Damon Hill

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Damon Hill
Ilustracja
Damon Hill po wyścigu serii Volkswagen Scirocco R-Cup (2012)
Imię i nazwisko Damon Graham Devereux Hill
Kraj  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 17 września 1960
Londyn, Hampstead
Sukcesy

1988: Brytyjska Formuła 3 (3. miejsce)
1993: Formuła 1 (3. miejsce)
1994: Formuła 1 (wicemistrz)
1995: Formuła 1 (wicemistrz)
1996: Formuła 1 (mistrz)

Damon Graham Devereux Hill OBE (ur. 17 września 1960 w Londynie, w dzielnicy Hampstead) – brytyjski kierowca wyścigowy. W sezonach 19921999 startujący w mistrzostwach świata Formuły 1. Mistrz świata z 1996 i wicemistrz świata w sezonach 1994 i 1995. W Formule 1 odniósł 22 zwycięstwa i 42 miejsca na podium.

Karierę rozpoczął w 1981 roku od startów w wyścigach motocyklowych. Po ukończeniu szkoły Winfield Racing School w 1983 przesiadł się do samochodów jednomiejscowych. W latach 1986–1988 startował w Brytyjskiej Formule 3, gdzie w ostatnim sezonie startów w tej serii zdobył trzecie miejsce. W połowie 1989 startował w Formule 3000, w której jeździł do 1991. W tym czasie zdobył czterokrotnie pole position i zdobył dwa miejsca na podium. W 1991 został kierowcą testowym zespołu Formuły 1, Canon Williams Team.

W Formule 1 zadebiutował podczas wyścigu o Grand Prix Hiszpanii 1992 w zespole Brabham, zastępując Włoszkę Giovannę Amati. Brytyjczyk zakwalifikował się tylko do rund w Niemczech i na Węgrzech. Po wyścigu na torze Hungaroring, zespół z powodu kłopotów finansowych wycofał się z Formuły 1 i Hill musiał szukać miejsca na sezon 1993. Po odejściu Nigela Mansella do serii CART i Riccardo Patrese do Benettona, został kierowcą w zespole Williams. W połowie lat 90. Hill był głównym rywalem Michaela Schumachera, dwukrotnie walcząc o tytuł mistrzowski. Ich kolizja podczas Grand Prix Australii 1994 dała Niemcowi pierwsze mistrzostwo świata, z przewagą jednego punktu. W 1996 został mistrzem świata, wygrywając osiem rund. Był pierwszym w historii kierowcą Formuły 1, który zdobył tytuł, podobnie jak jego ojciec. Pomimo tego sukcesu, Williams nie przedłużył umowy z Hillem i przeszedł do zespołu Arrows, gdzie zdobył w Grand Prix Węgier 1997 ostatnie podium dla zespołu. Po roku współpracy przeniósł się do zespołu Jordan Grand Prix, który reprezentował do końca kariery. W tym czasie zwyciężył wyścig o Grand Prix Belgii 1998.

Po zakończeniu kariery, założył kilka firm, prowadził salony samochodowe i grał na gitarze. W latach 2006–2011 był prezesem British Racing Drivers' Club (BRDC), w tym czasie przyczyniając się do przebudowy toru Silverstone i zabezpieczenia przyszłości wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii, poprzez podpisanie siedemnastoletniej umowy.

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Damon Hill urodził się 17 września 1960 w Londynie, w dzielnicy Hampstead, jako jedyny syn kierowcy Formuły 1, Grahama Hilla i jego żony, Bette. Graham Hill jeździł w mistrzostwach świata Formuły 1 od 1958 i w późniejszym czasie udało się dwukrotnie zdobyć tytuł mistrzowski, w 1962 i 1968. Jego kariera wyścigowa zapewniała wygodne życie dla całej rodziny[1]. Bette (z domu Shubrook) była wioślarką i zdobyła brązowy medal na Mistrzostwach Europy w wioślarstwie w Amsterdamie w 1954. Ma także dwie siostry, Brigitte i Samanthę[2]. W 1975, rodzina Hillów mieszkała w dużym domu z basenem w Hetfordshire[3], a Damon uczęszczał do prestiżowego The Haberdashers' Aske's Boys' School[4].

29 listopada 1975, w wyniku katastrofy lotniczej ginie jego ojciec. Po katastrofie, rodziny ofiar pozwały wdowę po Grahamie, Bette, za to, że jej mąż nie zastosował się do instrukcji kontrolerów ruchu lotniczego, nie przeprowadził kontroli technicznej samolotu[2]. Firma ubezpieczeniowa odmówiła wypłaty odszkodowania[2], a Bette musiała sprzedać większość aktywów, w tym trofea[5] i dom rodzinny[6]. Śmierć ojca spowodowała, że Damon musiał porzucić dotychczasową szkołę, a na edukację musiał dorabiać, pracując jako kurier i robotnik na budowie[7].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Kask Hilla podczas startów w barwach Williamsa

Hill rozpoczął karierę w sportach motorowych w 1981 roku, startując w wyścigach motocyklowych. Używał tego samego projektu kasku jak jego ojciec – osiem białych pasków w kształcie wioseł ułożonych pionowo wokół górnej powierzchni ciemnoniebieskiego kasku. Kask, jak i jego kolor nawiązywały do klubu London Rowing Club, którego Graham Hill był członkiem w latach 50.[8][9] Zdobył mistrzostwo w klasie 350cc, jednak jego matka, zaniepokojona niebezpieczeństwem związanym z motocyklami, namówiła go do pójścia do Winfield Racing School w Magny-Cours[10]. Po ukończeniu szkoły, jeździł sporadycznie w samochodach jednomiejscowych do 1984. W następnym roku, dołączył do Brytyjskiej Formuły Ford. Hill, prowadząc Van Diemena dla zespołu Manadient Racing wygrywa sześć wyścigów[10].

W 1986 dołącza do Brytyjskiej Formuły 3. Pierwotnie miał zostać kierowcą West Surrey Racing, jednak utrata głównego sponsora, jakim było Ricoh i śmierć Bertranda Fabiego w lutym 1986, niweczy te plany. Pomimo tego, nie rezygnuje z kariery kierowcy wyścigowego[10]. Hill pożycza 100 tysięcy funtów na starty w zespole Murray Taylor Racing w 1986, później zdobywa zwycięstwa razem z zespołem Intersport Racing. W 1988 zajmuje trzecie miejsce w mistrzostwach, za JJ Lehto i Garym Brabhamem[11]. Rok 1989 spędza na startach w różnych seriach – bierze udział w dwóch wyścigach Brytyjskiej Formuły 3000, w 24-godzinnym wyścigu Le Mans i w wyścigu BTCC na torze Donington Park[10].

Formuła 3000[edytuj | edytuj kod]

W połowie 1989, zespół Footwork Formula, startujący w Międzynarodowej Formule 3000 zwolnił Ukyō Katayamę. Szef zespołu, John Wickham postanowił zorganizować testy, na których pojawili się Damon Hill i Perry McCarthy. Ich czasy były porównywalne, lecz Wickham, sugerując się również zdaniem sponsorów, postanowił zatrudnić Hilla[10][12]. W sześciu wyścigach, trzykrotnie dojeżdżał do mety, notując najlepszy wynik w rundzie na torze Circuit de Spa-Francorchamps, gdzie zajął 14. miejsce. Jego wysiłki o zakwalifikowanie się do wyścigów sprawiły, że przed sezonem 1990, szef ekipy Middlebridge Racing, John McDonald oferuje mu miejsce w zespole[6]. Sezon ten jest nieco lepszy – trzykrotnie startował z pole position i prowadził w pięciu wyścigach, jednak nie ukończył ani jednego[10][13], lecz w wyścigu na Brands Hatch zajmuje drugie miejsce. To sprawia, że w klasyfikacji zajmuje trzynaste miejsce[14]. Swój samochód nazwał ciągle psującym się cholerstwem[10]. W 1991 roku przenosi się do ekipy Eddie Jordan Racing, startującego jako Barclay Team EJR. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich ekip, jest to bardziej zaawansowany zespół, gdzie Johnny Herbert i Jean Alesi zdobyli tytuły mistrzowskie, odpowiednio w latach 1988 i 1989. W międzyczasie, Jordan wchodzi do Formuły 1 jako Jordan Grand Prix i stopniowo wycofuje się z Formuły 3000. Czterokrotnie punktuje, w tym raz zdobywa trzecie miejsce. W klasyfikacji znajduje się na siódmej pozycji[15].

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy kontakt Hilla z Formułą 1 ma miejsce w 1988, kiedy testował samochód Benetton B188 z turbodoładowanym silnikiem Forda[16]. W trakcie startów w Formule 3000 w 1991, Hill postanawia skontaktować się z Frankiem Williamsem, szefem ekipy Williams w Formule 1, z zapytaniem czy znajdzie się miejsce dla niego w zespole[10]. Otrzymał pozytywną odpowiedź i w lutym 1991 zostaje kierowcą testowym w brytyjskim zespole[10][17], zastępując Marka Blundella, który został partnerem zespołowym Martina Brundle w Brabhamie[13]. Otrzymuje komplementy od kierowców, jak i Patricka Heada. Jednakże nie widzi przyszłości w Formule 1, ponadto na jednej z konferencji prasowych, Nigel Mansell przyznał, że Damon Hill ma zbyt duże nogi, aby stać się prawdziwym kierowcą Formuły 1[18].

Brabham (1992)[edytuj | edytuj kod]

Brabham BT60B, którym Damon Hill zadebiutował w Formule 1 w 1992 roku

Początek sezonu 1992, Hill spędza ponownie jako tester w zespole Williams. Nieoczekiwanie pojawia się szansa startów w wyścigach Grand Prix Formuły 1. Po Grand Prix Brazylii, zespół Brabham zwolnił Giovannę Amati, z powodu braku zainteresowania sponsorów i trzykrotnego niezakwalifikowania się do wyścigu[10]. Stajnia, wciąż kierując się zasadą, że kierowca przyciągnie sponsorów postanowił o zatrudnieniu Damona Hilla[10]. Partnerem zespołowym Brytyjczyka był Eric van de Poele, wicemistrz Formuły 3000 z 1990, wcześniej startujący dla zespołu Modena[19]. Samochód Brabham BT60B był napędzany dziesięciocylindrowym silnikiem Judd o pojemności 3,5 litra[19].

Utytułowana ekipa borykała się wtedy z problemami finansowymi. Już przed Grand Prix Hiszpanii, zespół miał kłopoty, ponieważ ciężarówki stajni zostały zablokowane przez urząd celny, w wyniku złożenia wniosku przez wierzyciela zespołu[20]. Kwalifikacje na torze Circuit de Catalunya kończy na ostatniej, 30. pozycji[21]. Nieco lepiej było w kwalifikacjach do Grand Prix San Marino, gdzie znalazł się pozycje wyżej, wygrywając również ze swoim kolegą zespołowym[22]. Przed rozpoczęciem weekendu, Brabham nie posiadał silników, gdyż nie zapłacili za silniki Judd[20]. Sesję kwalifikacyjną do Grand Prix Monako kończy na 28. miejscu i dalej nie kwalifikuje się do wyścigu[23]. W kwalifikacjach do Grand Prix Kanady, tak jak w Hiszpanii, zajmuje ostatnie miejsce[24]. Podobna sytuacja następuje podczas sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Francji[25]. Przełom następuje na torze Silverstone.

W kwalifikacjach zajmuje 26. miejsce, ostatnie premiowane awansem i po raz pierwszy przystępuje do wyścigu[26]. Wyścig kończy na szesnastym miejscu, ze stratą czterech okrążeń do zwycięzcy, Nigela Mansella[27]. Kolejnym wyścigiem w kalendarzu było Grand Prix Niemiec. Brytyjczyk kończy kwalifikacje na 30. miejscu i nie przechodzi do wyścigu[28]. Do Grand Prix Węgier, zespół wystawia samochód tylko dla Hilla. W kwalifikacjach Brytyjczyk wykręca 25. wynik, kwalifikując się po raz drugi w sezonie do wyścigu[29]. Rundę zakończył na jedenastym miejscu, ze stratą czterech okrążeń do Ayrtona Senny[30]. Po wyścigu, z powodu braku pieniędzy zespół wycofał się z mistrzostw.

Swój pierwszy sezon, Damon Hill kończy z zerowym dorobkiem punktowym i nie zostaje sklasyfikowany w klasyfikacji mistrzostw.

Williams (1993–1996)[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze podczas Grand Prix Włoch 1992, Hill pojawił się w padoku, aby starać się o posadę kierowcy wyścigowego na sezon 1993, lecz bezskutecznie[10]. W tym samym czasie, Mansell ogłosił, że odchodzi z zespołu, gdyż nie chce mieć za partnera zespołowego Alaina Prosta, z którym stajnia podpisała kontrakt, ponadto Brytyjczyk nie zaakceptował faktu, iż Frank Williams nie zgodził się na podwyższenie wynagrodzenia po zdobyciu tytułu mistrzowskiego[20]. Drugi z kierowców, Riccardo Patrese przeniósł się do ekipy Benetton. Williams chciał zatrudnić Ayrtona Sennę, jednak Prost zażądał klauzuli, w którym zablokował możliwość przejścia Senny do zespołu[10]. Patrick Head zaproponował Williamsowi Hilla, choć szef zespołu chciał zatrudnić bardziej doświadczonych kierowców, m.in. Bertranda Gachota, Mikę Häkkinena, Johnny'ego Herberta czy Martina Brundle[20][31][32]. Head upierał się przy swoim stanowisku, stwierdzając, że Hill nie tylko jest kierowcą testowym, ale człowiekiem, który chce udowodnić, że zasługuje na swoją szansę[20]. W listopadzie 1992, Hill udaje się na sesję testową na tor Paul Ricard. W trakcie lotu do Francji, jego samolot miał turbulencję. Wówczas Hill powiedział:

Quote-alpha.png
Kiedy samolot wpadł w turbulencję, pomyślałem o moim ojcu, który zginął podczas tej samej podróży, w tym samym miesiącu i w przeciwnym kierunku. Kiedy wylądowaliśmy, byłem gotów do tego ostatniego testu[20].

Zespół postanowił zatrudnić Hilla jako partnera zespołowego dla Alaina Prosta[10]. Za Hillem przeważało także doświadczenie w elektronicznych systemach wspomagania[33].

1993[edytuj | edytuj kod]

Do swojej dyspozycji Hill otrzymał samochód Williams FW15C, napędzany silnikiem Renault[34]. Zgodnie z przepisami, mistrz świata ma jechać z numerem 1, a jego kolega zespołowy – z numerem 2. Jako, że Mansell opuścił Formułę 1 i przeniósł się do serii CART, Williams otrzymał numery 0 i 2, a Hill otrzymał ten pierwszy numer. To spowodowało, że Brytyjczyk został drugim kierowcą Formuły 1, który jeździł z numerem 0[a]. W kwalifikacjach do Grand Prix Południowej Afryki zajmuje czwarte miejsce[35]. W czasie wyścigu wykonuje piruet i spada na koniec klasyfikacji. Na 16. okrążeniu dochodzi do kolizji Hilla z Alessandro Zanardim z Lotusa i w ten sposób nie ukończył inauguracyjnej rundy[36]. Nieco lepiej zaprezentował się w drugim wyścigu sezonu. W kwalifikacjach do Grand Prix Brazylii zajmuje drugie pole startowe[37], za Alainem Prostem i na tej samej pozycji kończy swój wyścig, przegrywając z Ayrtonem Senną[38]. Sesję kwalifikacyjną do Grand Prix Europy kończy podobnie jak w Brazylii, za Francuzem[39]. Wyścig kończy się zdobyciem drugiej pozycji, ponownie przegrywając z Senną[40]. Do wyścigu o Grand Prix San Marino, po raz trzeci z rzędu w sezonie, startuje z drugiej pozycji[41]. Tym razem wyścigu nie ukończył za sprawą awarii hamulców na 20. okrążeniu[42]. Drugie miejsce ponownie zajmuje podczas kwalifikacji do Grand Prix Hiszpanii[43]. Na 41. okrążeniu posłuszeństwa odmawia silnik Renault i po raz kolejny nie ukończył eliminacji[44]. Kwalifikacje do Grand Prix Monako, Brytyjczyk zakończył na czwartej pozycji[45]. Tym razem kończy wyścig na drugim miejscu, ponownie przegrywając z Brazylijczykiem[46]. Do Grand Prix Kanady, Hill kwalifikuje się z drugiego miejsca[47] i na tym samej pozycji kończy wyścig na torze Circuit Gilles Villeneuve, ustępując tylko Prostowi[48]. Podczas kwalifikacji do domowego dla Prosta wyścigu o Grand Prix Francji, Hill nieoczekiwanie zdobywa pole position[49]. Ponownie ukończył wyścig za swoim kolegą zespołowym, na drugim miejscu[50].

Hill podczas treningu do Grand Prix Wielkiej Brytanii 1993

Kwalifikacje do Grand Prix Wielkiej Brytanii kończą się zdobyciem przez kierowcę drugiego miejsca, tuż za Prostem[51]. Na starcie wyścigu wyprzedził Francuza i wyszedł na prowadzenie. Na 41. okrążeniu silnik Renault stracił moc i Hill nie kończy swojego wyścigu[52]. Do wyścigu o Grand Prix Niemiec rusza z drugiego pola startowego[53]. Tak jak na Silverstone, Hill wyprzedza Prosta na starcie i prowadzi w wyścigu. Na dwa okrążenia przed końcem, wyjeżdżając z zakrętu Ost, w samochodzie Brytyjczyka pęka lewa tylna opona i po raz kolejny Hill nie kończy rundy[54]. Do Grand Prix Węgier, kierowca rusza ponownie z pierwszej linii, za Alainem Prostem[55]. Tym razem szczęście go dopisało i po 77 okrążeniach, Hill kończy wyścig jako zwycięzca, mając ponad minutę przewagi nad Riccardo Patrese[56]. Podobna sytuacja dzieje się na torze Circuit de Spa-Francorchamps. Kwalifikacje do Grand Prix Belgii, Hill zakończył na drugim miejscu[57], a wyścig wygrywa, tym razem mając prawie cztery sekundy przewagi nad Michaelem Schumacherem[58]. Kwalifikacje do Grand Prix Włoch kończy na drugiej pozycji, za Alainem Prostem[59]. Tak jak na Węgrzech i w Belgii, Hill odnosi trzecie zwycięstwo, pokonując Jeana Alesiego z Ferrari i Michaela Andrettiego z McLarena[60]. Sesję kwalifikacyjną do Grand Prix Portugalii, Hill kończy zdobyciem drugiego w sezonie pole position[61]. Na okrążeniu formującym zgasł silnik w samochodzie Brytyjczyka i ruszał z końca stawki. W ciągu kilku okrążeń przedostaje się na trzecie miejsce i na tej pozycji zakończył wyścig w Estoril, natomiast Prost zapewnia czwarty tytuł mistrzowski[62]. W kwalifikacjach do Grand Prix Japonii, Brytyjczyk zajmuje szóste miejsce[63]. Wyścig zakończył się zdobyciem czwartej lokaty[64]. W kwalifikacjach do ostatniego wyścigu sezonu, Grand Prix Australii, Hill zajmuje trzecią pozycję, za Senną i Prostem[65]. Na tej samym miejscu zakończył ostatnią rundę[66].

Pierwszy pełny sezon Hilla kończy się zdobyciem trzeciej pozycji w klasyfikacji konstruktorów, zdobywając 69 punktów[67]. Williams natomiast zdobywa tytuł mistrzowski wśród konstruktorów[67].

1994[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 1994, Williams zatrudnił Ayrtona Sennę, co spowodowało odejście Alaina Prosta z zespołu, gdyż nie chciał współpracować ponownie z Brazylijczykiem, ogłaszając tuż przed wyścigiem w Portugalii w październiku 1993, że kończy karierę w Formule 1[10]. W sezonie 1994, Williams ścigał się samochodem FW16 z silnikiem Renault[68] (od Grand Prix Niemiec używał modelu FW16B[69]). Przed sezonem 1994, FIA zmieniła przepisy, zakazując kontroli trakcji, ABSu, aktywnego zawieszenia oraz czterech skrętnych kół, chcąc przerwać dominację Williamsa[70]. Jako, że Prost już nie startował, drugi sezon z rzędu Williams otrzymał numery 0 i 2, a pierwszy numer ponownie przypadł Hillowi.

W kwalifikacjach do inauguracyjnej rundy, Grand Prix Brazylii 1994 zajmuje czwartą pozycję, podczas gdy Senna zdobył pole position[71]. Wyścig ukończył na drugiej pozycji, przegrywając z Michaelem Schumacherem z Benettona[72]. Kolejnym wyścigiem w kalendarzu było Grand Prix Pacyfiku, debiutujące w kalendarzu mistrzostw. W kwalifikacjach osiąga trzeci rezultat[73]. Wyścigu nie ukończył, gdyż na 50. okrążenia dochodzi do awarii przeniesienia napędu w samochodzie Brytyjczyka[74]. Kolejną eliminacją w kalendarzu było Grand Prix San Marino. Sesję kwalifikacyjną, przyćmiona śmiercią Rolanda Ratzenbergera z Simteka, Hill zakończył na czwartej pozycji[75]. Podczas wyścigu dochodzi do wypadku, w którym ginie Ayrton Senna, a Brytyjczyk rundę w Imoli kończy na szóstej pozycji[76]. Od tamtej chwili, Hill musiał przejąć rolę lidera zespołu, podobnie jak było z Grahamem Hillem w Lotusie, gdy w kwietniu 1968 śmierć poniósł Jim Clark[77]. Do wyścigu o Grand Prix Monako, Williams wystawił samochód tylko dla Hilla, oddając cześć trzykrotnemu mistrzowi świata[70]. Kwalifikacje zakończył ponownie na czwartym miejscu, lecz na pierwszym okrążeniu dochodzi do kolizji z Miką Häkkinenem z McLarena i Brytyjczyk przedwcześnie kończy wyścig[78][79]. Po latach kierowca powiedział o tym wyścigu:

Quote-alpha.png
Zupełnie o tym zapomniałem. Mówiąc szczerze, weekendu w Monako jakby nie było. Zbyt szybko wróciliśmy do ścigania, a trochę czasu zajęło odpowiedzenie sobie na pytania, „co my tu robimy”, „dlaczego to robimy?”. Kierowcy byli bardzo nerwowi. Ludzie debatowali nad tym, czy auta są bezpieczne i jak można poprawić sytuację. Od Imoli było zupełnie jakbyśmy znaleźli się w teatrze działań wojennych. Oczywiście nie mogę porównać tego z prawdziwą wojną, ale dla nas to było wyjście ze stosunkowo bezpiecznego środowiska do punktu, w którym wszystko obracało się przeciwko nam. Wszyscy byli poddenerwowani, a w szczególności ja[70].
Damon Hill przed wyścigiem o Grand Prix Francji 1995

Przed Grand Prix Hiszpanii, Williams postanawia zaangażować Davida Coultharda jako drugiego kierowcę[70]. W sesji kwalifikacyjnej, Brytyjczyk zajmuje drugą lokatę, za Michaelem Schumacherem[80]. W czasie postojów, wykorzystał fakt, iż Niemcowi zacięła się skrzynia biegów i objął prowadzenie, którego nie oddał do samego końca[81]. W kwalifikacjach do Grand Prix Kanady zajmuję piątą pozycję, natomiast wyścig kończy jako drugi, za Schumacherem[82][83]. Podobnie jak przed rokiem, do wyścigu o Grand Prix Francji zdobywa pierwsze pole startowe i zajmuje drugie miejsce, ponownie za kierowcą Benettona[84][85]. W tym samym czasie, do zespołu powraca Nigel Mansell, na kilka wyścigów sezonu. Mansellowi płacono 900 tysięcy funtów za każdy wyścig, podczas gdy Hill zarabiał na sezon 300 tysięcy funtów, choć pozycja Damona jako głównego kierowcy została zachowana[86]. Do kolejnego wyścigu, Grand Prix Wielkiej Brytanii, Hill rusza z pole position[87]. Rundę na torze Silverstone wygrywa przed Michaelem Schumacherem, który później zostaje zdyskwalifikowany za ignorowanie decyzji sędziów[88]. Przed wyścigiem o Grand Prix Niemiec, Williams korzysta z modelu FW16B. Sesję kwalifikacyjną Hill kończy na trzeciej pozycji, ale w trakcie wyścigu dochodzi do kolizji z Ukyō Katayamą, trzy minuty spędzając w alei serwisowej, gdyż tyle trwała wymiana nosa w samochodzie Brytyjczyka i ostatecznie zajmuje ósme miejsce[89][90]. Kwalifikacje do Grand Prix Węgier, Hill zakończył na drugiej pozycji i na tej samej pozycji kończy wyścig na torze Hungaroring[91][92]. W kwalifikacjach do Grand Prix Belgii kierowca osiągnął trzeci wynik[93]. Wyścig kończy na drugiej pozycji, przegrywając z dużą przewagą nad Michaelem Schumacherem. Później Niemiec zostaje zdyskwalifikowany za nieprzepisową grubość deski pod nadwoziem, dzięki czemu Hill po raz drugi wygrywa wyścig w Belgii[94]. W wyścigach o Grand Prix Włoch i Grand Prix Portugalii, kierowca Benettona nie startował wskutek kary za wydarzenia podczas Grand Prix Wielkiej Brytanii. Do obu wyścigów jedzie odpowiednio z trzeciego i drugiego pola startowego[95][96]. Hill wykorzystuje nieobecność Schumachera i wygrywa oba wyścigi[97][98]. Dzięki temu, przewaga Niemca nad Brytyjczykiem stopniała do jednego punktu. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Europy, Hill osiąga drugi czas i na tej samej pozycji zakończył rundę na torze Circuito Permanente de Jerez[99][100]. W kwalifikacjach do Grand Prix Japonii zajmuje drugą pozycję[101]. Brytyjczyk wygrywa tę rundę, ponownie zmniejszając swoją stratę do jednego punktu[102]. W kwalifikacjach do ostatniej rundy, Grand Prix Australii, Hill zajmuje trzecie miejsce, za Nigelem Mansellem, który wrócił do kokpitu Williamsa i Michaelem Schumacherem[103]. Na 35. okrążeniu zderza się z Niemcem, który kilka chwil wcześniej popełnił błąd i uderzył w bandę. Zjechał do alei serwisowej, lecz mechanicy bezskutecznie próbują naprawić połamany wahacz i Brytyjczyk nie kończy udziału w wyścigu[104].

W klasyfikacji kierowców, Hill zajmuje drugie miejsce, przegrywając tytuł z Michaelem Schumacherem z Benettona o jeden punkt[105]. Williams po raz kolejny zdobywa tytuł wśród konstruktorów[105]. Jak przyznał potem Brytyjczyk, w czasie sezonu nie otrzymywał wsparcia ani ze strony zespołu, ani ze strony Renault[70]. Brytyjczyk otrzymuje także nagrodę Sportowa Osobowość Roku za 1994, przyznawaną przez BBC[106].

1995[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 1995, Hill był faworytem do zdobycia tytułu mistrzowskiego[107]. Przez cały sezon jego kolegą zespołowym był David Coulthard[108]. Model FW17, podobnie jak poprzednie samochody Williamsa były zaopatrywane w silniki Renault[109][110].

Damon Hill podczas Grand Prix Kanady 1995

Kwalifikacje do Grand Prix Brazylii, Hill zakończył zdobyciem pierwszego pola startowego[111]. Wyścigu nie ukończył, gdyż na 30. okrążeniu awarii ulega skrzynia biegów[112]. Przed wyścigiem okazało się, że paliwo w samochodach Benettona i Williamsa, w tym u Hilla, nie zgadzało się z próbkami, jakie FIA otrzymała przed rozpoczęciem sezonu[70]. Federacja ukarała zespół wykluczeniem z zawodów, lecz oba zespoły złożyły apelacje i kierowcy nie zostali wykluczeni z rundy. Punkty zdobyte przez kierowców zespołów nie zostały uwzględnione w klasyfikacji konstruktorów[70]. Do wyścigów o Grand Prix Argentyny i Grand Prix San Marino, Hill kwalifikuje się odpowiednio na drugiej i czwartej pozycji[113][114]. Oba wyścigi wygrał, pokonując Jeana Alesiego z Ferrari[115][116]. Dzięki temu awansował na pozycję lidera klasyfikacji kierowców[117]. W kwalifikacjach do Grand Prix Hiszpanii, Hill zajmuje piątą pozycję, natomiast wyścig kończy na czwartej pozycji, tracąc pozycję prowadzącego w klasyfikacji[118][119]. Do Grand Prix Monako, Hill startował z pierwszego pola, choć będący tuż za nim Michael Schumacher wykorzystał strategię jednego postoju i Brytyjczyk musiał się zadowolić drugim miejscem[120][121]. Kolejnym wyścigiem było Grand Prix Kanady. W sesji kwalifikacyjnej Brytyjczyk zajmuje drugie miejsce[122]. Rundy nie kończy ze względu na awarię skrzyni biegów na 50. okrążeniu[123]. W kwalifikacjach do Grand Prix Francji startuje z pole position, jednak wyścig kończy na drugim miejscu, za Schumacherem[124][125]. Do wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii, tak jak we Francji, startuje z pierwszego pola startowego[126]. Pomimo utrzymania prowadzenia podczas kilku okrążeń, na 45. kółku przy wyprzedzaniu dochodzi do kolizji z Michaelem Schumacherem i obaj nie kończą eliminacji[127].

W kwalifikacjach do Grand Prix Niemiec, jak w dwóch ostatnich rundach wygrywa z Niemcem. Na 2. okrążeniu Hill wypada z toru Hockenheimring i nie kończy wyścigu[128][129]. Po wyścigu, Brytyjczyk stwierdził, że roztrzaskał swój samochód ze względu na usterkę samochodu[70]. Jak się później okazało, tylna oś w samochodzie Hilla była mocno zużyta – pomimo tego, w tym samym czasie Williams poważnie zastanowił się nad zmianą składu kierowców na przyszły sezon[70]. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Węgier, trzeci raz z rzędu kierowca zdobywa pierwsze pole startowe, które później zamienia na zwycięstwo[130][131]. Kwalifikacje do Grand Prix Belgii przerywają passę Hilla w zdobywaniu pole position, gdyż Brytyjczyk kończy sesję na ósmej pozycji[132]. Hill wyścig kończy na drugiej pozycji za liderem klasyfikacji[133]. Do wyścigu o Grand Prix Włoch kwalifikuje się na czwartej pozycji, podczas gdy Coulthard startuje z pierwszego pola[134]. Na 23. okrążeniu dochodzi do kolizji z Schumacherem i ponownie obaj kierowcy nie ukończyli eliminacji[135]. Kwalifikacje do Grand Prix Portugalii, Brytyjczyk zakończył na drugiej pozycji, za swoim kolegą zespołowym[136]. Wyścig zakończył na trzecim miejscu, za Coulthardem i Schumacherem[137]. Kolejnym wyścigiem w kalendarzu było Grand Prix Europy na torze Nürburgring. W sesji kwalifikacyjnej Brytyjczyk osiąga ponownie drugi rezultat, jednak na 58. okrążeniu wypada z trasy i nie kończy eliminacji[138][139]. Kwalifikacje do kolejnej rundy, Grand Prix Pacyfiku, Hill kończy tak jak dwie ostatnie sesje na drugiej pozycji i kończy eliminację na trzecim miejscu, co sprawia, że nie ma szans na zdobycie tytułu[140][141]. Do wyścigu o Grand Prix Japonii, Hill rusza z czwartego pola[142]. Na 40. okrążeniu Brytyjczyk wypada z trasy i wyścig kończy bez punktów[143]. Po japońskiej eliminacji, Damon wraz z żoną udał się na wyspę Bali[77]. W kwalifikacjach do Grand Prix Australii, Hill zdobywa pierwsze pole startowe i wygrywa ostatni wyścig sezonu, z przewagą dwóch okrążeń do Oliviera Panisa z Ligiera[144][145].

W klasyfikacji kierowców, Damon Hill ponownie zajmuje drugie miejsce, ze stratą 33 punktów do Michaela Schumachera[146]. W klasyfikacji konstruktorów Williams musiał ustąpić ekipie Benetton, do których zespół stracił 25 punktów[146]. Przed końcem sezonu, w padoku mówiło się, że miejsce Hilla mogą zająć Heinz-Harald Frentzen lub Gerhard Berger[147][148]. Frank Williams niechętnie przedłuża kontrakt z Hillem na kolejny sezon, zwłaszcza, że jego rywal Michael Schumacher podpisał kontrakt na starty w zespole Ferrari[70].

1996[edytuj | edytuj kod]

Na nowy sezon, Hill otrzymuje do dyspozycji samochód Williams FW18, napędzany tak jak poprzednie modele dziesięciocylindrowym silnikiem Renault[149][110]. Z zespołu odszedł David Coulthard, a nowym kolegą zespołowym Brytyjczyka zostaje Jacques Villeneuve, mistrz serii CART i zwycięzca wyścigu Indianapolis 500 z 1995[149].

Do pierwszego wyścigu sezonu, Grand Prix Australii, które odbywało się na torze Albert Park, Hill ruszał z drugiej pozycji, za swoim kolegą zespołowym[150]. Podczas wyścigu, kierowcy Williamsa zamieniali się miejscami – po pierwszych postojach w alei serwisowej prowadził Hill, choć później Villeneuve odzyskał prowadzenie. Później po zastosowaniu polecenia zespołowego wobec Kanadyjczyka, Hill odzyskał prowadzenie, a zespół przypieczętował dublet[151]. W kwalifikacjach do Grand Prix Brazylii i Grand Prix Argentyny zdobywał pole position[152][153], które następnie zamieniał na zwycięstwa[154][155]. Po wyścigu w Argentynie, Hill miał 18 punktów przewagi nad kolegą zespołowym[156]. Kwalifikacje do Grand Prix Europy, Hill ponownie kończy na pierwszej pozycji, lecz w czasie wyścigu niezbyt dobrze startuje, później utknął za Rubensem Barrichello, a na samym końcu wypadł z trasy, w trakcie wyprzedzania Pedro Diniza, co sprawia, że Hill kończy wyścig na czwartej pozycji[157][158]. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix San Marino, Brytyjczyk zajmuje drugie miejsce[159]. W czasie wyścigu, korzysta ze strategii późnego pit-stopu i objął prowadzenie, którego nie oddał do końca wyścigu[160]. Kwalifikacje do Grand Prix Monako zakończył na drugiej pozycji, za Schumacherem[161]. Na starcie wyprzedził Niemca i objął prowadzenie w wyścigu, stale powiększając przewagę nad rywalami. Na 41. okrążeniu dopada eksplozja silnika Renault w samochodzie Hilla i Brytyjczyk nie kończy wyścigu[162]. Do wyścigu o Grand Prix Hiszpanii, Hill zdobył pole position[163]. Na starcie spadł na trzecią pozycję, później znalazł się na ósmej pozycji, by po 10. okrążeniu wypaść z trasy, nie kończąc eliminacji w Barcelonie[164]. W kwalifikacjach do Grand Prix Kanady, Hill tak jak w Hiszpanii, zdobywa pierwsze pole startowe i wygrywa wyścig z przewagą czterech sekund nad kolegą zespołowym[165][166].

Hill podczas treningu do Grand Prix San Marino 1996

Do wyścigu o Grand Prix Francji, Hill rusza z drugiego pola startowego, jednak wykorzystał on fakt awarii silnika w samochodzie Schumachera po okrążeniu rozgrzewkowym i prowadził w wyścigu aż do samego końca[167][168]. W kwalifikacjach do Grand Prix Wielkiej Brytanii zwycięża, jednak rundy nie ukończył za sprawą awarii koła[169][170]. Kwalifikacje do Grand Prix Niemiec, Hill zakończył zdobyciem pierwszego miejsca i na tej samej pozycji zakończył wyścig na Hockenheimringu[171][172]. Do Grand Prix Węgier, Brytyjczyk rusza z drugiego pola startowego i również to samo miejsce zdobywa w wyścigu, przegrywając z Villeneuve'em[173][174]. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Belgii, tak jak na Hungaroringu, Damon kwalifikuje się na drugiej pozycji[175]. W czasie neutralizacji doszło do zamieszania w boksach, przez co Hill kończy wyścig na piątym miejscu[176]. W przerwie pomiędzy wyścigami w Belgii i we Włoszech, w trakcie odpoczynku w swoim domu w Irlandii, do Hilla zadzwonił Frank Williams i oznajmił, że nie przedłuży kontraktu z nim na kolejny sezon[70]. Po informacji o decyzji Williamsa Hill powiedział:

Quote-alpha.png
Po prostu, to koniec[70].

Do Grand Prix Włoch, Brytyjczyk startuje z pole position[177]. W trakcie wyścigu, kierowca zostaje wyprzedzony przez Alesiego, który później wypada z toru, a następnie, po odzyskaniu prowadzenia, w czasie 5. okrążenia, Hill popełnia błąd i uderza w ścianę z opon, kończąc tym samym wyścig[178]. W kwalifikacjach do Grand Prix Portugalii, Hill wygrywa z przewagą 0,009 sek. nad kolegą zespołowym, jednak w samym wyścigu zostaje przez niego wyprzedzony i kończy wyścig w Estoril na drugiej pozycji, ze stratą 20 sekund do Villeneuve'a[179][180]. Przed finałowym wyścigiem sezonu, Grand Prix Japonii, Kanadyjczyk miał dziewięć punktów straty do Brytyjczyka[181]. Ostatnie kwalifikacje kończy na drugiej pozycji, natomiast w wyścigu korzysta z fatalnego startu kanadyjskiego kierowcy i zdobywa pozycję lidera wyścigu, zachowując go do końca[182][183].

W klasyfikacji kierowców sezonu 1996, Damon Hill zdobywa tytuł mistrzowski z dorobkiem 97 punktów, o 19 punktów więcej od Jacquesa Villeneuve'a[184]. Tym samym został pierwszym synem mistrza świata, któremu udało się zdobyć tytuł mistrzowski w Formule 1. W klasyfikacji konstruktorów Williams odzyskał tytuł wśród konstruktorów, pokonując Ferrari o 105 punktów[184]. Już w trakcie weekendu na torze Monza, Williams ogłosił, że miejsce Hilla w sezonie 1997 zajmie Heinz-Harald Frentzen, dotychczasowy kierowca Saubera[185], którego Williams chciał już w sezonie 1994, jednak odrzucił tą propozycję.

W czasie jazdy dla Williamsa wygrał łącznie 21 wyścigów, będąc drugim kierowcą Williamsa pod względem ilości zwycięstw, ustępując Mansellowi[186]. Brytyjczyk ponownie otrzymuje nagrodę Sportowa Osobowość Roku, tym razem za 1996[106]. Został tym samym trzecim sportowcem, który dwukrotnie zdobył tą nagrodę, wcześniej takiego zaszczytu dostąpili Nigel Mansell i bokser Henry Cooper[187]. Hill otrzymuje także nagrodę "Segrave Trophy" przyznawaną przez Royal Automobil Club za zostanie mistrzem świata i pierwszym mistrzem, który zdobył tytuł tak jak jego ojciec[188].

Arrows (1997)[edytuj | edytuj kod]

Po odejściu z zespołu Williams, Damon Hill stał się ich czwartym kierowcą, który po zdobyciu tytułu nie kontynuował jazdy w tym samym zespole. Brytyjczyk znalazł się w kręgu zainteresowań zespołów[189], m.in. Jordana, Stewarta czy McLarena[190]. Ostatecznie Hill zdecydował się podpisać kontrakt z zespołem Arrows, który w ciągu dwudziestu lat nie wygrał ani jednego wyścigu, w dodatku jeszcze jako Footwork, sezon 1996 zakończyli z dorobkiem jednego punktu. Zespół przechodził restrukturyzację – właścicielem i szefem zespołu został Tom Walkinshaw, siedziba została przeniesiona z Milton Keynes do Leafield, a ponadto zwiększono liczbę pracowników do 180 osób[191]. Hill miał otrzymywać w zespole wynagrodzenie w wysokości 6 milionów dolarów za rok[189]. Partnerem zespołowym Brytyjczyka został Pedro Diniz, wcześniej startujący dla zespołów Forti i Ligier, posiadający wsparcie włoskiej firmy mleczarskiej Parmalat. Hill jeździł samochodem Arrows A18 z silnikiem Yamaha[192].

Kwalifikacje do pierwszego wyścigu sezonu, Grand Prix Australii ukończył na 20. pozycji, natomiast już na okrążeniu wyjazdowym dochodzi do awarii silnika Yamaha, wobec czego nie przystępuje do startu[193][194]. Pomiędzy wyścigami w Australii i Brazylii, 18 marca 1997 zostaje odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego przez królową Elżbietę II[195]. W kwalifikacjach do Grand Prix Brazylii zdobywa dziewiąte miejsce[196]. Na trzy okrążenia przed końcem wyścigu dochodzi ponownie do awarii jednostki japońskiego producenta i pomimo niedotarcia do mety, Hill zostaje sklasyfikowany na siedemnastej pozycji[197]. Do Grand Prix Argentyny przystępuje z trzynastym czasem[198]. W wyścigu awansował nawet na szóste miejsce, później będąc pozycję wyżej zostaje wyprzedzony przez Ralfa Schumachera i Johnny'ego Herberta. Później dochodzi do kolizji z Jeanem Alesi z Benettona, przez co Brytyjczyk znajduje się poza trasą, natomiast po raz trzeci z rzędu nie ukończył eliminacji, gdyż ponownie odmówił posłuszeństwa silnik w samochodzie Hilla[199]. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix San Marino, Brytyjczyk osiąga piętnasty rezultat, natomiast ponownie wyścigu nie ukończył, tym razem za sprawą kolizji z Shinjim Nakano z Prosta[200][201]. Do Grand Prix Monako wyrusza z 13. pola startowego, lecz na 2. okrążeniu odpada z rywalizacji przez kolizję z Eddie Irvine'em z Ferrari[202][203]. Kwalifikacje do Grand Prix Hiszpanii, Hill kończy na piętnastej pozycji, natomiast rundy po raz szósty z rzędu nie ukończył, gdyż w jego samochodzie ponownie zawiódł silnik[204][205]. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Kanady, Brytyjczyk uzyskuje piętnasty wynik[206]. Wyścig udaje mu się ukończyć na dziewiątym miejscu, za kolegą zespołowym[207]. Kolejnym wyścigiem w kalendarzu było Grand Prix Francji. W kwalifikacjach uzyskuje siedemnasty czas i po raz pierwszy Hill uległ Dinizowi, który został sklasyfikowany pozycję wyżej[208]. Podczas pierwszego okrążenia, kierowca wypadł z toru, uszkadzając przy tym przednie skrzydło. Pomimo tego, Hill zostaje sklasyfikowany na dwunastym miejscu[209]. Do kolejnej rundy, Grand Prix Wielkiej Brytanii, Hill kwalifikuje się z 13. czasem, natomiast wyścig układa się po jego myśli i kończy na szóstej pozycji, zdobywając swój pierwszy punkt w sezonie[210][211]. Do Grand Prix Niemiec, kierowca kwalifikuje się ponownie na trzynastej pozycji, natomiast wyścig kończy na ósmym miejscu[212][213].

Do wyścigu o Grand Prix Węgier, Hill rusza z trzeciego pola startowego, przegrywając tylko z Michaelem Schumacherem i Jacquesem Villeneuve'em[214]. Na starcie wyprzedził Kanadyjczyka, a po 13. okrążeniu został liderem wyścigu. Z powodu problemów z układem hydraulicznym, Kanadyjczyk dogania Brytyjczyka na ostatnim okrążeniu i Hill musiał zadowolić się drugim miejscem[215]. Kwalifikacje do Grand Prix Belgii, Hill kończy na dziewiątym miejscu, jednak pod koniec wyścigu dochodzi do awarii zawieszenia i pomimo tego, zostaje on sklasyfikowany na czternastej pozycji[216][217]. Do Grand Prix Włoch, Brytyjczyk rusza z czternastego pola startowego[218]. Na 46. okrążeniu dopada awaria silnika Yamaha i Hill nie kończy eliminacji[219]. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Austrii, Hill zostaje sklasyfikowany na siódmej pozycji i na tej samym miejscu kończy wyścig, choć jeszcze przed finałowym okrążeniu znajdował się na ostatniej punktowanej lokacie[220][221]. W kwalifikacjach do Grand Prix Luksemburga osiąga trzynasty wynik i kończy rundę na ósmej pozycji[222][223]. Do Grand Prix Japonii, Hill rusza z siedemnastego pola i kończy eliminację na jedenastym miejscu, blokując w trakcie wyścigu Michaela Schumachera[224][225]. Do ostatniej eliminacji, Grand Prix Europy, Hill kwalifikuje się na czwartej pozycji[226]. Na 48. okrążeniu dochodzi do usterki skrzyni biegów, przez co Hill nie kończy ostatniej rundy sezonu[227].

W klasyfikacji kierowców w sezonie 1997, Damon Hill zostaje sklasyfikowany na dwunastej pozycji, mając na koncie siedem punktów[228]. W klasyfikacji konstruktorów, Arrows znajduje się na ósmej pozycji, pokonując tylko Stewarta i Tyrrella[228].

Jordan (1998–1999)[edytuj | edytuj kod]

Po sezonie 1997, Hill był bliski podpisania kontraktu ze stajnią Prost Grand Prix, gdyż francuski zespół mocno na to naciskał[189]. Ostatecznie jednak Brytyjczyk przyjął ofertę ekipy Jordan Grand Prix, zastępując w zespole Giancarlo Fisichellę[189]. Jego partnerem zespołowym został Ralf Schumacher, brat Michaela Schumachera[229]. Hill przed rozpoczęciem sezonu przyznał, że słabszy poprzedni sezon rozbudził jego apetyty na ponowną wygraną[230]. Szef zespołu Eddie Jordan stwierdził:

Quote-alpha.png
Nie jestem w stanie dokładnie powiedzieć kiedy, ale jestem przekonany, że wygramy wyścig w tym roku[231].
1998[edytuj | edytuj kod]
Damon Hill i Ralf Schumacher przed wyścigiem o Grand Prix Wielkiej Brytanii 1998

W sezonie 1998, Hill i Schumacher jeździli samochodem Jordan 198, który był napędzany silnikami Mugen-Honda[229]. Do inauguracyjnej rundy, Grand Prix Australii, Hill kwalifikuje się z dziesiątym rezultatem[232]. Wyścig kończy na ósmej pozycji, ze stratą okrążenia do Häkkinena[233]. W kwalifikacjach do Grand Prix Brazylii startuje z jedenastego pola, awansując w wyścigu o jedną pozycję wyżej, choć później po eliminacji zostaje zdyskwalifikowany, ponieważ samochód był o osiem kilogramów za lekki[234][235]. W kwalifikacjach do Grand Prix Argetyny, Hill został sklasyfikowany na dziewiątej pozycji, natomiast wyścig kończy na ósmym miejscu[236][237]. Do Grand Prix San Marino startuje z siódmego miejsca[238]. W czasie wyścigu miał kolizję z Alexandrem Wurzem z Benettona i spadł na koniec stawki, a w momencie, gdy jechał na siódmej pozycji, w samochodzie brytyjskiego kierowcy dochodzi do awarii hydrauliki i Hill nie kończy rundy w Imoli[239]. Kwalifikacje do Grand Prix Hiszpanii zakończył na ósmym miejscu, jednak wyścigu nie kończy, ponieważ na 46. okrążeniu silnik odmówił posłuszeństwa[240][241]. Do Grand Prix Monako, Hill startuje dopiero z piętnastego pola, lecz kończy rywalizację na ósmym miejscu, ze stratą dwóch okrążeń[242][243]. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Kanady, Brytyjczyk wywalczył dziesiąte pole startowe, podczas gdy jego kolega zespołowy został sklasyfikowany pięć pozycji wyżej[244]. W trakcie wyścigu zdołał awansować nawet na drugą lokatę, staczając również pojedynek z Michaelem Schumacherem, którego blokuje trzykrotnie, jednak na 42. okrążeniu, w samochodzie Hilla dopada awaria elektryki i nie ukończył eliminacji[245]. Po wyścigu, Niemiec krytykował jazdę Brytyjczyka, choć kierowca Jordana wypominał mu poprzednie incydenty[189]. Następną rundą w kalendarzu było Grand Prix Francji. W kwalifikacjach Brytyjczyk osiąga siódmy rezultat, jednak odpada z rywalizacji przez awarię hydrauliki[246][247]. Podobnie jak we Francji, do wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii rusza z siódmego pola, jednak w trakcie walki z byłym kolegą zespołowym, Jacquesem Villeneuve'em, na 13. okrążeniu wypada z trasy i ponownie przedwcześnie kończy wyścig, w którym Ralf Schumacher zajął piąte miejsce, gwarantujące mu dwa punkty do klasyfikacji[248][249].

Przed wyścigiem na torze Silverstone, Jordan postanowił o zatrudnieniu Mike'a Gascoyne'a z Tyrrella, w miejsce Gary'ego Andersona, który pełnił rolę głównego projektanta[250]. Dzięki przyjściu Brytyjczyka, irlandzka stajnia zaczęła wprowadzać poprawki do modelu 198. W kwalifikacjach do Grand Prix Austrii, Hill uzyskuje piętnasty czas, natomiast wyścig kończy na siódmym miejscu[251][252]. Dużo lepiej wodzi się Brytyjczykowi podczas Grand Prix Niemiec, gdzie w kwalifikacjach zajmuję piątą lokatę, a wyścig kończy pozycję wyżej, zdobywając pierwsze punkty w sezonie[253][254]. W kwalifikacjach do Grand Prix Węgier zajmuje czwarte miejsce, które zachowuje do samego końca wyścigu, mając w dodatku szansę na najniższy stopień podium[255][256]. W sesji kwalifikacyjnej do Grand Prix Belgii, Hill zostaje sklasyfikowany na trzeciej pozycji[257]. Na początku dochodzi do największego karambolu, w którym bierze udział trzynaście samochodów, lecz na szczęście oba samochody Jordana nie uczestniczą w nim[189]. Po drugim starcie, Hill wychodzi na prowadzenie, jednak po siedmiu okrążeniach zostaje wyprzedzony przez Michaela Schumachera na zakręcie Bus Stop. Brytyjczyk odzyskuje prowadzenie, po kolizji Niemca z Davidem Coulthardem. Pod koniec wyścigu, jego kolega zespołowy zaczyna doganiać Hilla, który później przez radio powiedział:

Quote-alpha.png
Mam zamiar wam coś przekazać i lepiej, abyście tego posłuchali. Jeżeli będziemy się ścigać ze sobą, możemy zakończyć ten wyścig z niczym, więc kieruję to do Eddiego. Jeżeli nie będziemy rywalizować między sobą, pojawi się okazja do zdobycia pierwszego i drugiego miejsca, więc wybór należy do ciebie[189].
Jordan 198, którym Damon Hill odniósł ostatnie zwycięstwo w karierze

Po tym komunikacie, szef zespołu postanowił skorzystać z informacji przekazanej przez Brytyjczyka i nakazał Schumacherowi nie wyprzedzać Hilla. Pomimo wielu prób zignorowania tego komunikatu, niemiecki kierowca potwierdził otrzymanie polecenia[189]. Cały wyścig kończy się dubletem zespołu Jordan – Hill wygrał z przewagą 0,932 sek. nad Ralfem Schumacherem[258]. Było to pierwsze zwycięstwo irlandzkiej ekipy, pierwszy i jedyny dublet w historii zespołu oraz 22. zwycięstwo Hilla w karierze. Do wyścigu o Grand Prix Włoch, Hill startuje z czternastego miejsca[259]. W wyścigu udaje mu się awansować o kilka pozycji, ostatecznie kończąc rywalizację na szóstym miejscu[260]. Do Grand Prix Luksemburga, Hill kwalifikuje się na dziesiątej pozycji, które zamienia na dziewiątą lokatę w wyścigu[261][262]. Do ostatniej rundy sezonu, Grand Prix Japonii, Brytyjczyk kwalifikuje się na ósmym miejscu[263]. W wyścigu udaje się awansować do punktowanej szóstki, ostatecznie kończąc wyścig na czwartej pozycji[264].

Sezon 1998, Damon Hill zostaje sklasyfikowany na szóstej pozycji z liczbą 20 punktów[265]. W klasyfikacji konstruktorów, Jordan znajduje się na czwartej pozycji, ulegając zespołom McLaren, Ferrari i Williams[265].

Przed wyścigiem w Belgii, do Michaela Breena, prawnika Damona Hilla, zwraca się Frank Williams, oferując Hillowi powrót do ekipy na sezon 1999[266]. Brytyjczyk odrzucił ofertę Williamsa i przedłużył na kolejny rok kontrakt z Jordanem[266].

1999[edytuj | edytuj kod]

Oczekiwania Hilla wobec zespołu były wysokie. Nowym partnerem zespołowym Brytyjczyka, po odejściu Ralfa Schumachera do Williamsa został Heinz-Harald Frentzen, który zastąpił brytyjskiego kierowcę dwa lata wcześniej w stajni Franka Williamsa[267]. Samochód Jordan 199, tak jak poprzedni, napędzany był silnikami Mugen-Honda[267].

Do pierwszego wyścigu sezonu, Grand Prix Australii, Hill kwalifikuje się na siódmej pozycji, podczas gdy Frentzen startuje dwie pozycje wyżej[268]. Brytyjczyk zakończył swój wyścig na pierwszym okrążeniu, po kolizji z Jarno Trullim z Prosta, podczas gdy kolega zespołowy przegrał tylko z Eddie'em Irvine'em[269]. W kwalifikacjach do Grand Prix Brazylii ponownie zajął siódme miejsce, tym razem wygrywając z Frentzenem[270]. Rundy nie kończy za sprawą kolizji z Alexandrem Wurzem na 10. okrążeniu i uszkodzeniu zawieszenia prawego przedniego koła[271][272]. Kolejny wyścig, Grand Prix San Marino odbył się trzy tygodnie po rywalizacji w Brazylii. W sesji kwalifikacyjnej zajął ósmą lokatę, natomiast wyścig ukończył na czwartej pozycji, zdobywając pierwsze punkty w sezonie, mając także szansę na walkę z Rubensem Barrichello o najniższy stopień podium[273][274]. Do Grand Prix Monako, Hill startował z siedemnastego pola startowego[275]. Na 4. okrążeniu wyścigu, podczas walki z Ralfem Schumacherem dochodzi o kolizji i Brytyjczyk uderza w bandę, po raz trzeci kończąc eliminacje przedwcześnie[276][277]. W kwalifikacjach do Grand Prix Hiszpanii, Hill osiąga jedenasty rezultat, zamieniając go na siódme miejsce w wyścigu[278][279]. Kwalifikacje do Grand Prix Kanady kończy na czternastej pozycji[280]. Na 14. okrążeniu Hill na wyjściu z ostatniego zakrętu uderza o ścianę i kończy wyścig[281]. Co najciekawsze, także Michael Schumacher i Jacques Villeneuve w tym samym miejscu uderzają swoimi samochodami, co przyczyniło się do powstania Ściany Mistrzów[189]. Po wyścigu, Damon Hill ogłosił, że sezon 1999 jest jednocześnie jego ostatnim w Formule 1, ze względu na słabe osiągi w jego samochodzie[189]. W kwalifikacjach do Grand Prix Francji, Hill osiąga osiemnasty wynik, z czasem o 0,002 sek. gorszym od 107% czasu zdobywcy pole position[282]. Sędziowie dopuszczają go do wyścigu, w którym najpierw ma kolizję z jednym z kierowców Arrowsa, a następnie, w samochodzie Brytyjczyka dochodzi do awarii elektryki, wobec czego Hill wycofuje się[283][284]. W tym czasie, Frentzen odniósł pierwsze zwycięstwo w sezonie dla Jordana i drugie zwycięstwo w karierze. To spowodowało, że Brytyjczyk nie mający już motywacji do jazdy chciał wycofać się z Formuły 1 ze skutkiem natychmiastowym, jednak Eddie Jordan przekonał go, aby pojechał jeszcze w domowej rundzie[189].

W trakcie weekendu wyścigowego na torze Silverstone, Damon Hill na konferencji prasowej powiedział, że Grand Prix Wielkiej Brytanii będzie jego ostatnim wyścigiem w karierze[189]. Na wszelki wypadek, Jordan postanawia przetestować Josa Verstappena, który został wybrany na zastępcę Hilla[189]. W kwalifikacjach do Grand Prix Wielkiej Brytanii, brytyjski kierowca zajmuje szóste miejsce[285]. Na 45. okrążeniu wyścigu zostaje chwilowym liderem wyścigu, później zmagał się cztery okrążenia przed końcem z awarią hydrauliki, ale ostatecznie udaje się ukończyć eliminację na piątym miejscu[286][287]. Po wyścigu, Hill ponownie zmienił zdanie i pozostał w stawce do końca sezonu, choć mówiło się, że zamieni się miejscami w zespołach z Jarno Trullim na sezon 2000, ponieważ irlandzka ekipa była zainteresowana Włochem[189]. Kwalifikacje do Grand Prix Austrii kończy z jedenastym wynikiem, natomiast wyścig kończy na ósmej pozycji[288][289]. Do wyścigu o Grand Prix Niemiec kwalifikuje się z ósmego pola, jednak na 13. okrążeniu defekt układu hamulcowego powoduje, że po raz kolejny Hill wycofuje się z eliminacji[290][291][292]. Kwalifikacje do Grand Prix Węgier, Hill kończy z szóstym wynikiem i na tej samej pozycji zakończył wyścig[293][294]. Sesję kwalifikacyjną do Grand Prix Belgii, Brytyjczyk kończy na czwartej pozycji, a wyścig kończy o dwie pozycje niżej, dopisując kolejny punkt do klasyfikacji[295][296]. Do Grand Prix Włoch, Hill startuje z dziewiątego pola startowego[297]. Cały wyścig kończy na dziesiątej pozycji, podczas gdy Heinz-Harald Frentzen odniósł drugie zwycięstwo dla zespołu[298]. To sprawia, że Niemiec ma realne szanse na zdobycie tytułu, jako, że liderujący Mika Häkkinen miał dziesięć punktów przewagi nad niemieckim kierowcą[299]. W kwalifikacjach do Grand Prix Europy, Hill znajduje się na siódmej pozycji[300]. Na pierwszym okrążeniu doszło do awarii elektryki w samochodzie Hilla, powodując zamieszanie, w którym Alexander Wurz zaczepił o tylne koło w samochodzie Pedro Diniza, czego skutkiem było przewrócenie samochodu Brazylijczyka do góry nogami[301][302]. Sesję kwalifikacyjną do pierwszego w historii Grand Prix Malezji, Hill kończy z dziewiątym rezultatem[303]. Na początku wyścigu dochodzi do zderzenia z Giancarlo Fisichellą i Hill ponownie przedwcześnie kończy rywalizację[304][305]. Do ostatniego wyścigu sezonu, Grand Prix Japonii, Brytyjczyk startuje z dwunastego pola[306]. W trakcie wyścigu, wypada z trasy po nieudanym pokonaniu zakrętu Spoon z dużą prędkością, a później wycofał się z wyścigu[307][308].

Swój ostatni sezon w Formule 1, Damon Hill kończy na dwunastej pozycji z siedmioma punktami[309]. Mimo tego, Hill wraz z Frentzenem doprowadzają do trzeciej pozycji Jordana w klasyfikacji konstruktorów, przegrywając jedynie z Ferrari i McLarenem[309].

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Hill na podium wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii 2013

W 2000 roku, wraz ze swoim prawnikiem Michaelem Breenem założył Prestige and Super Car Private Members Club P1 International[310]. Breen odkupił od Hilla klub w październiku 2006. Hill był zaangażowany w prowadzenie salonów sprzedaży BMW i Audi[311].

Przy okazji wydania w sierpniu 2016 swojej autobiografii pt. Watching the Wheels: My Autobiography, Hill przyznał, że w pierwszej połowie lat 2000. zupełnie odciął się od wyścigów samochodowych, mówiąc:

Quote-alpha.png
Nie czytałem gazet, nie oglądałem wyścigów przez pięć lub sześć lat, a przez większość lat 2000. byłem oderwany od wszystkiego. W 2003 roku poprosiłem o pomoc. Terapia nauczyła mnie wyrażać to, jak się czujesz[312].

Hill wielokrotnie uczestniczył w Festiwalu Prędkości w Goodwood, jeżdżąc samochodami i motocyklami[313]. W 2005, Hill testował samochód serii GP2[314]. Rok później, Brytyjczyk testował 600-konny samochód przystosowany do serii Grand Prix Masters, skupiającej byłych kierowców Formuły 1[315]. Po testach, mimo zadowolenia, powiedział, że nie wróci do ścigania mówiąc:

Quote-alpha.png
To jest ten brakujący element. Kocham szybką jazdę, naciskanie do granic możliwości i całą resztę, ale dla mnie ściganie się... Nie mam takiej ambicji, aby znowu to robić i to jest ważna część całego równania, chociaż nigdy nic nie wiadomo.[315]

W kwietniu 2006 został prezesem British Racing Drivers' Club (BRDC), zastępując na tym stanowisku Jackiego Stewarta[316]. Przyczynił się do gruntownej przebudowy toru Silverstone, którego klub jest właścicielem[189]. Zabezpieczył przyszłość wyścigu o Grand Prix Wielkiej Brytanii poprzez podpisanie siedemnastoletniej umowy[189][317]. 7 czerwca 2011 poinformowano, że Hill, z dniem 25 sierpnia 2011, złoży rezygnację z funkcji prezesa klubu, chcąc skupić się na rodzinie, w tym na karierze Josha[318]. Jego następcą został Derek Warwick[319].

W 2009, Uniwersytet w Northampton uhonorował Damona Hilla honorowym wyróżnieniem za osiągnięcia w Formule 1 i lokalne koneksje z Silverstone[320][321].

W maju 2010 został jednym z sędziów wyścigu o Grand Prix Monako 2010[322]. Po wyścigu sędziowie, w tym Hill, ukarali Michaela Schumachera za wyprzedzenie Fernando Alonso, kiedy jeszcze była żółta flaga, a samochód bezpieczeństwa dopiero zjeżdżał do alei serwisowej[323]. Po wyścigu, Hill otrzymał wiele e-maili, oskarżających Brytyjczyka o stronniczość[323].

W dniach 18-19 maja 2012, wraz z Perrym McCarthym, Markiem Blundellem, Martinem Donnellym, Julianem Baileyem i Davidem Brabhamem wziął udział gościnnie w pierwszej rundzie serii Volkswagen Scirocco R-Cup na torze Brands Hatch, w celu zebrania pieniędzy na fundację Halow[324]. Był to jego pierwszy wyścig samochodowy od 1999. Choć ustanowił najszybszy czas podczas pierwszego treningu, z wyścigu odpadł po siedmiu okrążeniach.

7 października 2012, Hill poprowadził samochód BRM P57, w którym jego ojciec zdobył mistrzostwo świata w 1962. Miało to związek z obchodzeniem 50. rocznicy zdobycia mistrzostwa przez brytyjską stajnię[325]. Kilka dni później, w trakcie weekendu Europejskiego Pucharu Formuły Renault 2.0 na torze Circuit de Barcelona-Catalunya przetestował samochód Red Bull RB6, którym Sebastian Vettel zdobył swoje pierwsze mistrzostwo[326].

Od czerwca 2018, Hill jest prezesem stowarzyszenia Brooklands Trust Members, zastępując na tym stanowisku Stirlinga Mossa[327].

Media[edytuj | edytuj kod]

Hill jako ekspert kanału Sky Sports F1 podczas Grand Prix Włoch 2012

Hill regularnie pojawiał się w brytyjskich mediach. Po raz pierwszy pojawił się w czerwcu 1975, gdy wraz z ojcem Grahamem wziął udział w programie Jim'll Fix It[328]. Ponownie pojawił się w programie w styczniu 1995 z okazji 20-lecia programu[329]. W 1996, wraz z ówczesnym komentatorem wyścigów F1 w BBC, Murrayem Walkerem wziął udział w reklamie telewizyjnej Pizza Hut, w której Walker komentował posiłek Hilla jak wyścig[330]. Pojawiał się także w wielu programach telewizyjnych, takich jak Top Gear, This Is Your Life, TFI Friday czy Shooting Stars[331].

Pisał także artykuły do miesięcznika F1 Racing. Komentował wyścigi o Grand Prix Węgier w sezonach 2007[332] i 2008 na kanale ITV. W styczniu 2012, Sky ogłosiło podpisanie kontraktu z Hillem, dzięki czemu kierowca zaczął pełnić rolę eksperta dla kanału Sky Sports F1[333].

Kariera muzyczna[edytuj | edytuj kod]

Hill był zainteresowany muzyką od najmłodszych lat. W 1995, w jednym z wywiadów przyznał, że zabrałby na bezludną wyspę tylko gitarę i deskę surfingową[334]. Jego muzycznymi inspiracjami są Tom Petty, Van Morrison i Iggy Pop[335]. W czasach szkolnych, wraz ze swoimi kolegami założył zespół "Sex, Hitler and the Hormones"[5][336]. Po osiągnięciu sukcesu w Formule 1, grał z wieloma znanymi muzykami, m.in. z George'em Harrisonem. Zagrał końcówkę solową w utworze "Demolition Man", który pojawił się na płycie Euphoria zespołu Def Leppard[336]. Po zakończeniu kariery w 1999, Hill poświęcił więcej czasu muzyce i grał z zespołami SAS Band, kierowanym przez Spike'a Edneya[337] i Wild Colonial Boys, założonym przez australijskiego tenisistę, Pata Casha[338]. W latach 1999-2003 istniał założony przez kierowcę zespół "The Conrods", który grał covery utworów The Rolling Stones, The Beatles i The Kinks, grając m.in. po wyścigu o Grand Prix Austrii 2002[339]. Od momentu objęcia funkcji prezesa BRDC w 2006, Hill przyznał, że nie ma czasu na granie[336].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1988, Damon Hill ożenił się z Susan George, zwaną Georgie (ur. 29 kwietnia 1961)[1]. Mają czwórkę dzieci: Olivera (ur. 4 marca 1989), Joshuę (ur. 9 stycznia 1991), Tabithę (ur. 19 lipca 1995) i Rosie (ur. 1 lutego 1998). Ich najstarszy syn, Oliver urodził się z zespołem Downa. Hill wspiera Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Zespołem Downa, a także fundację Halow[189]. Jego syn, Josh poszedł w ślady ojca i jeździł w różnych seriach samochodowych, m.in. w Brytyjskiej Formule Renault, Północnoeuropejskim Pucharze Formuły Renault 2.0 czy Europejskiej Formule 3. W lipcu 2013, Josh ogłosił zakończenie kariery, postanawiając się skupić na muzyce[340].

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

24h Le Mans[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Partnerzy Samochód Klasa Okr. Poz. klasa
Poz.
1989 Wielka Brytania Richard Lloyd Racing Szwecja Steven Andskär
Wielka Brytania David Hobbs
Porsche 962C GTi C1 228 NU NU

Formuła 3000[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Msc.
1988 Hiszpania Włochy Francja Wielka Brytania Włochy Włochy Wielka Brytania Wielka Brytania Francja Belgia Francja 0 NS
GA Motorsport Lola T88/50 Cosworth V8 NU 8
1989 Wielka Brytania Włochy Francja Hiszpania Włochy Wielka Brytania Wielka Brytania Belgia Francja Francja 0 NS
Footwork Formula Footwork MC041 Mugen Honda V8 NU NU NW 14 16 15
1990 Wielka Brytania Wielka Brytania Francja Hiszpania Włochy Włochy Niemcy Wielka Brytania Wielka Brytania Francja Francja 6 13
Middlebridge Racing Lola T90/50 Cosworth V8 NZ NU NU 7 11 NU NU 2 NU NU 10
1991 Włochy Francja Hiszpania Włochy Włochy Niemcy Wielka Brytania Belgia Francja Francja 11 7
Team Barclay EJR Lola T91/50 Cosworth V8 4 NU 8 NU 11 NU 6 NU 4
Reynard 91D 3

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Samochód Silnik Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Msc.
1992 Związek Południowej Afryki Meksyk Brazylia Hiszpania San Marino Monako Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Japonia Australia 0 NS
Motor Racing Developments Brabham BT60B Judd GV 3.5 V10 NZ NZ NZ NZ NZ 16 NZ 11
1993 Związek Południowej Afryki Brazylia Unia Europejska San Marino Hiszpania Monako Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Japonia Australia 69 3
Canon Williams Renault Williams FW15C Renault RS5 3.5 V10 NU 2 2 NU NU 2 3 2 NU 15 1 1 1 3 4 3
1994 Brazylia Ocean Spokojny San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Unia Europejska Japonia Australia 91 2
Rothmans Williams Renault Williams FW16 Renault RS6 3.5 V10 2 NU 6 NU 1 2 2 1 8
Williams FW16B 2 1 1 1 2 1 NU
1995 Brazylia Argentyna San Marino Hiszpania Monako Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Unia Europejska Ocean Spokojny Japonia Australia 69 2
Rothmans Williams Renault Williams FW17 Renault RS7 3.0 V10 NU 1 1 4 2 NU 2 NU NU 1 2 NU 3 NU 3 NU 1
1996 Australia Brazylia Argentyna Unia Europejska San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Portugalia Japonia 97 1
Rothmans Williams Renault Williams FW18 Renault RS8 3.0 V10 1 1 1 4 1 NU NU 1 1 NU 1 2 5 NU 2 1
1997 Australia Brazylia Argentyna San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Niemcy Węgry Belgia Włochy Austria Luksemburg Japonia Unia Europejska 7 12
Danka Arrows Yamaha Arrows A18 Yamaha OX11C/D 3.0 V10 NW 17 NU NU NU NU 9 12 6 8 2 13 NU 7 8 11 NU
1998 Australia Brazylia Argentyna San Marino Hiszpania Monako Kanada Francja Wielka Brytania Austria Niemcy Węgry Belgia Włochy Luksemburg Japonia 20 6
B&H Jordan Jordan 198 Mugen-Honda MF-301 HC 3.0 V10 8 DK 8 10 NU 8 NU NU NU 7 4 4 1 6 9 4
1999 Australia Brazylia San Marino Monako Hiszpania Kanada Francja Wielka Brytania Austria Niemcy Węgry Belgia Włochy Unia Europejska Malezja Japonia 7 12
B&H Jordan Jordan 199 Mugen-Honda MF-301 HD 3.0 V10 NU NU 4 NU 7 NU NU 5 8 NU 6 6 10 NU NU NU

Podsumowanie[edytuj | edytuj kod]

Rok Seria/Zawody Zespół Wyś. Zw. PP NO Podia NZ Pkt. Poz.
1985 Brytyjska Formuła Ford 2000 Van Diemen ? ? ? ? ? ? ? ?
Festiwal Formuły Ford Van Diemen 1 0 0 0 0 0 N/A 3
1986 Brytyjska Formuła 3 West Surrey Racing
Murray Taylor Racing
18 0 0 0 1 0 15 9
Grand Prix Makau Intersport Racing 1 0 0 0 0 0 N/A ?
1987 Brytyjska Formuła 3 Intersport Racing 18 2 2 2 6 0 49 5
Grand Prix Makau Intersport Racing 1 0 0 0 0 0 N/A 20
EFDA Formuła 3 Euro Series Intersport Racing 1 0 0 0 0 0 2 27
SAAB Turbo Challenge Intersport Racing ? 1 ? ? ? ? ? ?
1988 Formuła 3 GA Motorsport 2 0 0 0 0 0 0 NS
Grand Prix Makau Intersport Racing 1 0 0 0 0 0 N/A 2
Brytyjska Formuła 3 Intersport Racing 18 2 2 1 8 0 57 3
1989 Brytyjska Formuła 3 Intersport Racing 4 0 0 0 0 0 0 NS
Formuła 3000 Footwork Formula 5 0 0 0 0 0 0 NS
24h Le Mans Richard Lloyd Racing 1 0 0 0 0 0 N/A NS
British Touring Car Championship FAI Auto Parts 1 ? ? ? ? ? 3 48
Brytyjska Formuła 3000 Cobra Motorsport 2 0 0 0 1 0 5 11
1990 Formuła 3000 Middlebridge Racing 10 0 3 2 1 1 6 13
1991 Formuła 3000 Barclay Team EJR 10 0 0 0 1 0 11 7
Formuła 1 Canon Williams Team Kierowca testowy
1992 Formuła 1 Canon Williams Renault Kierowca testowy
Motor Racing Developments 8 0 0 0 0 6 0 NS
1993 Formuła 1 Canon Williams Renault 16 3 2 4 10 0 69 3
1994 Formuła 1 Rothmans Williams Renault 16 6 2 6 11 0 91 2
1995 Formuła 1 Rothmans Williams Renault 17 4 7 4 9 0 69 2
1996 Formuła 1 Rothmans Williams Renault 16 8 9 5 0 0 97 1
1997 Formuła 1 Danka Arrows Yamaha 17 0 0 0 1 0 7 12
1998 Formuła 1 B&H Jordan 16 1 0 0 1 0 20 6
1999 Formuła 1 B&H Jordan 16 0 0 0 0 0 7 12
2012 Volkswagen Scirocco R-Cup 1 0 0 0 0 0 0 NS

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Album Rok Uwagi Źródło
Def LeppardEuphoria 1999 końcowa solówka gitarowa w utworze „Demolition Man” [341]
SAS BandThe Show 2000 gościnnie gitara w utworze „My Generation” [342]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Pierwszym kierowcą, który jeździł z numerem 0 był Jody Scheckter, używając go w dwóch wyścigach sezonu 1973, Grand Prix Kanady i Grand Prix Stanów Zjednoczonych

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Damon Hill – 1996 (ang.). formula1.com. [dostęp 2018-12-06].
  2. a b c David Tremayne: Bette Hill: Formidable driving force behind F1 champions Graham Hill and Damon Hill (ang.). independent.co.uk, 2017-12-12. [dostęp 2018-12-06].
  3. Jessamy Calkin: Formula One champion Damon Hill: 'Racing made me want another identity' (ang.). telegraph.co.uk, 2016-09-05. [dostęp 2018-12-08].
  4. HILL, Damon Graham Devereux (ang.). ukwhoswho.com. [dostęp 2018-12-06].
  5. a b Christian Nimmervoll: Damon Hill: Sex, Hitler und die Hormone (niem.). motorsport-total.com, 2008-01-03. [dostęp 2018-12-06].
  6. a b Xavier Chimits. Damon Hill, l'été indien. „F1i Magazine”, s. 83, 12/2010. Éditions Ventures (fr.). 
  7. This Is Your Life – Damon Hill OBE. Michael Aspel. This Is Your Life. BBC, Sheffield, Anglia. 1999-01-19.
  8. Wojciech Kaczałek: Słynne kaski słynnych kierowców Formuły 1 (pol.). autokult.pl, 2015-01-22. [dostęp 2018-12-06].
  9. Alan Henry: From Zero to Hero. Patrick Stephens Ltd., 1994, s. 8. ISBN 978-1-85260-484-4. (ang.)
  10. a b c d e f g h i j k l m n o Mateusz Szymkiewicz: Niedoceniony mistrz świata - historia Damona Hilla (część 1) (pol.). f1wm.pl, 2012-08-09. [dostęp 2018-12-06].
  11. Alan Henry: From Zero to Hero. Patrick Stephens Ltd., 1994, s. 41-46. ISBN 978-1-85260-484-4. (ang.)
  12. Alan Henry: From Zero to Hero. Patrick Stephens Ltd., 1994, s. 58. ISBN 978-1-85260-484-4. (ang.)
  13. a b Joe Saward: Damon Hill (ang.). grandprix.com, 1992-04-01. [dostęp 2018-12-06].
  14. Formula 3000 International 1990 standings (ang.). driverdb.com. [dostęp 2018-12-06].
  15. Formula 3000 International 1991 standings (ang.). driverdb.com. [dostęp 2018-12-06].
  16. Erwin van Delft: The third Hill to win the title (ang.). 8w.forix.com, 2006-07-13. [dostęp 2018-12-06].
  17. February 1991 Information (ang.). teamdan.com. [dostęp 2018-12-06].
  18. Xavier Chimits. Nigel Mansell ironise sur Damon Hill. „F1i Magazine”, s. 83, 2009/2010. Éditions Ventures (fr.). 
  19. a b Brabham BT60B (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  20. a b c d e f Xavier Chimits. Damon Hill, l'été indien. „F1i Magazine”, s. 84, 12/2010. Éditions Ventures (fr.). 
  21. Pepe Gran Premio Tio Pepe de Espana 1992 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  22. Gran Premio Iceberg di San Marino 1992 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  23. Grand Prix de Monaco 1992 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  24. Grand Prix Molson du Canada 1992 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  25. Rhone-Poulenc Grand Prix de France 1992 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  26. British Grand Prix 1992 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  27. British Grand Prix 1992 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  28. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1992 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  29. Marlboro Magyar Nagydij 1992 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  30. Marlboro Magyar Nagydij 1992 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  31. Frank Williams ne veut pas titulariser Hill. „L'Automobile Magazine”, s. 27, 1993 (fr.). 
  32. Murray Walker, Simon Taylor: From Zero to Hero. Virgin Books, 2001, s. 25. ISBN 1-85227-918-4.
  33. Hill pilote expérimenté en systèmes électroniques. „L'Automobile Magazine”, s. 13, 1993 (fr.). 
  34. Williams FW15C (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  35. Panasonic South African Grand Prix 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  36. Panasonic South African Grand Prix 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  37. Grande Premio do Brasil 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  38. Panasonic South African Grand Prix 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  39. Sega European Grand Prix 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  40. Sega European Grand Prix 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  41. Gran Premio di San Marino 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  42. Gran Premio di San Marino 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  43. Gran Premio de Espana 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  44. Gran Premio de Espana 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  45. Grand Prix de Monaco 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  46. Grand Prix de Monaco 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  47. Grand Prix Molson du Canada 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  48. Grand Prix Molson du Canada 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  49. Rhone-Poulenc Grand Prix de France 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  50. Rhone-Poulenc Grand Prix de France 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  51. British Grand Prix 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  52. British Grand Prix 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  53. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  54. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  55. Marlboro Magyar Nagydij 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  56. Marlboro Magyar Nagydij 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  57. Grand Prix de Belgique 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  58. Grand Prix de Belgique 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  59. Pioneer Gran Premio d'Italia 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  60. Pioneer Gran Premio d'Italia 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  61. Grande Premio de Portugal 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  62. Grande Premio de Portugal 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  63. Fuji Television Japanese Grand Prix 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  64. Fuji Television Japanese Grand Prix 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  65. Foster's Australian Grand Prix 1993 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  66. Foster's Australian Grand Prix 1993 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  67. a b Sezon 1993 – Klasyfikacje generalne (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  68. Williams FW16 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  69. Williams FW16B (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  70. a b c d e f g h i j k l Mateusz Szymkiewicz: Niedoceniony mistrz świata - historia Damona Hilla (część 2) (pol.). f1wm.pl, 2013-02-16. [dostęp 2018-12-06].
  71. Grande Premio do Brasil 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  72. Grande Premio do Brasil 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  73. Pacific Grand Prix 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  74. Pacific Grand Prix 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2010-11-28].
  75. Gran Premio di San Marino 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  76. Gran Premio di San Marino 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  77. a b Xavier Chimits. Damon Hill, l'été indien. „F1i Magazine”, s. 85, 12/2010. Éditions Ventures (fr.). 
  78. Grand Prix de Monaco 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  79. Grand Prix de Monaco 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  80. Gran Premio Marlboro de Espana 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  81. Gran Premio Marlboro de Espana 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  82. Grand Prix Molson du Canada 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  83. Grand Prix Molson du Canada 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  84. Grand Prix de France 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  85. Grand Prix de France 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  86. Maurice Hamilton: Frank Williams. Macmilian, 1994, s. 244. ISBN 978-0-333-71716-5.
  87. British Grand Prix 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  88. British Grand Prix 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  89. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  90. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  91. Marlboro Magyar Nagydij 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  92. Marlboro Magyar Nagydij 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  93. Grand Prix de Belgique 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2010-11-28].
  94. Grand Prix de Belgique 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  95. Gran Premio d'Italia 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  96. Grande Premio de Portugal 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  97. Gran Premio d'Italia 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  98. Grande Premio de Portugal 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  99. Gran Premio de Europa 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  100. Gran Premio de Europa 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  101. Fuji Television Japanese Grand Prix 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  102. Fuji Television Japanese Grand Prix 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  103. Australian Grand Prix 1994 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  104. Australian Grand Prix 1994 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  105. a b Sezon 1994 – Klasyfikacje generalne (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  106. a b Past winners: 1993-1997 (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2018-12-06].
  107. Damon Hill (ang.). grandprix.com. [dostęp 2018-12-06].
  108. Sezon 1995 – Kierowcy wg zespołów (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  109. Williams FW17 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  110. a b Renault 3.0 V10 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  111. Grande Premio Marlboro do Brasil 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  112. Grande Premio Marlboro do Brasil 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  113. Gran Premio Marlboro de Argentina – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  114. Gran Premio di San Marino 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  115. Gran Premio Marlboro de Argentina – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  116. Gran Premio di San Marino 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  117. Gran Premio di San Marino 1995 – Punktacje po wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  118. Gran Premio Marlboro de Espana 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  119. Gran Premio Marlboro de Espana 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  120. Grand Prix de Monaco 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  121. Grand Prix de Monaco 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  122. Grand Prix Molson du Canada 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  123. Grand Prix Molson du Canada 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  124. Grand Prix de France 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  125. Grand Prix de France 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  126. British Grand Prix 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  127. British Grand Prix 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  128. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  129. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  130. Marlboro Magyar Nagydij 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  131. Marlboro Magyar Nagydij 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  132. Grand Prix de Belgique 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  133. Grand Prix de Belgique 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  134. Pioneer Gran Premio d'Italia 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  135. Pioneer Gran Premio d'Italia 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  136. Grande Premio de Portugal 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  137. Grande Premio de Portugal 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  138. Grosser Preis von Europa 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  139. Grosser Preis von Europa 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  140. Pacific Grand Prix 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  141. Pacific Grand Prix 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  142. Fuji Television Japanese Grand Prix 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  143. Fuji Television Japanese Grand Prix 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  144. EDS Australian Grand Prix 1995 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  145. EDS Australian Grand Prix 1995 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  146. a b Sezon 1995 – Klasyfikacje generalne (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  147. Damon Hill: Damon Hill: My championship year. Landres: Little, Brown and Co., 1996, s. 163-168. ISBN 0-316-87976-2.
  148. David Tremayne: Damon Hill: World Champion; The Triumphant Story of a British Sporting Hero. Avonmouth, 1996, s. 65. ISBN 0-7525-2013-X.
  149. a b Williams FW18 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  150. Transurban Australian Grand Prix 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  151. Transurban Australian Grand Prix 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  152. Grande Premio do Brasil 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  153. Grande Premio Marlboro de Argentina 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  154. Grande Premio do Brasil 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  155. Grande Premio Marlboro de Argentina 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  156. Grande Premio Marlboro de Argentina 1996 – Punktacje po wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  157. Grosser Preis von Europa 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  158. Grosser Preis von Europa 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  159. Gran Premio di San Marino 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  160. Gran Premio di San Marino 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  161. Grand Prix de Monaco 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  162. Grand Prix de Monaco 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  163. Gran Premio Marlboro de Espana 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  164. Gran Premio Marlboro de Espana 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  165. Grand Prix Molson du Canada 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  166. Grand Prix Molson du Canada 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  167. Grand Prix de France 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  168. Grand Prix de France 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  169. British Grand Prix 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  170. British Grand Prix 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  171. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  172. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  173. Marlboro Magyar Nagydij 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  174. Marlboro Magyar Nagydij 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  175. Grand Prix de Belgique 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  176. Grand Prix de Belgique 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  177. Pioneer Gran Premio d'Italia 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  178. Pioneer Gran Premio d'Italia 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  179. Grande Premio de Portugal 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  180. Grande Premio de Portugal 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  181. Grande Premio de Portugal 1996 – Punktacje po wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  182. Fuji Television Japanese Grand Prix 1996 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  183. Fuji Television Japanese Grand Prix 1996 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  184. a b Sezon 1996 – Klasyfikacje generalne (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  185. Xavier Chimits. Damon Hill, l'été indien. „F1i Magazine”, s. 86, 12/2010. Éditions Ventures (fr.). 
  186. F1 statistic - Williams (ang.). autocoursegpa.com. [dostęp 2018-12-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-07-07)].
  187. Did you know? (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2018-12-06].
  188. Past Winners (ang.). royalautomobileclub.co.uk. [dostęp 2018-12-06].
  189. a b c d e f g h i j k l m n o p q Mateusz Szymkiewicz: Niedoceniony mistrz świata - historia Damona Hilla (część 3) (pol.). f1wm.pl, 2015-12-26. [dostęp 2018-12-06].
  190. Hill is dumped by Williams (ang.). grandprix.com, 1996-09-02. [dostęp 2018-12-06].
  191. Restructuration d'Arrows. „L'Automobile Magazine”, s. 26, 1997 (fr.). 
  192. Arrows A18 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  193. Qantas Australian Grand Prix 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  194. Qantas Australian Grand Prix 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  195. Hill Receives High British Honor (ang.). nytimes.com, 1997-03-19. [dostęp 2018-12-07].
  196. Grande Premio Marlboro do Brasil 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  197. Grande Premio Marlboro do Brasil 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  198. Gran Premio de la Republica Argentina 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  199. Gran Premio de la Republica Argentina 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  200. Gran Premio di San Marino 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  201. Gran Premio di San Marino 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  202. Grand Prix de Monaco 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  203. Grand Prix de Monaco 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  204. Gran Premio Marlboro de Espana 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  205. Gran Premio Marlboro de Espana 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  206. Grand Prix Player's du Canada 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  207. Grand Prix Player's du Canada 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  208. Grand Prix de France 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  209. Grand Prix de France 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  210. RAC British Grand Prix 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  211. RAC British Grand Prix 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  212. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  213. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  214. Marlboro Magyar Nagydij 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  215. Marlboro Magyar Nagydij 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  216. Grand Prix de Belgique 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  217. Grand Prix de Belgique 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  218. Gran Premio Campari d'Italia 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  219. Gran Premio Campari d'Italia 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  220. Grosser Preis von Österreich 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  221. Grosser Preis von Österreich 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  222. Grosser Preis von Luxembourg 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  223. Grosser Preis von Luxembourg 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  224. Fuji Television Japanese Grand Prix 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  225. Fuji Television Japanese Grand Prix 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  226. Gran Premio de Europa 1997 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  227. Gran Premio de Europa 1997 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  228. a b Sezon 1997 – Klasyfikacje generalne (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  229. a b Jordan 198 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  230. Hill confiant pour 1998. „L'Automobile Magazine”, s. 45, 1998 (fr.). 
  231. Hill confiant pour 1998. „L'Automobile Magazine”, s. 44, 1998 (fr.). 
  232. Qantas Australian Grand Prix 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  233. Qantas Australian Grand Prix 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  234. Grande Premio Marlboro do Brasil 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  235. Grande Premio Marlboro do Brasil 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  236. Gran Premio de la Republica Argentina 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  237. Gran Premio de la Republica Argentina 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  238. Gran Premio di San Marino 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  239. Gran Premio di San Marino 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  240. Gran Premio Marlboro de Espana 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  241. Gran Premio Marlboro de Espana 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  242. Grand Prix de Monaco 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  243. Grand Prix de Monaco 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  244. Grand Prix Player's du Canada 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  245. Grand Prix Player's du Canada 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  246. Mobil 1 Grand Prix de France 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  247. Mobil 1 Grand Prix de France 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  248. RAC British Grand Prix 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  249. RAC British Grand Prix 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  250. Mike Gascoyne, Deputy Technical Director at Tyrrell, ... (pol.). verstappen.nl, 1998-06-24. [dostęp 2018-12-06].
  251. Grosser Preis von Österreich 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  252. Grosser Preis von Österreich 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  253. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  254. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  255. Marlboro Magyar Nagydij 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  256. Marlboro Magyar Nagydij 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  257. Foster's Grand Prix de Belgique 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  258. Foster's Grand Prix de Belgique 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  259. Gran Premio Campari d'Italia 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  260. Gran Premio Campari d'Italia 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  261. Warsteiner Grosser Preis von Luxembourg 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  262. Warsteiner Grosser Preis von Luxembourg 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  263. Fuji Television Japanese Grand Prix 1998 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  264. Fuji Television Japanese Grand Prix 1998 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  265. a b Sezon 1998 – Klasyfikacje generalne (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  266. a b Renaud de Laborderie: Le livre d'or de la Formule 1 1998. Paryż: Éditions Solar, 1998, s. 119-126. ISBN 2-263-02739-4. (fr.)
  267. a b Jordan 199 (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  268. Qantas Australian Grand Prix 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  269. Qantas Australian Grand Prix 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  270. Grande Premio Marlboro do Brasil 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  271. Grande Premio Marlboro do Brasil 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  272. Grande Premio Marlboro do Brasil 1999 – Szczegółowy opis wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  273. Gran Premio Warsteiner di San Marino 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  274. Gran Premio Warsteiner di San Marino 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  275. Grand Prix de Monaco 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  276. Grand Prix de Monaco 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  277. Grand Prix de Monaco 1999 – Szczegółowy opis wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  278. Gran Premio Marlboro de Espana 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  279. Gran Premio Marlboro de Espana 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  280. Grand Prix Air Canada 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  281. Grand Prix Air Canada 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  282. Mobil 1 Grand Prix de France 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  283. Mobil 1 Grand Prix de France 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  284. Mobil 1 Grand Prix de France 1999 – Szczegółowy opis wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  285. RAC British Grand Prix 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  286. RAC British Grand Prix 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  287. RAC British Grand Prix 1999 – Szczegółowy opis wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  288. Grosser Preis von Österreich 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  289. Grosser Preis von Österreich 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  290. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  291. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  292. Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland 1999 – Szczegółowy opis wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  293. Marlboro Magyar Nagydij 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  294. Marlboro Magyar Nagydij 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  295. Foster's Belgian Grand Prix 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  296. Foster's Belgian Grand Prix 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  297. Gran Premio Campari d'Italia 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  298. Gran Premio Campari d'Italia 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  299. Gran Premio Campari d'Italia 1999 – Punktacje po wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  300. Warsteiner Grand Prix of Europe 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  301. Warsteiner Grand Prix of Europe 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  302. Warsteiner Grand Prix of Europe 1999 – Szczegółowy opis wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  303. Petronas Malaysian Grand Prix 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  304. Petronas Malaysian Grand Prix 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  305. Petronas Malaysian Grand Prix 1999 – Szczegółowy opis wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  306. Fuji Television Japanese Grand Prix 1999 – Wyniki kwalifikacji (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  307. Fuji Television Japanese Grand Prix 1999 – Rezultat wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  308. Fuji Television Japanese Grand Prix 1999 – Szczegółowy opis wyścigu (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  309. a b Sezon 1999 – Klasyfikacje generalne (pol.). f1wm.pl. [dostęp 2018-12-06].
  310. Ian Burrell: Damon Hill: Formula for success (ang.). independent.co.uk, 2005-11-21. [dostęp 2018-12-06].
  311. Historie der News – 2001 bis 2005 (niem.). damonhill.de. [dostęp 2018-12-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-06)].
  312. Fabien Gaillard: Hill – J'ai quitté la F1 car "je pensais que j'allais mourir" (fr.). fr.motorsport.com, 2016-09-11. [dostęp 2018-12-06].
  313. The Goodwood Revival Meeting (ang.). specials.ft.com, 2001-07-25. [dostęp 2018-12-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2002-02-21)].
  314. Damon Hill looks forward to test drive (ang.). motorsport.com, 2005-06-25. [dostęp 2018-12-06].
  315. a b Marek Roczniak: Hill: Nie mam ambicji aby wrócić do ścigania (pol.). f1wm.pl, 2006-08-11. [dostęp 2018-12-06].
  316. John Tylee: Stewart set to hand over to Hill (ang.). bbc.co.uk, 2006-04-03. [dostęp 2018-12-06].
  317. Marek Roczniak: Silverstone ma umowę na organizację GP Wielkiej Brytanii (pol.). f1wm.pl, 2009-12-07. [dostęp 2018-12-06].
  318. Nataniel Piórkowski: Hill zrezygnuje z posady szefa BRDC (pol.). f1wm.pl, 2011-06-07. [dostęp 2018-12-06].
  319. Derek Warwick is new president of BRDC (ang.). telegraph.co.uk, 2011-08-26. [dostęp 2018-12-07].
  320. Mariusz Karolak: Damon Hill otrzyma honorowe wyróżnienie (pol.). f1wm.pl, 2009-01-21. [dostęp 2018-12-06].
  321. Damon Hill and Rupert Goold receive Honorary awards (ang.). northampton.ac.uk, 2009-02-10. [dostęp 2018-12-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-02-14)].
  322. Grzegorz Więcek: FIA potwierdza, że Hill będzie sędzią podczas GP Monako (pol.). f1wm.pl, 2010-05-12. [dostęp 2018-12-06].
  323. a b Igor Szmidt: Hill: Postąpiłem odpowiednio i poprawnie (pol.). f1wm.pl, 2010-05-12. [dostęp 2018-12-06].
  324. Damon Hill to return to racing for first time since 1999 in Volkswagen Scirocco R-Cup at Brands Hatch (ang.). autosport.com, 2012-05-08. [dostęp 2018-12-06].
  325. Hywel Barrett: Former F1 mechanic back in pit to meet Damon Hill (ang.). huntspost.co.uk, 2012-10-12. [dostęp 2018-12-06].
  326. Paweł Zając: Damon Hill sprawdził Red Bulla RB6 (pol.). f1wm.pl, 2012-10-22. [dostęp 2018-12-06].
  327. BTM Commitee (ang.). brooklandsmuseum.com. [dostęp 2018-12-06].
  328. Jim'll Fix It (ang.). genome.ch.bbc.co.uk. [dostęp 2018-12-06].
  329. 20 Years of Jim'll Fix It (ang.). genome.ch.bbc.co.uk. [dostęp 2018-12-06].
  330. John Tylee: NEWS: Damon Hill makes ad debut in Pizza Hut film (ang.). campaignlive.co.uk, 1996-03-01. [dostęp 2018-12-06].
  331. Damon Hill (ang.). tv.com. [dostęp 2018-12-06].
  332. Keith Collantine: Damon Hill to commentate at Hungary (ang.). racefans.net, 2007-07-29. [dostęp 2018-12-06].
  333. Damon Hill joins Sky team (ang.). skysports.com, 2012-01-18. [dostęp 2018-12-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-07)].
  334. Jean-François Galeron. Damon Hill et la musique. „F1 95”, s. 35, 1995. PML Éditions (fr.). 
  335. Jean-François Galeron. Les musiciens préférés de Damon Hill. „F1 95”, s. 35, 1995. PML Éditions (fr.). 
  336. a b c Jakub Kuruc: Krótka historia o tym, jak Damon Hill został gwiazdą rocka (ang.). motorsport24.pl, 2017-02-19. [dostęp 2018-12-06].
  337. Artists (ang.). sasband.com. [dostęp 2018-12-06].
  338. John Robinson: Notes of surprise (ang.). theguardian.com, 2006-01-14. [dostęp 2018-12-06].
  339. Klaus Ewald: BEFEHL IST BEFEHL (niem.). klaus-ewald.de. [dostęp 2018-12-06].
  340. Paweł Zając: Josh Hill kończy wyścigową karierę (pol.). f1wm.pl, 2013-07-12. [dostęp 2018-12-06].
  341. Def Leppard – Euphoria (ang.). Discogs ( www.discogs.com ). [dostęp 2018-12-06].
  342. SAS Band – The Show (ang.). Discogs ( www.discogs.com ). [dostęp 2018-12-06].