Karabin MPi-KM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
MPi-KM
MPi-Km 72.jpg
MPi-Km 72
Dane podstawowe
Państwo  NRD
Producent VEB Fahrzeug und Waffenfabrik "Ernst Thälmann", Suhl
Rodzaj karabinek automatyczny
Historia
Produkcja 1961-1990
Dane techniczne
Kaliber 7,62 mm
Nabój 7,62 x 39 mm
Magazynek łukowy, 30 nab.
Wymiary
Długość 880 mm (MPi-KM)
895/630 mm (MPi-KMS)
Długość lufy 430 mm
Masa
broni 3,4 kg
3,54 kg (MPi-KMS)

MPi-KM – produkowana w NRD wersja licencyjna karabinka automatycznego AKM.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1958 roku VEB Fahrzeug und Waffenfabrik "Ernst Thälmann" rozpoczęła produkcje licencyjna karabinka AK pod oznaczeniem MPi-K. W 1961 roku rozpoczęto wytwarzanie jego zmodyfikowanej wersji karabinka AKM. Początkowo odmiana z kolbą stałą, oznaczona jako MPi-KM, różniła się od radzieckich modeli wyłącznie oznaczeniami przełącznika rodzaju ognia (D nad E). Powstała także wersja z kolbą składana oznaczona MPi-KMS. W odróżnieniu od radzieckiego AKMS, kolba składała się nie w dół, ale na bok komory zamkowej i była wykonana z metalowego pręta, do którego trzema nitami był przymocowany za pomocą trójkątnych wsporników tłoczony trzewik.

W 1972 roku rozpoczęto produkcję zmodernizowanych wersji MPi-KM i MPi-KMS. MPi-KM 72 miał nową kolbę i łoże wykonane z szaroniebieskiego (rzadziej ciemnobrązowego) tworzywa sztucznego. Kolba miała charakterystyczną, kropkowaną fakturę. MPi-KMS 72 miał łoże z tworzywa sztucznego identyczne jak MPi-KM 72 i prętową kolbę wykonaną z wygiętego i zespawanego pręta. Część pręta tworzącą trzewik spłaszczono i ponacinano.

Różne odmiany karabinka MPi-KM były standardową bronią armii wschodnioniemieckiej do początku lat 80. XX wieku kiedy zaczęły je zastępować MPi AK-74N. Konstrukcja była również eksportowana, zwłaszcza do krajów Środkowego Wschodu, zaś po 1990 w dużej liczbie trafiła do Indii, Ameryki Południowej oraz Afryki.

Opis[edytuj | edytuj kod]

MPi-KM to konstrukcja samoczynno-samopowtarzalna. Automatyka broni działa na zasadzie odprowadzania gazów prochowych z długim skokiem tłoka gazowego. Dwuryglowy zamek ryglowany jest przez obrót. Rękojeść przeładowania po prawej stronie broni i na stałe związana z suwadłem. Mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia. Skrzydełko bezpiecznika/przełącznika rodzaju ognia po prawej stronie komory zamkowej w pozycji zabezpieczonej zasłania wycięcie w którym porusza się rękojeść przeładowania. Magazynki 30 nabojowe, wymienne z AK-47 i AKM. Kolba z stała (MPi-KM) lub składana (MPi-KMS). Przyrządy celownicze mechaniczne, składają się z muszki i celownika krzywiznowego (nastawy do 800 m).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John Walter, Ryszard (Tł.) Woźniak, Przemysław (Tł) Kupidura: Broń systemu Kałasznikowa. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2002. ISBN 83-11-09395-4.