James Hunt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
James Hunt
Ilustracja
James Hunt podczas konferencji przed Grand Prix Szwecji w 1977 roku
Imię i nazwisko James Simon Wallis Hunt
Kraj  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1947
Belmont
Data i miejsce śmierci 15 czerwca 1993
Londyn
Sukcesy

1976: Formuła 1 (mistrz)

James Simon Wallis Hunt[1] (ur. 29 sierpnia 1947 w Belmont, zm. 15 czerwca 1993 w Londynie) – brytyjski kierowca wyścigowy i komentator telewizyjny. W 1976 został Mistrzem Świata Formuły 1[2].

W trakcie swojej kariery brał udział w 92 wyścigach, odniósł 10 zwycięstw, a 14 razy startował z pole position[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Hunt zaczynał karierę w niższych kategoriach wyścigowych, gdzie zaliczył kilka poważnych wypadków. Gdy debiutował w Formule 1 w 1973 roku nikt nie oczekiwał, że odniesie jakiekolwiek sukcesy. W 1975 roku Hunt odniósł zwycięstwo na torze Zandvoort dla prywatnego zespołu Hesketh, a w kolejnym sezonie został kierowcą zespołu McLaren. Wykorzystując fakt absencji Niki Laudy po jego poważnym wypadku na torze Nürburgring, Hunt wywalczył tytuł Mistrza Świata, wyprzedzając Austriaka o jeden punkt. Następne dwa sezony były jednak słabsze i w 1979 roku Hunt odszedł do zespołu Walter Wolf Racing. Po siedmiu wyścigach Brytyjczyk zakończył karierę, nie widząc możliwości powrotu na szczyt.

Po zakończeniu kariery Hunt rozpoczął pracę dla stacji BBC i przez następne 14 lat tworzył duet z komentatorem Murray Walkerem.

Hunt prowadził niezwykle rozrywkowy tryb życia[4]. Oprócz zamiłowania do kobiet nie stronił od alkoholu. W latach 80. podupadł na zdrowiu, przeszedł kurację odwykową, leczył się także z depresji[5][6].

18 października 1974 poślubił Susan Hunt[7], lecz w 1976 doszło do rozwodu. 17 grudnia 1983 ożenił się z Sarah Lomax, z którą miał dwóch synów: Freddie'go i Toma[8]. W 1989 roku rozwiódł się.

Zmarł nagle na atak serca w wieku 45 lat[9]. W swoim testamencie napisał, aby jego przyjaciele uczcili jego zgon „huczną imprezą”. Wola Hunta została spełniona.

We wrześniu 2013 roku premierę miał Wyścig, film opowiadający historię rywalizacji, pomiędzy Nikim Laudą a Jamesem Huntem. Za reżyserię odpowiada Ron Howard. W rolę Nikiego Laudy wcielił się Daniel Brühl, natomiast Jamesa Hunta zagrał Chris Hemsworth[10].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Joest Jonathan Ouaknine (2010-12-03): James Hunt: sex and drugs and Rock n'roll (ang.). Leblogauto.com. [dostęp 2018-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-27)].
  2. James Hunt (pol.). f1ultra.pl. [dostęp 2012-03-17].
  3. Lee Price (2013-08-28): James was crazy… when we partied I’d go home early while he stayed out to enjoy ‘opportunities’ (ang.). The Sun. [dostęp 2018-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-27)].
  4. Paul Weaver (2016-10-05): Niki Lauda: ‘James Hunt would not push you off the road. We trusted each other’ (ang.). The Guardian. [dostęp 2017-12-03].
  5. Jonathan Liew (2010-11-22): James Hunt and Barry Sheene prove playboys did not always rule the world (ang.). The Daily Telegraph. [dostęp 2017-12-03].
  6. Richard Williams (1993-06-19): Motor Racing: Foot down with a blind corner ahead: James Hunt's personality didn't need embellishing by any marketing man. Richard Williams reports (ang.). The Independent. [dostęp 2017-12-03].
  7. Tom Rubython (2010-10-14): Turbo charged by lust: How Formula One womaniser James Hunt slept with 33 BA stewardesses before race that made him world champ (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-12-03].
  8. Jonathan Mcevoy (2016-10-22): If Lewis Hamilton is trying to be the new James Hunt, he is failing miserably, says son of F1 legend (ang.). Daily Mail. [dostęp 2017-12-03].
  9. Bella Battle (2014-04-29): Excess all areas! Eight playboys who could rival Dan Bilzerian (ang.). The Sun. [dostęp 2018-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-27)].
  10. Już wkrótce film pt. Ruch wjedzie na ekrany kin (pol.). autocentrum.pl. [dostęp 2013-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-03)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]