Karol Bertoni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karol Bertoni
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

4 października 1876
Stanisławów, Austro-Węgry

Data i miejsce śmierci

10 lutego 1967
Rio de Janeiro, Brazylia

Minister spraw zagranicznych (p.o)
Okres

od 19 grudnia 1923
do 19 stycznia 1924

Przynależność polityczna

bezpartyjny

Poprzednik

Roman Dmowski

Następca

Maurycy Zamoyski

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Wielki Krzyż Orderu Leopolda II (Belgia) Komandor 1. klasy Orderu Gwiazdy Polarnej (Szwecja)

Karol Bertoni (ur. 4 października 1876 w Stanisławowie, zm. 10 lutego 1967 w Rio de Janeiro) – polski polityk i dyplomata, profesor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Fryderyka i Julii z de Winzów. Ukończył studia na wydziale prawnym Uniwersytetu Wiedeńskiego i Akademię Dyplomatyczną w Wiedniu[1]. Przed I wojną światową konsul generalny Austro-Węgier w Mediolanie. Do 1918 pracował w austro-węgierskiej służbie dyplomatycznej. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, od 1919 roku dyrektor departamentu w polskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 1923–1924 kierownik MSZ (p.o. ministra) w rządzie Władysława Grabskiego. Od 1924 profesor Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Profesor Studium Dyplomatycznego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Pod koniec lipca 1932 został wybrany I wiceprezesem Towarzystwa Polsko-Japońskiego[2]. Od 1937 był prezesem Centralnego Komitetu Polskiego Instytutu Nauk Politycznych i Ekonomicznych[1].

Był także encyklopedystą. Został wymieniony w gronie edytorów trzytomowej Podręcznej encyklopedii handlowej wydanej w 1931 w Poznaniu[3].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1939, s. 14. [dostęp 2021-06-29].
  2. Z Towarzystwa Polsko-Japońskiego. „Kurier Warszawski”. Nr 210, s. 8, 31 lipca 1932. 
  3. Maciejewski 1931 ↓.
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 16.
  5. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 7, s. 90, 1931. 
  6. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 85.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]