Kariera Nikosia Dyzmy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy filmu komediowego. Zobacz też: powieść Kariera Nikodema Dyzmy oraz album Kariera Nikosia Dyzmy.
Kariera Nikosia Dyzmy
Gatunek komedia
Rok produkcji 2002
Data premiery 15 marca 2002
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 108 minut
Reżyseria Jacek Bromski
Scenariusz Tomasz Kępski
Główne role Cezary Pazura, Anna Przybylska, Andrzej Grabowski, Krzysztof Globisz, Ewa Kasprzyk
Muzyka Kuba Sienkiewicz i Elektryczne Gitary, Henri Seroka
Zdjęcia Arkadiusz Tomiak
Scenografia Bogdan Solle, Jarosław Żebrowski
Kostiumy Małgorzata Braszka
Montaż Krzysztof Szpetmański
Produkcja Michał Balcerzak
Wytwórnia KASA Balcerzak
Dystrybucja Vision
Kwestia z filmu okazana podczas promocji 33. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2008 roku[1]
Cmentarz ewangelicki w Pabianicach, miejsce pracy Nikosia Dyzmy

Kariera Nikosia Dyzmypolski komediowy film fabularny z roku 2002 w reżyserii Jacka Bromskiego[2].

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Jego bohater, Nikodem Dyzma, jest wzorowany na książce Kariera Nikodema Dyzmy (1932) Tadeusza Dołęgi-Mostowicza (zekranizowanej w 1956 jako Nikodem Dyzma)[2]. Jest to współczesna interpretacja powieści.

Plenery: Pabianice (cmentarz ewangelicki), Łódź (pałac Izraela Poznańskiego przy ul. Ogrodowej, siedziba „Polonii” przy al. Mickiewicza – filmowy gabinet biznesmena Kilińskiego, rektorat PWSFTviT – filmowy gabinet senator Walewskiej, rektorat Akademii Medycznej – filmowy gabinet ministra Jaszuńskiego, hipermarket M1, park Poniatowskiego, ul. Maratońska, ul. Wólczańska przy szpitalu Pirogowa), Leśmierz (cukrownia), Wola Błędowa (pole golfowe), Warszawa, Gdynia (port).

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o życiu Nikosia Dyzmy (Cezary Pazura) – zwykłego grabarza, rudego pechowca, ale utalentowanego mówcy funeralnego - którego smutne życie całkiem przypadkowo ulega zmianie. Okazja trafia się sama, za sprawą podwędzonego zaproszenia na koktajl dyplomatyczny. Zastawione stoły i cała masa zimnej wódki... tutaj Nikoś czuje się jak ryba w wodzie. Do czasu.

Oblany wybornym trunkiem przez nieuważnego i nieokrzesanego gościa, zdenerwowany i podpity Nikoś obrzuca bufona przekleństwami. Ten drobny epizod okazuje się punktem zwrotnym w karierze mistrza ceremonii pogrzebowej. Wieść, że tajemniczy nieznajomy publicznie naubliżał znienawidzonemu wicepremierowi Terkowskiemu (Lew Rywin), elektryzuje zgromadzoną na bankiecie śmietankę polityczną, a przed Nikosiem otwierają się drzwi do niesamowitej kariery. Od razu o względy Nikosia zaczynają zabiegać Roman Kiliński (Andrzej Grabowski), król zagęszczacza spożywczego i temperamentna pani senator z senackiej Komisji Skarbu Anna Walewska (Ewa Kasprzyk). Dyzma porzuca pracę na cmentarzu i opuszcza swoich nie wylewających za kołnierz kolegów Niemrawego (Tomasz Sapryk) i Władeczka (Andrzej Zaborski). Kim jest Nikodem Dyzma? Doktorem ekonomii, szarą eminencją w elitach władzy, utalentowanym biznesmenem? Mit, że Nikoś załatwi wszystko, rozchodzi się lotem błyskawicy. Balansując między sypialniami wpływowych kobiet, gabinetami dyrektorów spółek i salonami polityków, Dyzma - za sprawą przypadku czy może instynktu - uczy się, jak wielką wagę może mieć z pozoru nieistotna, mimochodem rzucona informacja. Świat biznesmenów z kilkoma klasami szkoły podstawowej, odgrzewających mity podziemia polityków i ich znudzonych młodych żon, pożądliwie wyciąga ręce w kierunku nowego bohatera współczesności. Już wkrótce o Nikosia upomni się ulica - tylko Dyzma, mówiący tym samym językiem, co oni, potrafi uspokoić wzburzonych rolników i "wejść między ludzi". Były grabarz, głoszący, że dobre tylko to, co polskie, błyskawicznie pnie się w rankingach najpopularniejszych polityków. Nic więc dziwnego, że w sytuacji załamania narodowej gospodarki Nikoś, ulubieniec ludu i elity, staje się postacią ze wszech miar pożądaną przez skorumpowany i bezradny rząd.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gdynia żyje 33. FPFF. gdynia.pl. [dostęp 9 lutego 2010].
  2. a b Justyna Kobus: Kariera Nikosia Dyzmy. Wprost 9/2002 (1005). [dostęp 9 lutego 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]