755
Janów Podlaski
biskup łucki
Okres sprawowania 1739 – 1755
biskup kamieniecki
Okres sprawowania 1736 – 1739
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 27 lutego 1706
Prezbiterat 3 kwietnia 1706
Nominacja biskupia 23 lipca 1725
Sakra biskupia brak danych
Odznaczenia
Order Orła Białego

Franciszek Antoni Kobielski herbu Poraj (ur. 20 października 1679 w Dmenin – zm. 17 stycznia 1755 w Janowie Podlaskim) – biskup łucki i brzeski, kanclerz królowej Marii Józefy[1].

Krewny i protegowany prymasa Stanisława Szembeka, stronnik Sasów. Temu zawdzięczał karierę duchowną. Wyświęcony w 1706 r., był kanonikiem łowickim, gnieźnieńskim i włocławskim, prepozytem krakowskim, dziekanem warszawskim. W 1725 r. został sufraganem kujawskim (biskup tytularny Antaeopolis), w 1736 prekonizowany na biskupstwo kamienieckie, w 1739 na łuckie.

11 sierpnia 1733 r. na placu Zamkowym w Warszawie wygłosił mowę pogrzebową przed transportem zwłok Sobieskich i Augusta II do Krakowa. W diecezji łuckiej podjął akcję nawracania Żydów, z nikłym jednak skutkiem. 10 lipca 1737 roku podpisał we Wschowie konkordat ze Stolicą Apostolską[2].

Zmarł w Janowie Podlaskim i pochowany w podziemiach tamtejszej kolegiaty.

W 1744 odznaczony Orderem Orła Białego[3].

Przypisy

  1. Encyklopedja powszechna z ilustracjami i mapami. T.8, Warszawa 1900, s. 899.
  2. Vetera monumenta Poloniae et Lithuaniae gentiumque finitimarum historiam illustrantia maximam partem nondum edita ex tabulariis Vaticanis, deprompta collecta ac serie chronologica disposita. T. 4, Ab Innocentio PP. XII usque ad Pium PP. VI 1697-1775.P.1-2, wydał Augustyn Theiner, Rzym 1864, s. 126.
  3. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 174.