Jerzy Bafia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy prawnika. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Jerzy Bafia
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1926
Płociczno
Data i miejsce śmierci 4 lipca 1991
Warszawa
Pierwszy prezes Sądu Najwyższego
Okres od 21 stycznia 1972
do 1 kwietnia 1976
Poprzednik Zbigniew Resich
Następca Włodzimierz Berutowicz
Minister sprawiedliwości
Okres od 27 marca 1976
do 12 czerwca 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Włodzimierz Berutowicz
Następca Sylwester Zawadzki
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Krzyż Wielki I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi
Grób Jerzego Bafii na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Jerzy Mieczysław Bafia (ur. 5 maja 1926 w Płocicznie, zm. 4 lipca 1991 w Warszawie) – prawnik, polityk, profesor nauk prawnych, członek PZPR, szef Kancelarii Sejmu PRL (1969–1972), dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego (1971–1972), pierwszy prezes Sądu Najwyższego (1972–1976), minister sprawiedliwości (1976–1981).

Życiorys[edytuj]

W kwietniu 1945 przystąpił do OMTUR, z którą w lipcu 1948 wszedł w skład Związku Młodzieży Polskiej[1]. W 1950 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego[2]. Po 1950 został sędzią Sądu Powiatowego w Krakowie, później awansował do tamtejszego Sądu Wojewódzkiego, następnie został prezesem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Oficjalnie w 1954 delegowany do Sądu Najwyższego, w rzeczywistości już rok wcześniej orzekał w tajnej sekcji Sądu Najwyższego wydającej m.in. wyroki śmierci wobec przeciwników politycznych władzy komunistycznej. W 1955 skierowany do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, gdzie do 1969 pełnił m.in. funkcję dyrektora departamentu prawno-organizacyjnego[3]. W 1963 został sekretarzem generalnym Zrzeszenia Prawników Polskich, a w 1970 wiceprezydentem Międzynarodowego Zrzeszenia Prawników Demokratów[1]. Od 1970 był także profesorem prawa na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1969–1972 szef Kancelarii Sejmu, a następnie poseł VI i VII kadencji w latach 1972–1980 z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1971–1972 dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego. W latach 1972–1976 pierwszy prezes Sądu Najwyższego. Od 1975 do 1981 zasiadał w Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Od marca 1976 do czerwca 1981 minister sprawiedliwości w rządach Piotra Jaroszewicza, Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego.

Autor komentarza do Kodeksu karnego z 1969 oraz innych publikacji, publikowanych m.in. w Wydawnictwie Prawniczym.

Jego bratem był Lech Bafia.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
  2. Jerzy Bafia w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  3. Maria Stanowska, Adam Strzembosz, Sędziowie warszawscy w czasie próby 1981–1988, Warszawa 2005, s. 30, ​ISBN 838907883X
  4. Lista pochowanych. Jerzy Bafia. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-29].
  5. Anfragebeantwortung des Bundeskanzlers (niem.). parlament.gv.at, 23 kwietnia 2012. [dostęp 2014-12-07]. s. 553.

Bibliografia[edytuj]

  • Kto jest kim w Polsce 1989, Warszawa 1989
  • Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa 1991