Juliusz Domański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Juliusz Domański (ur. 1927) – prof. dr hab., historyk filozofii starożytnej, średniowiecznej i renesansowej, filolog klasyczny ze specjalizacją neolatynistyczną, emerytowany profesor Instytutu Filozofii i Socjologii PAN i Instytutu Filologii Klasycznej Uniwersytetu Warszawskiego, członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności, członek-korespondent Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członek Polskiego Towarzystwa Filologicznego, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, International Society for the History of Rhetoric, członek Rady Programowej „Archiwum Historii Filozofii i Myśli Społecznej”. W 2007 otrzymał Nagrodę im. Księdza Idziego Radziszewskiego Towarzystwa Naukowego KUL za rok (2006), za całokształt dorobku naukowego w duchu humanizmu chrześcijańskiego.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • O wolnej woli - Wstęp (1953). W: Augustyn: Dialogi filozoficzne. Wyd. 2. Kraków: Znak, 1999, s. 487-492, seria: Filozofia i Religia. ISBN 83-7006-681-X.
  • De Philippo Callimacho elegicorum Romanorum imitatore (1966)
  • Erazm i filozofia (1973, 2001),
  • „Scholastyczne„ i „humanistyczne” pojęcie filozofii („Studia Mediewistyczne„ XIX, 1978, z. 1),
  • Początki humanizmu (jako t. IX Dziejów filozofii średniowiecznej w Polsce, red. Z. Kuksewicz, 1982),
  • Tekst jako uobecnienie (1992, 2002),
  • La philosophie, théorie ou manière de vivre? Les controverses de l'Antiquité à la Renaissance i toż w przekładzie polskim jako Metamorfozy pojęcia filozofii (1996),
  • Z dawnych rozważań o marności i pogardzie świata oraz nędzy i godności człowieka (1997).
  • Juliusz Domański. Teoretyczna czy praktyczna? Scholastyczne dyskusje o naturze teologii, [Recenzja:] Mikołaj Olszewski, O teoretycznej bądź praktycznej naturze teologii: Metateologia scholastyczna 1200–1350, Kraków: Universitas, 2002. „Przegląd Tomistyczny”. IX, s. 351–364, 2003. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]