Gustaw Simon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gustaw Simon
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

25 listopada 1878
Warszawa, Królestwo Polskie

Data i miejsce śmierci

1941
Warszawa, Polska pod okupacją III Rzeszy

Minister Pracy i Opieki Społecznej (p.o.)
Okres

od 19 stycznia 1924
do 18 czerwca 1924

Poprzednik

Ludwik Darowski

Następca

Ludwik Darowski

Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Komandor 1. klasy Orderu Wazów (Szwecja)

Gustaw Simon (ur. 25 listopada 1878 w Warszawie, zm. 1941 w Warszawie[1]) – polski ekonomista, specjalista w zakresie ubezpieczeń społecznych, polityk, kierownik resortu pracy i polityki społecznej (1924), prezes ZUS (1926-28), przywódca Ligi Państwowości Polskiej[2].

Był członkiem Ligi Narodowej w latach 1900-1911[3]. Działacz Zjednoczenia Organizacji Niepodległościowych ze Związku Narodowego[4]. Był pracownikiem Rady Departamentu Pracy Tymczasowej Rady Stanu[5]. Mianowany członkiem Rady Stanu w 1918 roku[6]. Od 1921 do 1925 był podsekretarzem stanu w ministerstwie pracy i polityki społecznej, a od 19 stycznia 1924 do 18 czerwca 1924 był kierownikiem tegoż resortu w rządzie Władysława Grabskiego. W okresie jego kierowania ministerstwem opracowano ustawę o powołaniu Funduszu Bezrobocia.

Po przewrocie majowym powołany przez premiera Kazimierza Bartla na przewodniczącego Komisji Opiniodawczej Pracy przy prezesie Komitetu Ekonomicznego Rady Ministrów (1926-28, początkowo jako p.o.). Jednocześnie powołany na prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od 1928 prezes Związku Zakładów Ubezpieczeń Pracowników Umysłowych. Od 1933 komisarz Zakładu Emerytalnego Robotników, wchodził do Izby Ubezpieczeń Społecznych. Od 1925 członek Państwowej Rady Emigracyjnej.

W latach 1918-30 profesor Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie, wykładał przedmiot: Związki zawodowe i korporacje wytwórcze. W latach 1921–39 członek Instytutu Społecznego, patronującego Szkole.

Od marca 1935 przewodniczący Tymczasowej Komisji Rewizyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, funkcję pełnił też w okresie okupacji niemieckiej. Zorganizował wówczas zespół studyjny, który omawiał problemy perspektyw ubezpieczeń społecznych w Polsce po wojnie.

2 maja 1923 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[7]. Posiadał również Krzyż Niepodległości i szwedzki Krzyż Komandorski I Klasy Orderu Wazów[8].

Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 30 wprost-4-14)[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prawdopodobnie po 8 kwietnia; do tej daty bowiem na łamach Nowego Kuriera Warszawskiego istniała rubryka „Kronika Żałobna”, w której podawano nazwiska osób pochowanych na warszawskich cmentarzach. Do 8 kwietnia 1941 nazwisko Simona nie pojawiło się w tej rubryce. Tadeusz Wolsza, Simon Gustaw w: Polski Słownik Biograficzny, t. XXXVII, Warszawa-Kraków-Wrocław-Gdańsk 1996-1997.
  2. Jerzy Z. Pająk, Historia placówki werbunkowej Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego w Radomiu według Stanisława Radonia, w: "Między Wisłą a Pilicą", 2004, t. 5, s. 339.
  3. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 583.
  4. Jerzy Z. Pająk, Lewica niepodległościowa w Królestwie Polskim (sierpień 1914-sierpień 1915), w: "Czasy Nowożytne", 1998, t. 5, s. 43.
  5. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 224.
  6. Monitor Polski Nr 57 z 26 kwietnia 1918 r., s. 1.
  7. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 20.
  8. Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 666.
  9. Cmentarz Stare Powązki: JULJAN SIMON, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-04-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]