Przejdź do zawartości

Grażyna Barszczewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Grażyna Barszczewska
Ilustracja
Grażyna Barszczewska (2017)
Data i miejsce urodzenia

1 maja 1947
Warszawa

Zawód

aktorka, reżyser teatralna

Współmałżonek

Alfred Andrys

Lata aktywności

od 1970

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

Grażyna Barszczewska (ur. 1 maja 1947 w Warszawie) – polska aktorka filmowa, teatralna, telewizyjna, radiowa oraz kabaretowa[1], reżyser teatralna i piosenkarka.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

W 1970 ukończyła studia na PWST w Krakowie[1]. Posiada również wykształcenie muzyczne[2]. W stanie wojennym ukończyła kurs w szkole ogrodniczej, zdobywając uprawnienia majstra wykwalifikowanego sadownika[3].

Po ukończeniu nauki w szkole teatralnej w 1970 zadebiutowała w Czajce A. Czechowa na scenie Teatru Ludowego w Nowej Hucie, w którym pracowała do 1972. Następnie przeniosła się do Warszawy, gdzie w latach 1972–1983 występowała na scenie Teatru Ateneum. Od 1983 należy do zespołu Teatru Polskiego w Warszawie. W latach 1995–1997 grała także we Wrocławskim Teatrze Współczesnym. Występowała w kabarecie Dudek Edwarda Dziewońskiego.

Ogólnopolską rozpoznawalność zyskała dzięki roli hrabianki Niny Ponimirskiej w serialu Kariera Nikodema Dyzmy (1980)[3].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Jest żoną Alfreda Andrysa[3]. Ze związku z aktorem Jerzym Schmidtem ma syna Jarosława Szmidta (ur. 1978), operatora filmowego[3].

Filmy

Seriale

Polski dubbing

[edytuj | edytuj kod]

Filmy

Seriale

Spektakle teatralne

[edytuj | edytuj kod]

Ordery, odznaczenia i ważniejsze nagrody

[edytuj | edytuj kod]
  • 1984 – Nagroda I stopnia Przewodniczącego Komitetu do spraw Radia i Telewizji za twórczość i działalność radiową i telewizyjną; za wybitne kreacje aktorskie w słuchowiskach Teatru Polskiego Radia
  • 1988 – Nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za kreacje aktorskie w Teatrze PR ze szczególnym uwzględnieniem ról w słuchowiskach współczesnych
  • 1999 – Nagroda Teatru Polskiego Radia „Wielki Splendor” za kreacje radiowe[6]
  • 2006 – podczas XI Festiwalu Gwiazd w Gdańsku odcisnęła swoją dłoń na Promenadzie Gwiazd na wyspie Ołowiance
  • 2007 – Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[7]
  • 2007 – Złoty Mikrofon[8]
  • 2013 – Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi dla kultury narodowej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej i działalności społecznej[9]
  • 2017 – Nagroda im. Ireny Solskiej za twórczość wywierającą znaczący wpływ na rozkwit sztuki aktorskiej[10][11]
  • 2025 – Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[12]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Kraków. Barszczewska gawędziła w Nowej Hucie – e-teatr.pl.
  2. Telerozmowa z Grażyną Barszczewską.
  3. a b c d Gwiazdy i celebryci [online], kobieta.pl [dostęp 2024-04-23] (pol.).
  4. współpracownica i partnerka Kostronia
  5. Marlena. Ostatni koncert. dziennikteatralny.pl. [dostęp 2022-11-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-11-12)].
  6. Teatr Polskiego Radia przyznał Wielkiego Splendora. polskieradio.pl, 2009-12-07. [dostęp 2012-11-28].
  7. Medale zasłużony kulturze „Gloria Artis” dla wybitnych polskich artystów. mkidn.gov.pl, 14 grudnia 2007. [dostęp 2012-11-28].
  8. Grażyna Barszczewska (osoba), [w:] Encyklopedia teatru polskiego [dostęp 2021-04-10].
  9. M.P. z 2013 r. poz. 368
  10. Barszczewska odbierze „Solską”. | AICT Polska [online], AICT Polska [dostęp 2017-11-17] (pol.).
  11. Warszawa. Grażyna Barszczewska laureatką nagrody im. Solskiej [online], e-teatr.pl [dostęp 2017-11-17].
  12. Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2025-11-18].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Filler Witold, Piotrowski Lech, Poczet aktorów polskich. Od Solskiego do Lindy, Warszawa 1998, ISBN 83-87571-54-7, tu hasło: Grażyna Barszczewska, s. 16, 17.

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]