Kate Bush

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kate Bush
Ilustracja
Kate Bush (1986)
Imię i nazwisko Catherine Bush
Data i miejsce urodzenia 30 lipca 1958
Bexleyheath, Kent
Instrumenty instrumenty klawiszowe, gitara basowa, skrzypce
Typ głosu sopran dramatyczny
(G2#G6#, 4 oktawy)
Gatunki art rock[1], rock alternatywny[1], pop alternatywny[1], indie rock[1], college rock[1]
Zawód piosenkarka, autorka tekstów
Aktywność od 1975
Wydawnictwo EMI, Columbia Records
Odznaczenia
Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego
Strona internetowa

Kate Bush, właśc. Catherine Bush[1] (ur. 30 lipca 1958 w Bexleyheath, Kent[1]) – angielska piosenkarka, kompozytorka, autorka tekstów piosenek oraz producentka muzyczna, odznaczona przez królową Elżbietę II Najwspanialszym Orderem Imperium Brytyjskiego za wybitny wkład włożony w rozwój muzyki.[2]

Zadebiutowała w 1978 singlem Wuthering Heights.

Życiorys[edytuj]

Urodziła się w Wielkiej Brytanii w Bexleyheath Maternity Hospital w Londynie jako najmłodsze dziecko Anglika Roberta Busha (chirurga) i jego żony, Irlandki Hannah Daly. Wychowała się na farmie w East Wickham w hrabstwie Kent. Ma dwóch braci: kompozytora Paddy'ego i poetę Johna Cardera.

Karierę Kate pomógł rozpocząć gitarzysta Pink Floyd, David Gilmour, który, zafascynowany talentem młodej artystki, przedstawił ją osobom w wytwórni płytowej EMI. Napisana pod wpływem zauroczenia powieścią Emily Brontë Wichrowe wzgórza debiutancka piosenka "Wuthering Heights" stała się hitem, który utrzymywał się na pierwszym miejscu brytyjskich list przebojów przez 4 tygodnie. Jest to, obok "Babooshki", jeden z nielicznych utworów artystki, który osiągnął sukces komercyjny.

Wydany w 1978 roku debiutancki album The Kick Inside przyniósł młodej, zaledwie 19-letniej wówczas wokalistce światową sławę. Kolejne płyty: Lionheart i Never for Ever nie tylko umocniły status Kate Bush jako jednej z najwybitniejszych młodych wykonawczyń, ale pokazały także rozwój muzyczny. W 1979 roku artystka wyruszyła na pierwsze i jedyne w swojej karierze tournée, które odniosło duży sukces.

W 1982 roku ukazał się album The Dreaming. Płyta, która przedstawiała najbardziej eksperymentalne brzmienie w dotychczasowej karierze Kate, poniosła klęskę komercyjną.

Rok 1985 przyniósł album, który uznawany jest za najlepsze wydawnictwo Kate Bush: Hounds of Love. Płyta, promowana m.in. singlami "Running Up That Hill" i "Cloudbusting" odniosła wielki sukces na całym świecie i zebrała bardzo pozytywne recenzje ze strony krytyków. Rok później ukazała się kompilacja The Whole Story.

Kolejny album studyjny, The Sensual World, ujrzał światło dzienne w 1989 roku. Płyta, choć nie przebiła sukcesu Hounds of Love, zebrała bardzo dobre opinie i okazała się sukcesem. W 1993 roku został wydany album The Red Shoes, zainspirowany filmem z lat 40. pod tym samym tytułem. Płycie towarzyszył film muzyczny pt. The Line, the Cross & the Curve. Po wydaniu tego albumu Kate Bush odsunęła się z życia publicznego na ponad 11 lat.

W listopadzie 2005 został wydany pierwszy po wieloletniej przerwie album artystki. Nosił on tytuł Aerial i składał się z dwóch płyt, zatytułowanych A Sea of Honey oraz A Sky of Honey. Album promował singel "King of the Mountain".

16 maja 2011 ukazał się album Director's Cut, zawierający nowe wersje wybranych piosenek z albumów The Sensual World i The Red Shoes. Album promuje nowa wersja utworu "Deeper Understanding"[3].

21 listopada 2011 miał premierę album zawierający zupełnie nowy materiał zatytułowany 50 Words for Snow, utrzymany w klimacie zimowych ballad. Płytę promuje singiel Wild Man, a cały album został udostępniony słuchaczom przedpremierowo 13 listopada 2011 na stronie NPR.org[4].

W marcu 2014 zostały zapowiedziane 22 koncerty, które odbędą w sierpniu i wrześniu w Hammersmith Apollo w Londynie[5]. Wydarzenie, nazwane Before the Dawn, będzie powrotem artystki do występowania na żywo po 35 latach przerwy. Bilety na koncerty wyprzedały się w 15 minut[6].

Brzmienie[edytuj]

Muzyka Kate Bush jest określana jako alternatywny pop i art rock. Jej utwory słyną z rozbudowanych linii melodycznych i skomplikowanych partii wokalnych. Artystka często szuka inspiracji w utworach literackich i filmowych, a także w muzyce etnicznej. Krytycy określają muzykę brytyjskiej piosenkarki jako bardzo trudną, przeznaczoną raczej dla koneserów, niż dla masowej publiczności.[1]

Piosenkarka znana jest z perfekcji i obsesyjnego poprawiania nagranych wcześniej utworów, dlatego przerwy pomiędzy wydaniem kolejnych płyt często się wydłużają.[7]

Muzyka Kate Bush jest wymieniana jako inspiracja przez takich artystów jak m.in. Tori Amos[8], Björk[9], Coldplay[10], Goldfrapp[11], Mylène Farmer[12], Lily Allen[13] czy Kate Nash[14], a nawet amerykański duet hip hopowy Outkast[15][16].

Życie prywatne[edytuj]

Kate jest matką urodzonego w 1999 roku syna Alberta (Bertie), którego ojcem jest gitarzysta Danny McIntosh.

Jest wegetarianką[17].

Dyskografia[edytuj]

 Osobny artykuł: Dyskografia Kate Bush.

Przypisy

  1. a b c d e f g h Bruce Eder: Kate Bush Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-05-08].
  2. PICTURES: Kate Bush Takes Her CBE From The Queen | BBC America, „BBC America” [dostęp 2017-04-14] (ang.).
  3. Reżyserska wersja Kate Bush (ang.). tuba.pl. [dostęp 2011-03-18].
  4. First listen Kate Bush '50 Words for Snow' (ang.). npr.org, 2011-11-13. [dostęp 2011-11-14].
  5. http://muzyka.dziennik.pl/koncerty/artykuly/454058,kate-bush-rusza-w-trase-po-raz-pierwszy-od-35-lat.html
  6. Wyprzedała 22 koncerty w 15 minut! - 24.pl
  7. Kate Bush admits frustration over time between albums, „BBC News”, 4 maja 2011 [dostęp 2017-04-14] (ang.).
  8. Music Matters - Kate Bush (23-3-10) (ang.). Vimeo. [dostęp 2010-04-23].
  9. r, Kate Bush, www.bjork.fr [dostęp 2017-04-14] (fr.).
  10. Coldplay talk about Kate Bush inspiring Speed of Sound_土豆_高清视频在线观看, www.tudou.com [dostęp 2017-04-14].
  11. Goldfrapp | Pitchfork, pitchfork.com [dostęp 2017-04-14] (ang.).
  12. Julien AUTIER, Philippe LEZE, Guillaume DATEZ & Sarah HOFER, Mylene.Net - Le site référence sur Mylène Farmer, mylene.net [dostęp 2017-04-14].
  13. Karenladeeda, I love kate bush: Lily Allen loves KB, I love kate bush, 18 września 2014 [dostęp 2017-04-14].
  14. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Sylvia Patterson, It's great when you're Kate ... Yeah!, „The Guardian”, 20 lipca 2007, ISSN 0261-3077 [dostęp 2017-04-14] (ang.).
  15. A Short History of Big Boi’s Kate Bush Obsession, „Spin”, 23 listopada 2011 [dostęp 2017-04-14].
  16. Publikacja w otwartym dostępie – możesz ją bezpłatnie przeczytać Lynsey Hanley, Wow, wow, hey ya!, „The Guardian”, 12 sierpnia 2006, ISSN 0261-3077 [dostęp 2017-04-14] (ang.).
  17. Kate Bush is a vegetarian (ang.). www.happycow.net. [dostęp 2009-12-14].

Linki zewnętrzne[edytuj]