Liga językowa
Liga językowa (niem. Sprachbund)[1] – grupa języków różnego pochodzenia, które wskutek wzajemnego oddziaływania wytworzyły cechy wspólne w strukturze gramatycznej i fonologicznej, np. liga bałkańska[2][3]. Nie zawsze można jednoznacznie rozstrzygnąć, czy dana grupa języków tworzy rodzinę językową (którą można sprowadzić do wspólnego przodka), czy też jest ona ligą, łączącą języki upodobnione do siebie w wyniku kontaktów językowych[4].
Języki należące do tej samej ligi językowej nazywane są powinowatymi[2].
Przykłady
[edytuj | edytuj kod]- liga SAE, tzw. wielkich języków Europy (Standard Average European) – angielski, francuski, niemiecki, rosyjski, włoski[5]
- liga wikińska – anglosaski, bretoński, duński, farerski, fiński, irlandzki, islandzki, karelski, języki lapońskie, norweski, gaelicki szkocki, szwedzki, walijski, wepski[6]
- liga pobrzeżna (litoralna) – baskijski, fryzyjski, hiszpański, niderlandzki, maltański, portugalski[7]
- liga pejpuska – estoński, liwski, łotewski, wotycki[8]
- liga rokitnicka – białoruski, kaszubski, litewski, polski, ukraiński[8]
- liga dunajska – czeski, serbsko-chorwacki, słowacki, słoweński, węgierski[9]
- liga bałkańska – albański, bułgarski, grecki, macedoński, mołdawski, rumuński, turecki[9]
- liga kamska – baszkirski, czuwaski, kałmucki, komi (zyriański), krymskotatarski, maryjski, mordwiński, nieniecki, tatarski, udmurcki (wotiacki)[10]
- języki wschodniej Nusantary – języki austronezyjskie i papuaskie używane we wschodniej Indonezji, a także w Timorze Wschodnim[11]
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Majewicz 1989 ↓, s. 168.
- 1 2 Milewski 2005 ↓, s. 104‒105.
- ↑ Łuczyński i Maćkiewicz 2002 ↓, s. 120.
- ↑ Mistrík i in. 1993 ↓, s. 222.
- ↑ Majewicz 1989 ↓, s. 170–171.
- ↑ Majewicz 1989 ↓, s. 171.
- ↑ Majewicz 1989 ↓, s. 172.
- 1 2 Majewicz 1989 ↓, s. 173.
- 1 2 Majewicz 1989 ↓, s. 174.
- ↑ Majewicz 1989 ↓, s. 175.
- ↑ Marian Klamer, Ger Reesink, Miriam van Staden, East Nusantara as a linguistic area, [w:] Pieter Muysken (red.), From Linguistic Areas to Areal Linguistics, Amsterdam: John Benjamins Publishing, 2008 (Studies in Language Companion Series 90), s. 95–149, DOI: 10.1075/slcs.90.03kla, ISBN 978-90-272-3100-0, OCLC 648344504 (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Anna Kozłowska, Klasyfikacja języków cz. 2.: klasyfikacja geograficzna i typologiczna [online], USKW (pol.).
- Edward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. 2. rozsz., Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2002, s. 120–121 (pol.), rozdz. 4: Europejska liga słownikowa.
- Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, ISBN 83-01-08163-5, OCLC 749247655 [zarchiwizowane] (pol.).
- Tadeusz Milewski, Językoznawstwo, wyd. 7. uzup., Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 (Klasyka Językoznawstwa Polskiego), ISBN 83-01-14244-8, OCLC 837599724.
- Jozef Mistrík i inni, Encyklopédia jazykovedy, Bratislava: Obzor, 1993, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
- Mateusz Urban, Defining the Linguistic Area/League: an Invitation to Discussion (Definicja ligi językowej/areału językowego. Zaproszenie do dyskusji), „Studia Linguistica Universitatis Iagellonicae Cracoviensis”, 124 (2007), s. 137–159 (pol.), (omówienie definicji w perspektywie porównawczej oraz problemów z doborem kryteriów).