Plac zabaw

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Plac zabaw w Kłodzku
Plac zabaw
Ogrodzony plac zabaw dla małych dzieci – plastikowa konstrukcja umieszczona na piasku.
Przyszkolny plac zabaw

Plac zabaw – wydzielone miejsce (często ogrodzone), przeznaczone do zabawy dla dzieci.

Wyposażenie placu zabaw najczęściej stanowią: piaskownica, zjeżdżalnia, huśtawka, huśtawka na desce (tzw. ważki), karuzela, bujak sprężynowy, drabinki (drewniane lub metalowe) oraz inne zestawy zabawowe. Wokół placu rozstawiane są ławki dla opiekunów bawiących się dzieci. Place zabaw powstają najczęściej w sąsiedztwie osiedli mieszkaniowych, szkół, przedszkoli i żłobków.

Projekt placu zabaw[edytuj | edytuj kod]

Ciekawe i funkcjonalne miejsce zabaw można osiągnąć dzięki profesjonalnemu i stworzonemu z wyobraźnią projektowi. Stosowane rozwiązania uwzględniać powinny m.in. takie czynniki jak:

  • potrzeby dzieci, młodzieży, dorosłych i rodziców
  • zróżnicowanie ukształtowania otoczenia
  • warunki klimatyczne, w tym: zwiększone występowanie nasłonecznienia, wiatru, czy deszczu
  • warunki dotyczące ewentualnego zanieczyszczenia lub hałasu
  • bezpieczeństwo i funkcje urządzeń

Wymiary elementów i stopień skomplikowania konstrukcji poszczególnych urządzeń do zabawy, powinny odpowiadać docelowej grupie wiekowej użytkowników. Rozwiązania konstrukcyjne, powinny uniemożliwiać dzieciom o niedostatecznych umiejętnościach dostęp do urządzeń przewidzianych dla sprawniejszych dzieci, np. poprzez umieszczenie najniższego stopnia na wysokości minimum 40 cm od poziomu podłoża.

Strefa bezpieczeństwa i materiały podłoża[edytuj | edytuj kod]

Większość wypadków, jakie zdarzają się na placach zabaw, wynika ze złej konserwacji, źle zaprojektowanej konstrukcji urządzenia, niewłaściwej strefy bezpieczeństwa, lub nieodpowiedniego podłoża.

Najnowsze normy zawierają regulacje w zakresie stref bezpieczeństwa i materiałów, z jakich powinno być wykonane podłoże, dla różnych rodzajów wyposażenia placów zabaw. W pewnych - określonych przepisami - przypadkach, strefy bezpieczeństwa sąsiadujących ze sobą urządzeń mogą się przecinać.

Przepisy prawa[edytuj | edytuj kod]

Urządzenia placów zabaw są według prawa budowlanego obiektami budowlanymi postrzeganymi jako elementy małej architektury. W Polsce nie ma obowiązku prawnego wymuszającego na producentach certyfikację wyposażenia placów zabaw zgodnie z normami. Jedynie szkoły i placówki podlegające ministerstwu edukacji mają obowiązek nabywać produkty posiadające certyfikat.

Urządzenia zamontowane na placu zabaw podlegają, co do zasady, unormowaniom dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (2001/95/WE). Bardziej szczegółowe przepisy są różne w zależności od kraju[1], tym niemniej zasadą jest, że wszyscy producenci, importerzy oraz dystrybutorzy maja obowiązek wprowadzać na rynek wyłącznie produkty bezpieczne[2]. To, czy tak faktycznie jest, można udowodnić m.in. przez fakt produkcji w zgodzie z obowiązującymi normami. W odniesieniu do urządzeń na placach zabaw oraz nawierzchni będą to odpowiednio normy PN-EN 1176 oraz PN-EN 1177.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Do polskiego porządku prawnego dyrektywę tę wprowadza ustawa z 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. Nr 229, poz. 2275 z późn. zm), a jako że każde urządzenie na placu zabaw jest obiektem małej architektury, odnoszą się do niego przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z pózn. zm)
  2. David Yearley, Dominik Berliński: Bezpieczny plac zabaw. Poradnik dla administratorów i właścicieli. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. [dostęp 2011-06-14].