Język wotycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
vad̕d̕a tšeeli
Obszar Federacja Rosyjska 
Liczba mówiących 62
Klasyfikacja genetyczna języki uralo-ałtajskie
 języki uralskie
  języki ugrofińskie
   języki fińskie
    bałtycko-fińskie
     język wotycki (wotski)
Pismo/alfabet łacińskie
ISO 639-2 vot
ISO 639-3 vot
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Język wotycki[1][2] (wotski, wocki[3]) – język ugrofiński z grupy bałtycko-fińskiej, używany niegdyś w Ingrii przez lud Wotów. Jest to język praktycznie wymarły: w 1989 roku posługiwały się nim, w zaledwie dwóch wioskach, 62 osoby w średnim i podeszłym wieku (najmłodsza z tych osób urodziła się w 1930 roku).

W ostatnich latach wzrosło zainteresowanie językiem wotyckim, zwłaszcza wśród ludzi młodych; jego nauczanie rozpoczęto w szkołach i na kursach. W konsekwencji liczba osób deklarujących znajomość tego języka zwiększyła się do ponad 700, jednak nie jest on dla nich językiem ojczystym, lecz obcym (wyuczonym).

W 1930 roku wotycki poeta Dymitr Cwietkow opublikował gramatykę tego języka, a do jego zapisu proponował używać cyrylicy; obecnie jednak stosuje się alfabet łaciński z dodatkowymi znakami diakrytycznymi. Próby stworzenia literatury się nie powiodły.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]