Kamienica Pod Błękitnym Słońcem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Pod Błękitnym Słońcem
Obiekt zabytkowy nr rej. 497/Wm z 25 października 1992[1]
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres Rynek 7
Ukończenie budowy XV wiek
Ważniejsze przebudowy 1670, 1805
Kolejni właściciele Georg Miltner von Miltenberg[2]
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kamienica Pod Błękitnym Słońcem
Kamienica Pod Błękitnym Słońcem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Pod Błękitnym Słońcem
Kamienica Pod Błękitnym Słońcem
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kamienica Pod Błękitnym Słońcem
Kamienica Pod Błękitnym Słońcem
Ziemia51°06′36,75″N 17°01′49,41″E/51,110208 17,030392

Kamienica Pod Błękitnym Słońcem (niem.: Haus Zur Blauen Sonne) – średniowieczna kamienica na wrocławskim rynku.

Historia kamienicy i jej architektura[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy budynek murowany został wzniesiony na działce nr 7 w XIV wieku. Była to kamienica o głębokości jednego traktu (ok. 7 m)[3]. Pod koniec XV wieku budynek został pogłębiony o jeden trakt; w przyziemiu zachował się portal o dwuramiennym nadprożu z datą "1494"[4] Około 1494 roku budynek został przebudowany. Powstała wówczas dwupiętrowa kamienica pokryta dwoma dachami o równoległych do fasady kalenicach. W 1670 roku, za sprawą ówczesnego jej właściciela Georg Miltner, została gruntownie zmodernizowana. W istotny sposób zmienił się wygląd fasady. Pojawiły się gzymsy oddzielające poszczególne kondygnacje oraz pilastry pomiędzy oknami. Na parterze wykonano boniowanie, nowy wystrój nadano rozmieszczonym na dwóch kondygnacjach w połaci dachu lukarnom. Ich autorem był prawdopodobnie mistrz kamieniarski David Roch Starszy[a] oraz przebudowano część wnętrz kamienicy i wydzielono sień, którą udekorowano potem sztukaterią wzorowana na dziełach włoskich sztukatorów autorstwa Mathiasa Bienera[b]. Ówczesna przebudowa domu należała do najwcześniejszych świeckich realizacji barokowych we Wrocławiu[5].

Później właścicielem domu został Johann August von Riemer und Riemberg, następnie wdowa po nim - Maria Rosina, potem wójt i notariusz (otrzymał on tytuł szlachecki i stanowisko syndyka rady miejskiej) Johann Christoph Wolf. Od czasu kolejnej przebudowy w 1804 fasada kamienicy ma wystrój empirowy. Sztukateria (konserwowana w latach 90. XX wieku) widoczna w sieni, gabinecie oraz w przedpokoju. Dodatkowo dwie ostatnie izby ozdobione kaflami w typie delft.

Po 1945[edytuj | edytuj kod]

20 czerwca 2010 miał miejsce pożar dachu kamienicy[6].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Lukarny dotrwały w niezmienionej formie do 1901 roku i widoczne są na zdjęciach archiwalnych
  2. Mathias Biener w tym samym okresie, w 1672 roku, wykonywał dla właściciela kamienicy inne zlecenie a mianowicie dwie empory do naw bocznych kościoła św. Elżbiety

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Czerner: Rynek wrocławski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976.
  • Wojciech Brzezowski: Dom mieszkalny we Wrocławiu w okresie baroku. Wrocław: Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, 2005.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]