Stanisław Janicki (minister)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Janicki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 października 1872
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 25 września 1939
Warszawa, Polska
Minister rolnictwa i dóbr państwowych
Okres od 16 stycznia 1919
do 30 września 1919
Poprzednik Błażej Stolarski
Następca Zygmunt Chmielewski
Minister rolnictwa i dóbr państwowych
Okres od 7 stycznia 1924
do 14 listopada 1925
Poprzednik Józef Raczyński
Następca Władysław Kiernik
Minister reform rolnych (p.o.)
Okres od 3 czerwca 1924
do 22 lipca 1924
Poprzednik Zdzisław Ludkiewicz
Następca Wiesław Kopczyński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Lwa Białego I Klasy (Czechosłowacja) Komandor I Klasy Orderu Danebroga (Dania)

Stanisław Janicki (ur. 22 października 1872 w Warszawie, zm. 25 września 1939 tamże) – polski inżynier meliorant, działacz rolniczy, polityk, minister.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie wyznania ewangelicko-reformowanego. Ukończył studia na Wydziale Melioracji Politechniki w Rydze. W trakcie studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia. Prowadził w Warszawie biuro melioracyjne. Następnie od 1899 do 1901 studiował w Akademii Rolniczej w Bonn. Był zwolennikiem uprzemysłowienia wielkiej własności ziemskiej.

Brał czynny udział w pracach Centralnego Towarzystwa Rolniczego. Jako przedstawiciel Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego w 1917 wszedł w skład Tymczasowej Rady Stanu, obejmując kierownictwo Departamentu Gospodarstwa Społecznego. Z początkiem 1918 został powołany na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Koronnych. Jako wiceminister, w kwietniu i w listopadzie 1918 pełnił funkcję kierownika tego resortu w prowizoriach rządowych Antoniego Ponikowskiego i Władysława Wróblewskiego. Następnie od 16 stycznia 1919 do 30 września 1919 był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Ignacego Jana Paderewskiego. Od 7 stycznia 1924 do 14 listopada 1925 ponownie był ministrem rolnictwa i dóbr państwowych w rządzie Władysława Grabskiego. W okresie od 3 czerwca 1924 do 22 lipca 1924 był również kierownikiem resortu reform rolnych. Po odejściu ze służby państwowej zasiadał w radach nadzorczych Państwowego Banku Rolnego i Banku Handlowego S.A. w Warszawie. Był też członkiem zarządu Towarzystwa Akcyjnego Fabryk Metalowych „Norblin, Bracia Buch i T. Werner”.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Był synem lekarza Władysława Ludwika Janickiego (1825-1875) i jego żony Melanii z Norblinów (1825-1898), córki Wincentego Norblina. Ze strony ojca był wnukiem Stanisława Janickiego (1798-1855). Obie rodziny należały do inteligencji i burżuazji warszawskiej i były wyznania ewangelicko-reformowanego. Jego stryjem był Stanisław Janicki (1836-1888).

Żenił się dwukrotnie. Jego pierwszą żoną była kuzynka Irena z Meissnerów (1877-1923). Drugą żoną była Janina z Hirshbergów (1891-1939). Miał dwoje dzieci:

  • Irenę Natalię (1904-1985) zamężną Życką.
  • Stanisława Ludwika Janickiego (1906-1940) zamordowanego w Charkowie.
Grób ministra Stanisława Janickiego (1872-1939) na cmentarzu reformowanym przy ul. Żytniej w Warszawie

Zginął tragiczną razem z drugą żoną 25 września 1939 podczas bombardowania Warszawy. Zostali razem pochowani na cmentarzu ewangelicko-reformowanym przy ul. Żytniej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 285.
  2. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 15.
  3. Życie polityczne. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 198 z 30 sierpnia 1925. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]