Fernando Alonso

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fernando Alonso
Fernando Alonso podczas Grand Prix Bahrajnu 2012
Fernando Alonso podczas Grand Prix Bahrajnu 2012
Pełne imię i nazwisko Fernando Alonso Díaz
Kraj  Hiszpania
Data i miejsce urodzenia 29 lipca 1981
Oviedo
Sezon 2014
Seria Formuła 1
Zespół Scuderia Ferrari
Nr startowy 14
Partnerzy Kimi Raikkonen
Sukcesy

1999: Euro Open MoviStar by Nissan (mistrz)
2005-2006: Formuła 1 (mistrz)
2010: Formuła 1 (wicemistrz)
2012-2013: Formuła 1 (wicemistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Fernando Alonso w Wikicytatach
Strona internetowa

Fernando Alonso Díaz (ur. 29 lipca 1981 w Oviedo) – hiszpański kierowca wyścigowy, dwukrotny mistrz świata Formuły 1 z roku 2005 i 2006 oraz trzykrotny wicemistrz świata F1 z 2010, 2012 i 2013 roku. Obecnie mieszka w Oviedo, posiada również rezydencję w Vaud[1]. Od 2010 reprezentuje zespół Scuderia Ferrari w Formule 1.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Karting[edytuj | edytuj kod]

Jako dziecko, Alonso brał udział w zawodach kartingowych w Hiszpanii, popierany przez ojca, zagorzałego fana wyścigów który również był jego mechanikiem. Jego rodzina nie miała środków finansowych do rozwoju kariery Fernando w sportach motorowych, ale jego zwycięstwa przyciągnęły sponsorów i wymagane fundusze. Alonso zdobył cztery mistrzostwa Hiszpanii, back-to-back w kategorii juniorów, w latach 1993 i 1996 zdobył mistrzostwa oraz Puchar Świata Juniorów w 1996 roku. Zdobył hiszpański i włoski tytuł mistrza w 1997 r. i w 1998 r.

Word Series by Nissan[edytuj | edytuj kod]

Bolid Alonso z czasów startów w World Series by Nissan

W październiku 1998 roku, Alonso został zaproszony na trzydniowe testy z zespołem Adriana Camposa w Word Series by Nissan. Lepsze czasy od Marca Gené oznaczały, iż Fernando podpisze kontrakt na starty w zespole Camposa. Tak też się stało. Alonso w swoim pierwszym sezonie startów w World Series by Nissan zdobył mistrzowski tytuł, co otwarło mu drogę do Formuły 3000, która była ostatnim krokiem do startów w F1.

Formuła 3000[edytuj | edytuj kod]

Hiszpan w Formule 3000 dołączył do zespołu Astromega i był najmłodszym kierowcą startującym w tej serii. Sezon zakończył na czwartym miejscu w klasyfikacji generalnej za Bruno Junqueirą, Nicolasem Minassianem oraz Markiem Webberem.

Formuła 1[edytuj | edytuj kod]

Minardi: 2001[edytuj | edytuj kod]

Alonso w Minardi PS01 w 2001 roku

Alonso zadebiutował w Formule 1 z zespołem Minardi w 2001 roku. Alonso w ciągu sezonu nie zdobył ani jednego punktu za sprawą słabego bolidu Minardi PS01, jednakże w kwalifikacjach zdarzał się być szybszy od innych kierowców z mocniejszym sprzętem. Podczas kwalifikacji do Grand Prix Australii okazał się być szybszym o 2,6 sekundy od swojego partnera zespołowego Tarso Marquesa. Ten sam wyczyn udało mu się powtórzyć podczas kwalifikacji do Grand Prix San Marino. Po sezonie Alonso wpadł w oko szefom mocniejszych zespołów jak Sauber, który szukał zastępcy Kimiego Raikkonena, czy Jaguar Racing. Miesiąc później zostało potwierdzone, że Felipe Massa podpisał kontrakt z Sauberem. We wrześniu 2001 roku jego menedżer Flavio Briatore miał w planach zatrudnić Hiszpana do Benettona. Wszystko pokrzyżowało bankructwo zespołu, który został kupiony przez Renault. Ostatecznie Alonso musiał się zadowolić funkcją kierowcy testowego Renault przez sezon 2002.

Renault: 2002 – 2003[edytuj | edytuj kod]

Alonso jako tester Renault przejechał bolidem 1642 okrążenia podczas testów. W sezonie 2003 Fernanda zatrudniono jako kierowcę etatowego Renault, jego partnerem został Jarno Trulli. W Grand Prix Malezji Fernando zdobył pierwsze w karierze Pole Position, wyścig zakończył na trzecim miejscu, tak jak następny w Brazylii. W swoim domowym wyścigu w Hiszpanii zdobył drugie miejsce. Podczas trzynastej rundy sezonu, Grand Prix Węgier, Fernando odniósł pierwsze w karierze zwycięstwo, a także pierwsze dla odrodzonego Renault. Sezon zakończył na szóstym miejscu z dorobkiem 55 punktów i czterema miejscami na podium.

Renault: 2004[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 2004, Renault przedłużyło kontrakt z Hiszpanem do sezonu 2006. Podczas Grand Prix Australii, Niemiec oraz Węgier, Alonso zajął trzecie miejsca. W kwalifikacjach do Grand Prix Francji zdobył drugie w swej karierze Pole Position, wyścig zakończył na drugim miejscu. Podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych na zakręcie nr 13, doszło do wypadku z udziałem Alonso przez przebicie przedniej opony. Flavio Briatore, szef Hiszpana oświadczył w jednym z wywiadów, iż nie zamierza przedłużać kontraktu z Trullim, który niedługo później podpisał kontrakt z Toyotą. Ostatecznie trzy rundy przed końcem sezonu nowym partnerem zespołowym Alonso został mistrz świata Formuły 1 z sezonu 1997, Jacques Villeneuve. Fernando zakończył sezon z dorobkiem 59 punktów na czwartym miejscu.

Renault: 2005[edytuj | edytuj kod]

Alonso podczas Grand Prix Kanady 2005

W sezonie 2005 partnerem zespołowym Hiszpana został Włoch, Giancarlo Fisichella. W rozpoczynającym sezon Grand Prix Australii, Alonso stanął na najniższym stopniu podium. W następnych trzech wyścigach czyli Malezji, Bahrajnie oraz San Marino, odniósł zwycięstwa. Nowy główny rywal zespołu, czyli McLaren odniósł zwycięstwa w Hiszpanii oraz Monako za sprawą ich kierowcy Kimiego Räikkönena. Podczas Grand Prix Europy, Raikkonen był bliski zwycięstwa lecz nagła awaria zawieszenia zatrzymała go, oddając zwycięstwo w ręce Fernando Alonso. Następne w kalendarzu było Grand Prix Kanady, którego nie udało się Fernando ukończyć z powodu poślizgu i uderzenia w bandę. W Grand Prix USA nie wystartował z powodu kontrowersji wynikającej z wybuchu opon Michelin na zakręcie nr 13 z których korzystał zespół Renault. Do wyścigu wystartowali tylko Michael Schumacher, Rubens Barrichello, Tiago Monteiro, Narain Karthikeyan, Patrick Friesacher oraz Christijan Albers. Kolejnym Grand Prix było Grand Prix we Francji, gdzie Fernando odniósł kolejne zwycięstwo. W następnym wyścigu na Silverstone w Wielkiej Brytanii, dojechał drugi za Juanem Pablo Montoyą. W Niemczech dojechał pierwszy, a do następnego wyścigu na Węgrzech zakwalifikował się szósty, lecz po kolizji z Ralfem Schumacherem dojechał jedenasty. W następnych trzech wyścigach, czyli w Turcji, Belgii i Włoszech był drugi. Główny rywal Fernando w walce o tytuł, czyli Kimi Raikkonen wygrał wyścigi na Węgrzech, w Turcji oraz Belgii. Następnym był wyścig w Brazylii, gdzie Alonso dojeżdżając trzeci za Raikkonenem już zdobył mistrzowski tytuł. Następne Grand Prix odbyły się w Japonii i w Chinach. W Japonii dojechał trzeci, a w Chinach pierwszy. Sezon zakończył na pierwszym miejscu z dorobkiem 133 punktów.

W 2005 roku został odznaczony Sportową Nagrodą Księcia Asturii za mistrzowski tytuł zdobyty w F1.

Niespodziewanie, 19 grudnia 2005 r., zespół McLaren ogłosił podpisanie kontraktu z Alonso na starty od sezonu 2007.

Renault: 2006[edytuj | edytuj kod]

Alonso podczas Grand Prix Kanady 2006

Na sezon 2006 partnerem Hiszpana pozostał Giancarlo Fisichella. Fernando sezon rozpoczął od zwycięstwa w Bahrajnie. Następnie zajął drugie miejsce w Malezji a potem znów odniósł zwycięstwo w Australii. Po nieudanych kwalifikacjach Alonso, wyścig w San Marino zakończył na piątym miejscu. W następnym Grand Prix było już lepiej, na torze Nurburgring podczas Grand Prix Europy dojechał drugi. Potem rozpoczęła się dominacja Hiszpana gdzie wygrał cztery wyścigi z rzędu w Hiszpanii, Monako (gdzie doszło do słynnej kontrowersji z udziałem Michaela Schumachera, który ustawił bolid w poprzek aby zwiększyć przewagę nad Alonso, który będzie musiał zwolnić. Niemiec ostatecznie został ukarany karą Stop & Go.), Wielkiej Brytanii oraz Kanadzie. Dominację Alonso zatrzymał Michael Schumacher, który odniósł zwycięstwo na torze w Stanach Zjednoczonych, Francji oraz w Niemczech. Na Węgrzech Schumacher został sklasyfikowany na ósmym miejscu a Alonso nie ukończył wyścigu z powodu awarii silnika. Sensacyjnym zwycięzcą został Jenson Button. Następne Grand Prix odbywało się w Turcji gdzie Fernando dojechał drugi za Felipe Massą którego było to pierwsze zwycięstwo w karierze. Następnego wyścigu na torze Monza we Włoszech, Alonso ponownie nie ukończył za sprawą awarii silnika. Następny wyścig w Chinach ukończył na drugim miejscu za swoim największym rywalem Michaelem Schumacherem. W Japonii Alonso odniósł kolejne zwycięstwo za sprawą awarii silnika w bolidzie Schumachera. W ostatnim wyścigu sezonu w Brazylii dojechał drugi za Felipe Massą i przed Jensonem Buttonem. To drugie miejsce dało mu drugi mistrzowski tytuł w jego karierze. Udało się również zdobyć mistrzowski tytuł wśród konstruktorów z pięcioma punktami przewagi nad Ferrari.

Po pięciu sezonach spędzonych w Renault, Fernando odszedł do McLarena.

McLaren: 2007[edytuj | edytuj kod]

31 Grudnia 2006 roku wygasał kontrakt Hiszpana z Renault lecz jeszcze przed jego wygaśnięciem, przejechał 95 okrążeń w białym kombinezonie i kasku w McLarenie MP4-21. Kilka dni później ogłoszono iż partnerem Alonso będzie Lewis Hamilton oraz że Fernando będzie zarabiał 40 mln dolarów.

Podczas swojego pierwszego startu w nowym zespole czyli Grand Prix Australii, dojechał drugi za Kimim Raikkonenem który przeszedł do Ferrari, i przed swoim nowym partnerem zespołowym Lewisem Hamiltonem. W swoim drugim starcie dla McLarena, Alonso zwyciężył w wyścigu na torze Sepang w Malezji. Następny wyścig w Bahrajnie ukończył na piątym miejscu za Lewisem Hamiltonem. W swoim domowym wyścigu w Hiszpanii dojechał trzeci a w następnym Grand Prix w Monako po raz drugi zwyciężył w sezonie. Grand Prix w Kanadzie było jak dotychczas najgorszym występem w tym sezonie Hiszpana. Dojechał w nim siódmy przez problemy z samochodem w końcówce wyścigu. Tymczasem sensacyjne zwycięstwo odniósł jego partner, debiutant, Lewis Hamilton. W następnym wyścigu na torze Indianapolis w Stanach Zjednoczonych przyjechał na metę za Lewisem Hamiltonem na drugim miejscu. We Francji powtórzył wynik z Kanady dojeżdżając na siódmym miejscu. Kolejnym wyścigiem było Grand Prix Wielkiej Brytanii gdzie zameldował się na mecie drugi. W kolejnym wyścigu na torze Nurburgring dojechał pierwszy wygrywając po raz trzeci w tym sezonie. W Grand Prix Węgier był czwarty a w Turcji trzeci. Po Grand Prix Turcji, w gazetach pojawiały się plotki iż stosunki między Alonso a zespołem drastycznie spadły przez kontrowersje wynikające z faworyzowaniem przez zespół Lewisa Hamiltona któremu przez pewien okres lepiej się wiodło niż Alonso. Pojawiły się również plotki iż obie strony czyli Alonso i McLaren negocjują rozwiązanie kontraktu. Następnym wyścigiem w kalendarzu było Grand Prix Włoch gdzie po raz czwarty w sezonie Hiszpan odniósł zwycięstwo. W Belgii dojechał trzeci a wyścigu w Japonii przez rozbicie bolidu na bardzo śliskim torze nie ukończył. W Następnym wyścigu w Chinach był drugi a w Brazylii trzeci. Sezon zakończył na trzecim miejscu z dorobkiem punktowym 109 punktów za Kimim Raikkonenem który został mistrzem świata i Lewisem Hamiltonem.

Fernando Alonso i zespół McLaren zdecydowali się na rozwiązanie kontraktu. Hiszpański kierowca zarzucał zespołowi nierówne traktowanie zawodników.

Renault: 2008[edytuj | edytuj kod]

Alonso świętujący zwycięstwo w Grand Prix Japonii 2008

Alonso po odejściu z McLarena był łączony z kilkoma zespołami jak Renault, Red Bull, Toyota czy Honda. Ostatecznie 10 Grudnia 2007 roku, Flavio Briatore ogłosił iż kierowcami Renault na sezon 2008 będą Fernando Alonso oraz Nelson Piquet Jr.

W pierwszych dwóch rundach sezonu, Alonso nie był tak konkurencyjny jak w zeszłym sezonie. W Grand Prix Australii zajął czwarte miejsce a w Malezji ósme. Po tych Grand Prix pojawiły się pogłoski iż jeszcze w trakcie sezonu, Alonso opuści Renault przez słabe wyniki i mało konkurencyjny bolid. Był łączony z posadą w BMW Sauber gdzie miałby zastąpić Nicka Heidfelda, z Toyotą gdzie mógłby zastąpić słabo spisującego się Timo Glocka czy w Hondzie gdzie mógłby zastąpić Rubensa Barrichello. Kilka dni później obie strony czyli Renault i Alonso zdementowali te plotki, ale następne które się pojawiały, głosiły iż Alonso miałby przejść do Hondy na sezon 2009 a następne do Ferrari na sezon 2010. W następnym Grand Prix w kalendarzu Alonso miał ogromnego pecha iż na początku wyścigu, jego były partner zespołowy czyli Lewis Hamilton wjechał w tył Renault Alonso. Przez ten incydent spadł na koniec stawki co zakończyło marzenia o punktowanym miejscu, dojechał dopiero dziesiąty. Grand Prix Hiszpanii rozpoczynało się obiecująco dla Hiszpana, ponieważ startował z pierwszej linii z drugiej pozycji. Alonso wyścigu nie ukończył z powodu awarii silnika. W następnym wyścigu w Turcji udało się zdobyć pierwsze punkty od czasu Grand Prix Malezji. Były to trzy " oczka " za szóste miejsce. Następny wyścig w Monako w którym rok temu tryumfował Alonso, zakończył na dziesiątym miejscu przez rozerwanie opony na początku wyścigu i spadek na koniec stawki. Grand Prix Kanady było drugim wyścigiem w tym sezonie nie ukończonym przez Hiszpana. Na 44 okrążeniu awarii uległa skrzynia biegów która wywołała uślizg tylnej osi i uderzenie w barierę co zakończyło marzenia o miejscu na podium o które walczył z Nickiem Heidfeldem. Do następnego wyścigu na torze Magny-Cours we Francji, Fernando startował z trzeciego pola. Podczas wyścigu uległ rywalom z mocniejszym sprzętem jak Ferrari, McLaren czy BMW. Wyścig skończył na ósmym miejscu, jedno oczko za swoim partnerem zespołowym. Do następnego wyścigu w Wielkiej Brytanii, Alonso startował z szóstego pola, tak i też ukończył, szalony, deszczowy wyścig. Grand Prix w Niemczech było kolejnym bez punktów, przez neutralizację wyścig zakończył na jedenastym miejscu. Co ciekawe, osobą która najlepiej wykorzystała neutralizację był partner zespołowy Alonso, Nelson Piquet Jr. który zameldował się na mecie drugi. Do wyścigu na Węgrzech, Fernando startował siódmy, wyścig udało mu się zakończyć na czwartym miejscu. Do wyścigu na torze w Walencji, Alonso startował dwunasty przez problemy z samochodem w kwalifikacjach. Już na pierwszym okrążeniu Alonso musiał się wycofać, ponieważ w tył jego samochodu wjechał Kazuki Nakajima. Wyścig w Belgii na torze Spa, Fernando ukończył na czwartym miejscu przed takimi rywalami jak Sebastian Vettel, Robert Kubica, Sébastien Bourdais czy Mark Webber. Ten sam rezultat udało mu się powtórzyć we Włoszech podczas mokrego wyścigu na torze Monza. Następnym wyścigiem w kalendarzu był wyścig w Singapurze do którego Alonso był murowanym faworytem przez najlepsze czasy w sesjach treningowych. Wszystko pokrzyżowało to iż bolid Alonso podczas kwalifikacji uległ awarii i zajął piętnaste miejsce startowe. Podczas wyścigu doszło do wypadku Nelsona Piqueta Jr. co spowodowało iż cała stawka zbliżyła się do siebie a większość bolidów z czołówki nie była na Pit Stopie co zrobił przed neutralizacją Alonso. Po zjechaniu samochodu bezpieczeństwa, praktycznie wszyscy kierowcy przed Alonso zjechali do boksów a on walczył o pierwsze miejsce w wyścigu. Ostatecznie Fernando wygrał swój pierwszy wyścig w sezonie a także zdobył pierwsze podium dla siebie. Następny wyścig w Japonii, Hiszpan rozpoczynał z czwartego miejsca lecz na starcie został wyprzedzony przez Kubicę, ale Lewis Hamilton wyczyścił drogę z kierowców jadących przed Kubicą i Alonso co spowodowało iż Fernando awansował na drugą lokatę.Podczas Pit Stopu, Alonso wyprzedził Kubicę i awansował na pierwszą lokatę którą utrzymał do końca wyścigu. Było to drugie zwycięstwo z rzędu Alonso w tym sezonie. W następnym wyścigu w Chinach było już trochę gorzej, Alonso przekroczył metę na czwartym miejscu. Ostatnim Grand Prix sezonu było Grand Prix Brazylii gdzie do wyścigu ruszał z trzeciej pozycji. Wyścig zakończył oczko wyżej na drugim miejscu za Felipe Massą i przed Kimim Raikkonenem. Sezon ukończył na piątym miejscu z dorobkiem 61 punktów.

5 listopada 2008 roku, Flavio Briatore ogłosił iż przedłużył o rok umowę z Fernando Alonso dementując przy tym plotki o odejściu Hiszpana do Hondy.

Renault: 2009[edytuj | edytuj kod]

Alonso podczas Grand Prix Włoch 2009

Nowy bolid Renault R29 zaprezentowany 19 stycznia 2009 roku, podczas testów zimowych nie spełnił oczekiwań Alonso i miał złe przeczucia iż to będzie jego jeden z najgorszych sezonów w karierze. Drugi raz z rzędu partnerem Hiszpana będzie Nelson Piquet Jr.

Już w pierwszym wyścigu sezonu udało się Alonso zdobyć punkty, były to cztery " oczka " za piąte miejsce w wyścigu. Po wyścigu był bardzo rozczarowany gdyż gdyby nie słaba praca systemu KERS, mógłby być wyżej. W drugim wyścigu sezonu w Malezji dojechał jedenasty przez zamieszanie wywołane tropikalną ulewą a w Chinach dziewiąty choć startował z drugiego pola. W Grand Prix Bahrajnu po raz drugi w tym sezonie punktował dojeżdżając na ósmym miejscu. Następny wyścig w Hiszpanii też nie obył się bez punktów, Alonso dojechał na piątym miejscu wykorzystując słabe tępo Massy który musiał oszczędzać paliwo żeby w ogóle dojechać do mety. W Monako kontynuował swoją passę miejsc w punktowanej ósemce. Dojechał siódmy zdobywając dwa punkty. W Turcji nie udało się już zdobyć punktów a w Wielkiej Brytanii bolid nie spisywał się dobrze i wyścig został zmuszony zakończyć na czternastym miejscu. W Grand Prix Niemiec na torze Nurburgring ponownie udało się zdobyć punkty lecz tylko dwa za siódmą lokatę. Na Węgrzech udało się zdobyć Pole Position za sprawą tego iż w baku były przysłowiowe " opary " czyli bardzo mała ilość paliwa. W wyścigu udało się utrzymać prowadzenie i dosyć spory odstęp od jadącego na drugim miejscu Lewisa Hamiltona. Błąd mechaników podczas Pit Stopu kosztował Alonso zwycięstwo gdyż odpadło mu przednie prawe koło przez co Alonso musiał zjechać na pobocze i wycofać się z wyścigu. Po tym wyścigu został zwolniony partner zespołowy Alonso, Nelson Piquet Jr., jego zastępcą był Francuz, Romain Grosjean. Następnym wyścigiem było Grand Prix Europy na torze w Walencji gdzie Alonso zdobył trzy punkty za szóstą lokatę. Następnym wyścigiem było Grand Prix Belgii gdzie Alonso musiał zakończyć rywalizację po pierwszym Pit Stopie ponieważ zespół nie chciał aby doszło do powtórki z Belgii, gdyż lewe przednie koło nie chciało się odkręcić po uszkodzeniu jego podczas kolizji na początku wyścigu z Sutilem. Następnym wyścigiem było Grand Prix Włoch gdzie Fernando startował drugi raz w tym sezonie z systemem KERS co ponownie zakończyło się negatywnymi komentarzami od strony Alonso iż ten system działał nie tak jak powinien. Wyścig zakończył na piątym miejscu. Następnym wyścigiem było Grand Prix Singapuru gdzie zajął trzecie miejsce co było najlepszą pozycją dla Renault w tym sezonie. W następnym wyścigu w Japonii bolid Renault R29 ponownie źle się sprawował co zakończyło się wyścigiem bez punktów z dziesiątą lokatą. Następnego wyścigu w Brazylii nie ukończył przez kolizję z Sutilem na pierwszym okrążeniu. Następnie w Abu Zabi, Fernando wyścig zakończył na czternastym miejscu powtarzając wynik z Grand Prix Wielkiej Brytanii. Sezon zakończył z 26 punktami i 9 miejscem w klasyfikacji generalnej.

Ferrari 2010[edytuj | edytuj kod]

Fernando Alonso podczas Grand Prix Japonii 2010.

30 września 2009 roku zespół Ferrari ogłosił, że podpisał z Fernando Alonso kontrakt na 3 lata. Zastąpił on dotychczasowego kierowcę, Kimiego Räikkönena[2].

Fernando Alonso w inauguracyjnym Grand Prix Bahrajnu w kwalifikacjach osiągnął trzecie miejsce, wyścig ukończył na pierwszej pozycji. W Grand Prix Australii zakwalifikował się tak jak w Grand Prix Bahrajnu, lecz wyścig ukończył na miejscu czwartym. Grand Prix Malezji nie było udane Alonso wystartował z 19. miejsca, a ukończył wyścig na 13 nie punktowanym miejscu. Do Grand Prix Chin ponownie zakwalifikował się na trzecim miejscu, wyścig ukończył na czwartej pozycji. W Grand Prix Hiszpanii zakwalifikował się na miejscu czwartym, a wyścig ukończył na podium na drugim miejscu. W Grand Prix Monako podczas treningu uszkodził bolid, mechanicy nie zdołali go naprawić przed kwalifikacjami, Alonso wystartował z boksów na mecie zajmując szóstą pozycję. W Grand Prix Turcji osiągnął 12. miejsce w kwalifikacjach w wyścigu punktował na ósmej pozycji. Fernando Alonso w Grand Prix Kanady zakwalifikował się na czwarte miejsce a wyścig zakończył na trzecim miejscu podium. Do Grand Prix Europy zakwalifikował się na czwartym miejscu, wyścig ukończył na punktowanym ósmym miejscu, miała na to wpływ decyzja szefów Ferrari. Do Grand Prix Wielkiej Brytanii zakwalifikował się na trzecim miejscu, na starcie stracił parę pozycji, dostał karę za wyprzedzenie Roberta Kubicy poza torem, karę otrzymał w momencie pojawienia się na torze samochodu bezpieczeństwa. W Grand Prix Niemiec zakwalifikował się na drugim miejscu tracąc do Sebastiana Vettela zaledwie 2 tysięczne sekundy. Na starcie wyścigu został wyprzedzony przez Felipe Massę, Alonso wyprzedził Sebastiana Vettela, i przez długi czas jechał za Felipe Massą. Felipe Massa otrzymał wiadomość:

Quote-alpha.png
Fernando jest szybszy od ciebie. Czy możesz potwierdzić, że zrozumiałeś tę wiadomość?[3]

Po czym Felipe Massa zwolnił i przepuścił Fernando Alonso, dzięki temu Alonso ukończył wyścig na pierwszym miejscu podium. W wyniku tzw. poleceń zespołowych zespół

Fernando Alonso podczas Grand Prix Malezji 2011

Ferrari został ukarany grzywną w wysokości stu tysięcy dolarów. Mimo to, Fernando utrzymał dobrą formę, co przełożyło się na świetny rezultat podczas wyścigu o Grand Prix Węgier. Po starcie z trzeciej pozycji, Hiszpan ukończył eliminację o lokatę wyżej (pomiędzy kierowcami wyraźnie dominującego zespołu Red Bull Racing), utrzymując zarazem za sobą przez znaczny dystans wyścigu niemieckiego kierowcę Sebastiana Vettela. Kolejny wyścig o Grand Prix Belgii na torze Spa-Francorchamps nie był jednak tak szczęśliwy dla Hiszpana, jak dwa ostatnie. Czerwone Ferrari zostało uderzone przez bolid Rubensa Barrichello, w wyniku czego Alonso stracił wiele pozycji, a Brazylijczyk musiał wycofać się z wyścigu. Na siedem okrążeń przed końcem wyścigu, podczas złych warunków pogodowych Hiszpan stracił kontrolę nad bolidem i rozbił się o bandę. Oznaczało to koniec rywalizacji dla dwukrotnego mistrza świata i zerowy dorobek punktowy na koniec weekendu. Podczas kwalifikacji do wyścigu na torze Monza, Alonso zdobył Pole Position a następnego dnia wygrał wyścig. W ostatnim wyścigu sezonu w Grand Prix Abu Dhabi 4 kierowców miało szanse na tytuł mistrzowski, Fernando Alonso był liderem klasyfikacji kierowców. Do wyścigu ruszał z 3 pola startowego, jednak po swojej wizycie w alei serwisowej na 15 okrążeniu wyjechał na tor za Witalijem Pietrowem, który już do końca nie dał się wyprzedzić i cały czas spowalniał Alonso. Za przyczynę porażki uznano błędną strategię zespołu Ferrari, który w niewłaściwym momencie wezwał Alonso do alei serwisowej. Niedługo po zakończeniu sezonu inżynier, który pracował m.in. z Hiszpanem, stracił posadę w zespole[4].

Ferrari 2011[edytuj | edytuj kod]

Prezentacja nowego bolidu F150, później przemianowanego na Ferrari 150° Italia odbyła się jak co roku w Maranello. Na testach przed sezonem bolid wydawał się być konkurencyjny. Jednak wszelkie nadzieje zostały rozwiane już po kilku wyścigach. Nowa maszyna miała problemy z dogrzewaniem opon w niskich temperaturach, co skutkowało słabym początkiem sezonu. Pierwsze podium udało się wywalczyć dopiero w czwartej eliminacji GP Turcji. W maju przedłużył kontrakt z Ferrari do końca 2016 roku.Po powrocie Formuły 1 do Europy, na początku wydawało się, że wszystkie problemy zostały rozwiązane. Jednak GP Hiszpanii po starcie Alonso rozwiało wszelkie wątpliwości, po pewnym czasie opony przestały trzymać i z pierwszej pozycji Fernando szybko spadł na piątą i został zdublowany przez lidera wyścigu - Sebastiana Vettela. W Monako Hiszpan zaliczył wyścig, w którym o zwycięstwo walczył niemal do końca. Plany pokrzyżowała mu czerwona flaga podczas której Sebastian Vettel zmienił opony na nowe i już nie było szansy skorzystania na zużytych gumach przeciwnika. Ostatecznie finiszował na drugiej pozycji. Mimo świetnych kwalifikacji deszczowego wyścigu w Kanadzie nie ukończył z powodu kolizji z Jensonem Buttonem na 36 okrążeniu. W Walencji podczas GP Europy wywalczył drugie miejsce, a kilka tygodni później wygrał swoje pierwsze i jedyne zwycięstwo w tym sezonie na torze Silverstone w Wielkiej Brytanii. Sukces umożliwiła mu m.in. decyzja FIA o zakazaniu stosowania dmuchanych dyfuzorów i mapowania silnika, z powodu której mocno ucierpiał dominujący ten sezon team Red Bull Racing. Już na GP Niemiec decyzja została wycofana, co nie przeszkodziło Fernando po raz kolejny stanąć na podium mimo braku paliwa na okrążeniu zjazdowym wyścigu. W kolejnym GP na Hungaroringu Hiszpan stanął po raz kolejny na najniższym stopniu podium, którego nie udało się zdobyć w Belgii. Ku uciesze Włoskich fanów Ferrari we Włoszech na torze Monza Alonso po starcie objął pierwszą pozycję, by później ją stracić na rzeczy młodego Niemca. Ostatecznie finiszował na trzeciej pozycji. W Singapurze zajął czwarte miejsce, natomiast w Japonii i Korei piąte. Na inauguracyjnym wyścigu w Indiach po raz kolejny zdobył podium. Również w Abu Zabi, wyścigu który jak dotąd nie przynosił Hiszpanowi dobrych wyników Alonso zgarnął puchar za trzecią pozycję. W ostatnim wyścigu sezonu- Brazylii Fernando stracił podium nie tylko na torze, ale również w klasyfikacji generalnej.

Ferrari 2012[edytuj | edytuj kod]

3 lutego 2012 roku Ferrari zaprezentowało nowy bolid F2012 w którym pokładało duże nadzieje. Partnerem zespołowym Alonso pozostał Felipe Massa. W odpowiedzi na zarzuty kierowane pod adresem Ferrari o konstruowaniu zbyt konwencjonalnych bolidów w F2012 zastosowano przednie zawieszenie typu pull-rod, które po raz ostatni było widziane w Formule 1 w 2001 roku w bolidzie Minardi, którym także jeździł Fernando. Podczas przedsezonowych testów bolid sprawiał duże problemy kierowcom, głównie z powodu braku stabilności. Na testach w Montmelo testowy kierowca Red Bulla Sébastien Buemi tak określił zachowanie bolidu Ferrari „Nie wyglądają za dobrze. Alonso pracuje przepustnicą, ponieważ nie ma przyczepności”. W inauguracyjnym wyścigu sezonu który odbył się w Australii Ferrari potwierdziło słabą formę przez co Alonso zakwalifikował się na 12 miejscu, a Massa na 16. W wyścigu awansował o 7 pozycji zajmując 5 lokatę na mecie. Do wyścigu o Grand Prix Malezji startował z 9 pozycji. Dzięki trudnym warunkom panującymi na torze spowodowanymi obfitymi opadami deszczu udało mu się zwyciężyć. Po tym wyścigu Fernando Alonso został liderem klasyfikacji kierowców. Do następnego GP rozgrywanego w Chinach także startował i dojechał na 9 pozycji tracąc fotel lidera. Do GP Bahrajnu po raz trzeci w sezonie stratował z 9 pozycji dojeżdżając w wyścigu na 7 lokacie. W pierwszym europejskim wyścigu rozgrywanym w Hiszpanii Ferrari poczyniło znaczny postęp co pozwoliło zakwalifikować się Alonso na 3 pozycji. Po karze dla Lewisa Hamiltona wystartował z 2 miejsca, które dowiózł do mety. W GP Monaco był 3, a w Kanadzie przez błędną strategię zespołu był 5 pomimo startu z 3 pola startowego. Po raz drugi w sezonie zwyciężył w GP Europy rozgrywanym w Walencji pomimo startu z 11 pozycji. Poza świetnym startem i jazdą Hiszpana pomogło mu w zwycięstwie odpadnięcie rywali jadących przed nim. Vettela i Grosjeana wyeliminowały awarie w ich bolidach, natomiast Hamilton zderzył się z Maldonado. Po tym wyścigu Alonso znów został liderem klasyfikacji kierowców. W kwalifikacjach do GP Wielkiej Brytanii które odbyły się w deszczu Alonso znów popisał się swoimi umiejętnościami wywalczając Pole Position. W wyścigu został wyprzedzony przez Marka Webbera i dojechał 2. W Grand Prix Niemiec Ferrari i Alonso znów potwierdziło wysoką formę wywalczając Pole Position i wygrywając wyścig. W wyścigu o GP Węgier Ferrari nie było już w tak dobrej formie i Fernando był 5 po starcie z 6 pozycji, jednak udało mu się powiększyć przewagę w mistrzostwach. Po tym wyścigu Hiszpan miał aż 40 punktów przewagi nad drugim Webberem. Do GP Belgii rozgrywanym po wakacyjnej przerwie odbywającej się w sierpniu Alonso startował z 6 pozycji jednak już na pierwszym zakręcie został wyeliminowany z wyścigu w wyniku kraksy spowodowanej przez Grosjeana. Hiszpan pomimo nieukończenia wyścigu może mówić o dużym szczęściu bowiem mógł odnieść w tym wypadku poważne obrażenia gdy bolid Lotusa prowadzonego przez Grosjeana przeleciał nad jego Ferrari mijając o włos głowę Fernando. W tym wyścigu zwycięstwo odniósł Jenson Button, a Vettel zajął 2 miejsce zmniejszając stratę w mistrzostwach do Alonso z 42 do 24 punktów. We Włoszech był 3 po starcie z 10 pozycji. Jego partner zespołowy startował do tego wyścigu z 3 lokaty. W Singapurze był 3 za Buttonem i Vettelem. GP Japonii nie ukończył przez kolizję z Räikkönenem. Wyścig wygrał Sebastain Vettel z Red Bulla którego bolid zyskał znaczną przewagę nad rywalami w wyniku wprowadzanych od kilku wyścigów usprawnień. W Korei Alonso był 3 za kierowcami Red Bulla, Vettelem i Webberem. Po tym wyścigu Alonso stracił fotel lidera klasyfikacji na rzecz Vettela. W GP Indii był 2 po starcie z 5 pozycji, za Vettelem który startował w Pole Position. W Abu Zabi był 2 za Räikkönenem i przed Vettelem, który startował z ostatniej pozycji w wyniku kary nałożonej na niego przez sędziów. W GP Stanów Zjednoczonych zajął 3 miejsce po starcie z 8 pola za startującym z Pole Position Vettelem, którego wyprzedził Hamilton. W kwalifikacjach do tego wyścigu zajął 9 lokatę i startowałby po brudnej stronie toru, jednak Ferrari umyślnie naruszyło plombę na skrzyni biegów Felipe Massy, który zakwalifikował się przed Hiszpanem w wyniku czego został przesunięty o 5 miejsc na starcie i dzięki temu Alonso zyskał jedną pozycję i startował po czystej stronie toru. Po tym wyścigu Alonso tracił 13 punktów do Vettela. Do ostatniego wyścigu sezonu startował z 8 pozycji. Po świetnym starcie i pomocy zespołowego partnera udało mu się dojechać do mety na 2 pozycji za Jensonem Buttonem. Nie starczyło to jednak do zdobycia tytułu mistrzowskiego ponieważ Vettel po starcie z 4 pola dojechał na metę 6 co wystarczyło do utrzymania przewagi nad Hiszpanem w klasyfikacji kierowców. Alonso miał duże szanse w tym wyścigu na wywalczenie tytułu ponieważ już na starcie Vettel stracił kilka pozycji, a później na pierwszym okrążeniu został uderzony przez Bruno Sennę przez co spadł na ostatnie miejsce. Później jednak Sebastian popisał się świetną jazdą i wolą walki co pozwoliło mu uszkodzonym bolidem zająć 6 lokatę. Wśród licznych manewrów wyprzedzania został przepuszczony przez zespołowego partnera Marka Webbera, oraz jego przyjaciela Michaela Schumachera.

Starty w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Stan: 6 kwietnia 2014

Tablica wyników[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Samochód Pozycje startowe / w wyścigach
Silnik 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
2001 Australia AUS Malezja MYS Brazylia BRA San Marino SMR Hiszpania ESP Austria AUT Monako MCO Kanada CAN Unia Europejska EUR Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Stany Zjednoczone USA Japonia JPN
Włochy European Minardi F1 Team Włochy Minardi
PS01
19 21 19 18 18 18 18 22 21 21 21 21 18 20 21 17 18
Wielka Brytania European (Cosworth)
3.0 V10
12 13 989NU 989NU 13 989NU 989NU 989NU 14 17 16 10 989NU 989NU 13 989NU 11
2003 Australia AUS Malezja MYS Brazylia BRA San Marino SMR Hiszpania ESP Austria AUT Monako MCO Kanada CAN Unia Europejska EUR Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Włochy ITA Stany Zjednoczone USA Japonia JPN
Francja Mild Seven Renault F1 Team Francja Renault
R24
10 01 10 08 03 19 08 04 08 07 08 08 01 20 06 05
Francja Renault
RS23 3,0 V10
07 03 03 06 02 989NU 05 04 04 989NU 989NU 04 01 08 989NU 989NU
2004 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR San Marino SMR Hiszpania ESP Monako MCO Unia Europejska EUR Kanada CAN Stany Zjednoczone USA Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Chińska Republika Ludowa CHN Brazylia BRA Japonia JPN
Francja Mild Seven Renault F1 Team Francja Renault
R24
05 19 17 06 08 04 06 05 09 01 06 06 05 03 04 06 11 09
Francja Renault
RS24 3,0l V10
03 07 06 04 04 989NU 05 989NU 989NU 02 10 03 03 989NU 989NU 04 05 04
2005 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR San Marino SMR Hiszpania ESP Monako MCO Unia Europejska EUR Kanada CAN Stany Zjednoczone USA Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Turcja TUR Włochy ITA Belgia BEL Brazylia BRA Japonia JPN Chińska Republika Ludowa CHN
Francja Mild Seven Renault F1 Team Francja Renault
R25
13 01 01 02 03 02 06 03 06 01 01 03 06 03 02 05 01 16 01
Francja Renault
RS25 3,0 V10
03 01 01 01 02 04 01 989NU 992NW 01 02 01 11 02 02 02 03 03 01
2006 Bahrajn BHR Malezja MYS Australia AUS San Marino SMR Unia Europejska EUR Hiszpania ESP Monako MCO Wielka Brytania GBR Kanada CAN Stany Zjednoczone USA Francja FRA Niemcy DEU Węgry HUN Turcja TUR Włochy ITA Chińska Republika Ludowa CHN Japonia JPN Brazylia BRA
Francja Mild Seven Renault F1 Team Francja Renault
R26
04 07 03 05 01 01 01 01 01 05 03 07 15 03 10 01 05 04
Francja Renault
RS26 2,4 V8
01 02 01 02 02 01 01 01 01 05 02 05 989NU 02 989NU 02 01 02
2007 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Stany Zjednoczone USA Francja FRA Wielka Brytania GBR Unia Europejska EUR Węgry HUN Turcja TUR Włochy ITA Belgia BEL Japonia JPN Chińska Republika Ludowa CHN Brazylia BRA
Wielka Brytania Vodafone McLaren Mercedes Wielka Brytania McLaren
MP4-22
02 02 04 02 01 02 02 10 03 02 06 04 01 03 02 04 04
Niemcy Mercedes-Benz
FO108T 2,4l V8
02 01 05 03 01 07 02 07 02 01 04 03 01 03 989NU 02 03
2008 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR Hiszpania ESP Turcja TUR Monako MCO Kanada CAN Francja FRA Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Unia Europejska EUR Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Chińska Republika Ludowa CHN Brazylia BRA
Francja Mild Seven Renault F1 Team Francja Renault
R28
11 07 10 02 07 07 04 03 06 05 07 12 06 08 15 04 04 06
Francja Renault
RS27 2,4l V8
04 08 10 989NU 06 10 989NU 08 06 11 04 989NU 04 04 01 01 04 02
2009 Australia AUS Malezja MYS Chińska Republika Ludowa CHN Bahrajn BHR Hiszpania ESP Monako MCO Turcja TUR Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Unia Europejska EUR Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Brazylia BRA Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE
Francja Mild Seven Renault F1 Team Francja Renault
R29
10 09 02 07 08 09 08 10 12 01 08 13 08 05 16 10 15
Francja Renault
RS27 2,4l V8
05 11 09 08 05 07 10 14 07 989NU 06 989NU 05 03 10 989NU 14
2010 Bahrajn BHR Australia AUS Malezja MYS Chińska Republika Ludowa CHN Hiszpania ESP Monako MCO Turcja TUR Kanada CAN Unia Europejska EUR Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Korea Południowa KOR Brazylia BRA Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE
Włochy Scuderia Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F10
03 03 19 03 04 PIT 12 04 04 03 02 03 10 01 01 04 03 05 03
Włochy Ferrari
056 2,4l V8
01 04 13† 04 02 06 08 03 08 14 01 02 989NU 01 01 03 01 03 07
2011 Australia AUS Malezja MYS Chińska Republika Ludowa CHN Turcja TUR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Unia Europejska EUR Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Korea Południowa KOR Indie IND Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE Brazylia BRA
Włochy Scuderia Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F150° Italia
05 05 05 05 04 04 02 04 03 04 05 08 04 05 05 06 03 05 05
Włochy Ferrari
056 2,4l V8
04 06 07 03 05 02 989NU 02 01 02 03 04 03 04 02 05 03 02 04
2012 Australia AUS Malezja MYS Chińska Republika Ludowa CHN Bahrajn BHR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Unia Europejska EUR Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Korea Południowa KOR Indie IND Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE Stany Zjednoczone USA Brazylia BRA
Włochy Scuderia Ferrari Włochy Ferrari
F2012
12 08 09 09 02 05 03 11 01 01 06 05 10 05 06 04 05 07 07 07
Włochy Ferrari
056 2,4l V8
05 01 09 07 02 03 05 01 02 01 05 989NU 03 03 989NU 03 02 02 03 02
2013 Australia AUS Malezja MYS Chińska Republika Ludowa CHN Bahrajn BHR Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Korea Południowa KOR Japonia JPN Indie IND Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE Stany Zjednoczone USA Brazylia BRA
Włochy Scuderia Ferrari Włochy Ferrari
F138
05 03 03 03 05 06 06 09 08 05 09 05 07 05 08 08 10 06 03
Włochy Ferrari
056 2.4 V8
02 989NU 01 08 01 07 02 03 04 05 02 02 02 06 04 11 05 05 03
2014 Australia AUS Malezja MYS Bahrajn BHR Chińska Republika Ludowa CHN Hiszpania ESP Monako MCO Kanada CAN Austria AUT Wielka Brytania GBR Niemcy DEU Węgry HUN Belgia BEL Włochy ITA Singapur SGP Japonia JPN Rosja RUS Stany Zjednoczone USA Brazylia BRA Zjednoczone Emiraty Arabskie ARE
Włochy Scudera Ferrari Marlboro Włochy Ferrari
F14 T
05 04 09
Włochy Ferrari
059/3 1.6T V6
04 04 09

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Sezon
Zgł.
Starty
PKT
P.
P1
P2
P3
Punkt.
PP
NO
NS
DK
Zespoły
2001 1717 1717 0000 2323 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 0088 000-- Włochy Minardi
2003 1616 1616 5555 0066 0011 0011 0022 1111 0022 0011 0055 000-- Francja Renault
2004 1818 1818 5959 0044 000-- 0011 0033 1212 0011 000-- 0055 000-- Francja Renault
2005 1919 1818 133133 0011 0077 0055 0033 1616 0066 0022 0011 000-- Francja Renault
2006 1818 1818 134134 0011 0077 0077 000-- 1616 0066 0055 0022 000-- Francja Renault
2007 1717 1717 109109 0033 0044 0044 0044 1616 0022 0033 0011 000-- Wielka Brytania McLaren
2008 1818 1818 6161 0055 0022 0011 000-- 1212 000-- 000-- 0033 000-- Francja Renault
2009 1717 1717 2626 0099 000-- 000-- 0011 0088 0011 0022 0033 000-- Francja Renault
2010 1919 1919 252252 0022 0055 0022 0033 1616 0022 0055 0011 000-- Włochy Ferrari
2011 1919 1919 257257 0044 0011 0055 0044 1818 000-- 0011 0011 000-- Włochy Ferrari
2012 2020 2020 278278 0022 0033 0055 0055 1111 0022 000-- 0011 000-- Włochy Ferrari
2013 1919 1919 242242 0022 0022 0055 0022 1717 000-- 0011 0022 000-- Włochy Ferrari
2014 0033 0033 2626 0044 000-- 000-- 000-- 0033 000-- 000-- 000-- 000-- Włochy Ferrari
Sezony Zgł. Starty PKT Najwyższa pozycja
(mistrzostwa)
P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK Zespoły
13 220 219 1632 2x 32 36 27 163 22 21 33 - 4

Podsumowanie startów[edytuj | edytuj kod]

Ważne wyścigi
Debiut Australia Grand Prix Australii 2001 (#1)
Pierwsze pole position Malezja Grand Prix Malezji 2003 (#19)
Pierwsze punkty Australia Grand Prix Australii 2003 (#18)
Pierwsze podium Malezja Grand Prix Malezji 2003 (#19)
Pierwsze najszybsze okrążenie Kanada Grand Prix Kanady 2003 (#25)
Pierwsze zwycięstwo Węgry Grand Prix Węgier 2003 (#30)
Najwyższe pozycje
Kwalifikacje 1
Wyścig 1
Inne
Kierowca testowy 2002Renault

Starty w poszczególnych Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Grand Prix Zgł.
Starty
P1
P2
P3
Punkt.
PP
NO
NS
DK
Ostatni start
Zjednoczone Emiraty Arabskie Abu Zabi 0055 0055 000-- 0022 000-- 0044 000-- 0011 000-- 000-- 2013 (5, Włochy Scuderia Ferrari)
Australia Australii 1313 1313 0011 0022 0022 1212 000-- 0011 000-- 000-- 2014 (4, Włochy Scuderia Ferrari)
Austria Austrii 0022 0022 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 000-- 0022 000-- 2003 (NU, Francja Renault F1)
Bahrajn Bahrajnu 1010 1010 0033 000-- 000-- 0099 0011 0011 000-- 000-- 2014 (9, Włochy Scuderia Ferrari)
Belgia Belgii 1010 1010 000-- 0022 0011 0055 000-- 000-- 0055 000-- 2013 (2, Włochy Scuderia Ferrari)
Brazylia Brazylii 1212 1212 000-- 0033 0055 1010 0011 000-- 0022 000-- 2013 (3, Włochy Scuderia Ferrari)
Chińska Republika Ludowa Chin 1010 1010 0022 0022 000-- 0099 0022 0011 000-- 000-- 2013 (1, Włochy Scuderia Ferrari)
Unia Europejska Europy 1111 1111 0033 0022 000-- 0099 0011 0011 0011 000-- 2012 (1, Włochy Scuderia Ferrari)
Francja Francji 0077 0077 0011 0022 000-- 0055 0022 000-- 0011 000-- 2008 (8, Francja Renault F1)
Hiszpania Hiszpanii 1212 1212 0022 0044 0011 1010 0011 000-- 0011 000-- 2013 (1, Włochy Scuderia Ferrari)
Indie Indii 0033 0033 000-- 0011 0011 0022 000-- 000-- 000-- 000-- 2013 (11, Włochy Scuderia Ferrari)
Japonia Japonii 1212 1212 0022 0011 0022 0077 000-- 0011 0033 000-- 2013 (4, Włochy Scuderia Ferrari)
Kanada Kanady 1111 1111 0011 0011 0011 0066 0011 0022 0055 000-- 2013 (2, Włochy Scuderia Ferrari)
Korea Południowa Korei Południowej 0044 0044 0011 000-- 0011 0044 000-- 0011 000-- 000-- 2013 (6, Włochy Scuderia Ferrari)
Malezja Malezji 1313 1313 0033 0011 0011 0099 0022 0011 0011 000-- 2014 (4, Włochy Scuderia Ferrari)
Monako Monako 1212 1212 0022 0011 0011 0099 0022 0011 0022 000-- 2013 (7, Włochy Scuderia Ferrari)
Niemcy Niemiec 1111 1111 0033 0011 0011 0099 0011 0022 000-- 000-- 2013 (4, Włochy Scuderia Ferrari)
San Marino San Marino 0055 0055 0011 0011 000-- 0044 000-- 0011 0011 000-- 2006 (2, Francja Renault F1)
Singapur Singapuru 0066 0066 0022 0011 0022 0066 0011 0022 000-- 000-- 2013 (2, Włochy Scuderia Ferrari)
Stany Zjednoczone Stanów Zjednoczonych 0088 0077 000-- 0011 0011 0044 000-- 000-- 0033 000-- 2013 (5, Włochy Scuderia Ferrari)
Turcja Turcji 0077 0077 000-- 0022 0022 0066 000-- 000-- 000-- 000-- 2011 (3, Włochy Scuderia Ferrari)
Węgry Węgier 1212 1212 0011 0011 0022 0088 0022 000-- 0033 000-- 2013 (5, Włochy Scuderia Ferrari)
Wielka Brytania Wielkiej Brytanii 1212 1212 0022 0033 0011 0077 0033 0033 0011 000-- 2013 (3, Włochy Scuderia Ferrari)
Włochy Włoch 1212 1212 0022 0022 0022 0099 0022 0022 0022 000-- 2013 (2, Włochy Scuderia Ferrari)

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Alonso był w latach 2006-2011 żonaty z Raquel del Rosario Macías, wokalistką pop, liderką hiszpańskiego zespołu El Sueño de Morfeo.

Od kwietnia 2012 jest związany z rosyjską modelką Dashą Kapustiną[5].

Fernando oraz Raquel mieszkali razem w Oksfordzie. Potem przeprowadzili się do Szwajcarii ze względu na podatki. Ich wspólny dom w Lugano znajduje się 300 km od Maranello, siedziby zespołu Ferrari. W maju 2011 roku wrócili do Hiszpanii, do jego rodzinnego Oviedo, co poskutkowało zapłatą 80 mln USD zaległych podatków. Alonso zakupił również dom na wyspie Gran Canaria, jednej z archipelagu Wysp Kanaryjskich.

Fernando jest zagorzałym fanem gry w karty. Interesuje się również innymi dyscyplinami sportowymi, takimi jak kolarstwo, piłka nożna i tenis. Zasugerował nawet utworzenie grupy kolarskiej w 2011 r. na Tour de France, z liderem grupy Alberto Contadorem.

Oprócz ojczystego języka hiszpańskiego, Fernando zna jeszcze język angielski, francuski oraz włoski.

Fernando Alonso posiada pseudonim „Teflonso”. Nazwisko Hiszpana przekształcono, wmieszawszy w nie słowo "teflon"- nazwę tworzywa sztucznego wykorzystywaną na przykład w produkcji patelni. Brytyjczycy Teflonem określają jednak coś innego, a raczej kogoś - człowieka, na którym ciążą zarzuty, lecz nigdy niczego mu nie udowodniono. Alonso w swojej karierze kierowcy F1 już dwukrotnie był w samym centrum wielkich afer (szpiegowskiej oraz singapurskiej CrashGate) i z obu wyszedł bez szwanku.

Alonso jest również nazywany "Nando" lub "Nano". Są to hiszpańskie zdrobnienia jego imienia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Igor Szmidt: Alonso przeprowadził się bliżej Maranello (pol.). f1wm.pl, 2010-02-16. [dostęp 2010-02-16].
  2. Alonso to replace Raikkonen at Ferrari in 2010 (ang.). formula1.com, 2009-09-30. [dostęp 2009-09-30].
  3. Rafał Pawłowski: Sędziowie FIA wezwali przed swoje oblicze szefostwo Ferrari (pol.). f1ultra.pl, 2010-07-25. [dostęp 2010-07-26].
  4. Damian Kot: Poleciały głowy w Ferrari (pol.). f1.motosp.pl, 2011-02-18. [dostęp 2013-01-22].
  5. Fernando Alonso y Raquel del Rosario se separan (hiszp.). elpais.com, 2011-12-20. [dostęp 2012-03-17].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]