Karabin MPi AK-74N

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
MPi AK-74N
Ilustracja
Państwo  NRD
Producent VEB Fahrzeug und Waffenfabrik "Ernst Thälmann", Suhl
Rodzaj karabin automatyczny
Historia
Produkcja 19821990
Dane techniczne
Kaliber 5,45 mm
Nabój 5,45 × 39 mm
Magazynek łukowy, 30 nab.
Wymiary
Długość 940 mm (MPi AK-74N)
935/735 mm (MPi AKS-74N)
805/605 mm (MPi AKS-74NK)
Długość lufy 415 mm (MPi AK-74N i MPi AKS-74N)
344 mm (MPi AKS-74NK)
Masa
broni 3,45 kg (MPi AK-74N, bez amunicji)
3,54 kg (MPi AKS-74N, bez amunicji)
3,40 kg (MPi AKS-74NK, bez amunicji)

MPi AK-74N – produkowana w NRD wersja licencyjna karabinka AK-74.

W 1958 w NRD rozpoczęto produkcję licencyjną karabinka AK. Producentem licencyjnych karabinków oznaczonych jako MPi-K zostały zakłady VEB Fahrzeug und Waffenfabrik "Ernst Thälmann". Już w 1961 MPi-K został zastąpiony na liniach produkcyjnych przez licencyjną wersję karabinka AKM oznaczoną jako MPi-KM. W 1972 rozpoczęto produkcję zmodernizowanej wersji MPi-KM 72, ale pod koniec lat 70. stało się jasne że istnieje potrzeba zastąpienia MPi-KM nowa konstrukcją.

W 1981 NRD zakupił licencję na produkcję AK-74. Po otrzymaniu dokumentacji zdecydowano się na wprowadzenie w tej broni kilku zmian i w rezultacie powstał karabin wprowadzony do uzbrojenia jako MPi AK-74N. Zmiany wprowadzone w stosunku do AK-74 miały głównie umożliwić wykorzystanie oprzyrządowania stosowanego do produkcji MPi-KM. MPi AK-74N został wyposażony w kolbę i łoże wykonane z szaroniebieskiego (rzadziej ciemnobrązowego) tworzywa sztucznego. Kolba miała charakterystyczną, kropkowaną fakturę. Wersja z kolbą składaną oznaczona jako MPi AKS-74N otrzymała prętową kolbę składaną na bok komory zamkowej. Opracowano także karabinek MPi AK-74NK różniący się od MPi AKS-74N zastosowaniem krótszej lufy.

Karabiny MPi AK-74N były dostarczane wschodnioniemieckiej armii i policji od 1982. Ich produkcję wstrzymano w 1990, po zjednoczeniu Niemiec.

Opis[edytuj | edytuj kod]

MPi AK-74N był bronią samoczynno-samopowtarzalną. Automatyka broni działa na zasadzie odprowadzania gazów prochowych z długim skokiem tłoka gazowego. Zamek ryglowany przez obrót (2 rygle). Rękojeść przeładowania po prawej stronie broni, związana z suwadłem. Mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia. Skrzydełko bezpiecznika/przełącznika rodzaju ognia po prawej stronie komory zamkowej w pozycji zabezpieczonej zasłania wycięcie w którym porusza się rękojeść przeładowania. Magazynki 30 nabojowe, wymienne z AK-74. Kolba stała (MPi AK-74N) lub składana (MPi AKS-74N i MPi AKS-74NK). Przyrządy celownicze mechaniczne, składają się z muszki i celownika krzywkowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John Walter, Ryszard Woźniak (Tł.), Przemysław Kupidura (Tł): Broń systemu Kałasznikowa. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2002. ISBN 83-11-09395-4.