Kariera Nikosia Dyzmy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy filmu komediowego. Zobacz też: powieść Kariera Nikodema Dyzmy.
Kariera Nikosia Dyzmy
Gatunek komedia
Rok produkcji 2002
Data premiery 15 marca 2002
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 108 minut
Reżyseria Jacek Bromski
Scenariusz Tomasz Kępski
Główne role Cezary Pazura, Anna Przybylska, Andrzej Grabowski, Krzysztof Globisz, Ewa Kasprzyk
Muzyka Kuba Sienkiewicz i Elektryczne Gitary, Henri Seroka
Zdjęcia Arkadiusz Tomiak
Scenografia Bogdan Solle, Jarosław Żebrowski
Kostiumy Małgorzata Braszka
Montaż Krzysztof Szpetmański
Produkcja Michał Balcerzak
Wytwórnia KASA Balcerzak
Dystrybucja Vision
Kwestia z filmu okazana podczas promocji 33. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2008 roku[1]
Cmentarz ewangelicki w Pabianicach, miejsce pracy Nikosia Dyzmy

Kariera Nikosia Dyzmypolski, komediowy film fabularny z roku 2002 w reżyserii Jacka Bromskiego[2].

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Jego bohater, Nikodem Dyzma, jest wzorowany na książce Kariera Nikodema Dyzmy (1932) Tadeusza Dołęgi-Mostowicza (zekranizowanej w 1956 jako Nikodem Dyzma)[2]. Jest to współczesna interpretacja powieści.

Plenery: Pabianice (cmentarz ewangelicki), Łódź (pałac Izraela Poznańskiego przy ul. Ogrodowej, siedziba „Polonii” przy al. Mickiewicza - filmowy gabinet biznesmena Kilińskiego, rektorat PWSFTviT - filmowy gabinet senator Walewskiej, rektorat Akademii Medycznej - filmowy gabinet ministra Jaszuńskiego, hipermarket M1, park Poniatowskiego, ul. Maratońska, ul. Wólczańska przy szpitalu Pirogowa), Leśmierz (cukrownia), Wola Błędowa (pole golfowe), Warszawa, Gdynia (port).

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Film opowiada o życiu Nikosia Dyzmy (Cezary Pazura) – zwykłego grabarza, rudego pechowca, ale utalentowanego mówcy funeralnego - którego smutne życie całkiem przypadkowo ulega zmianie. Podczas odbioru zwłok Nikoś dostaje zaproszenie na bankiet, na którym zdobywa uznanie polityków. Wszystko dzięki temu, że we właściwy dla siebie sposób skomentował zachowanie znienawidzonego wicepremiera Macieja Terkowskiego (Lew Rywin). Od razu o względy Nikosia zaczynają zabiegać Roman Kiliński (Andrzej Grabowski), król zagęszczacza spożywczego i temperamentna pani senator z senackiej Komisji Skarbu. Dyzma porzuca pracę na cmentarzu i opuszcza swoich nie wylewających za kołnierz kolegów Niemrawego oraz Władeczka. Mit, że Nikoś może załatwić wszystko, rozchodzi się lotem błyskawicy. Balansując między sypialniami wpływowych kobiet, gabinetami dyrektorów spółek i salonami polityków, Dyzma błyskawicznie pnie się w rankingach najpopularniejszych polityków. Zyskuje szacunek i zaczyna zmieniać się z grabarza w ważnego polityka, ratuje sytuację na rynku polskiego cukrownictwa, a na koniec zostaje premierem.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gdynia żyje 33. FPFF. gdynia.pl. [dostęp 9 lutego 2010].
  2. a b Justyna Kobus: Kariera Nikosia Dyzmy. Wprost 9/2002 (1005). [dostęp 9 lutego 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]