Kamienica Pod Złotym Półksiężycem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem
Obiekt zabytkowy nr rej. A/1531/275 z 30.12.1970[1]
Ilustracja
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Adres Rynek 51
Styl architektoniczny barok
Architekt Emil Kaliski
Rozpoczęcie budowy XIV wiek
Zniszczono 1945
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem
Kamienica Pod Złotym Półksiężycem
Ziemia51°06′38,90″N 17°01′56,06″E/51,110806 17,032239

Kamienica Pod Złotym Półksiężycem (niem. Halber Mond) – kamienica na wrocławskim rynku, na jego północnej pierzei, zwanej Targiem Łakoci.

Historia i architektura kamienicy[edytuj | edytuj kod]

Pierwotny budynek na parceli został postawiony w pierwszej połowie XIV wieku. Budynek był jednotraktowy i zajmował 2/3 szerokości (ok. 12 metrów) kurii pomiędzy starszymi kamienicami. Działka, na której stał budynek, należała do kamienicy nr 50, o czym może świadczyć zamurowany otwór drzwiowy w bocznej ścianie piwnicy. Pod koniec XIV wieku kamienica została rozbudowana o drugi trakt, a piwnice zostały pokryte ceglanym sklepieniem krzyżowym w pierwszym trakcie i krzyżowo-żebrowym w drugim[2]. Z tego okresu zachowała się tylna część piwnicy oraz część przednia ze sklepieniem krzyżowym wspartym na centralnym filarze[3].

Na początku XVII wieku została zmieniona fasada kamienic; nadano jej barokowy wygląd. Kamienica miała trzy piętra i stromy szczyt zakończony spływami wolutowymi. Około 1730 roku właścicielem kamienicy był J.J. von Blanckenhagen. Ozdobił wejście frontowe barokowym portalem, który po 1870 został przeniesiony na tylną elewację budynku. W takim kształcie kamienica zachowała się do 1870 roku[3].

W kamienicy mieszkał śląski malarz i grafik Bodo Zimmermann[4].

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Działania wojenne w 1945 roku nie uszkodziły znacząco kamienicy. Jej rekonstrukcja zakończona została po 1955 roku według projektu Emila Kaliskiego wykonanego na podstawie materiałów ikonograficznych i rysunków Rudolfa Steina[5] i swoim wyglądem nawiązuje do stanu z ok. 1870. Frontowe drzwi zostały ozdobione portalem przeniesionym z Kamienicy nr 13[3][a].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Małgorzata Chronowska, która jest autorką informacji dotyczących Kamienicy 51 w Encyklopedii Wrocławia i w Leksykonie Architektury Wrocławia, podaje dwie różne wersje pochodzenia portalu, który został zamontowany po 1945 roku. W wersji pierwszej portal został przeniesiony z Kamienicy Rynek 13, w wersji drugiej portal jest tym samym, który został przeniesiony w 1830 na tyły kamienicy. Edmund Małachowicz również podaje drugą wersję pochodzenia portalu

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Harasimowicz: Encyklopedia Wrocławia. Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006. ISBN 83-7384-561-5.
  • Rafał Eysymontt, Jerzy Ilkosz, Agnieszka Tomaszewicz, Jadwiga Urbanik (red.): Leksykon architektury Wrocławia. Wrocław: Via Nova, 2011.
  • Edmund Małachowicz: Stare miasto we Wrocławiu. Wrocław: PWN, 1985. ISBN 83-01-03996-5.
  • Olgierd Czerner: Rynek wrocławski. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976.