Marian Zacharski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marian Włodzimierz Zacharski
MZacharski20150915.jpg
Gen. Marian Zacharski w czasie spotkania z czytelnikami podczas prezentacji książki KODY WOJNY w Warszawie we wrześniu 2015
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1951
Gdynia
Oficer Wywiadu
Przynależność Departament I MSW
Szef Zarządu Wywiadu
Przynależność Urząd Ochrony Państwa
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona domowa

Marian Włodzimierz Zacharski (ur. 15 sierpnia 1951 w Gdyni[1]) – polski generał brygady, oficer polskiego wywiadu cywilnego, autor powieści z gatunku historii i literatury faktu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dorastał w Sopocie. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim[2]. Podjął pracę w Centrali Handlu Zagranicznego "Metalexport". W 1975 roku wyjechał do USA jako przedstawiciel firmy Polish-American Machinery Corporation (POLAMCO), która była przykrywką dla jego szpiegowskiej działalności.

W 1977 r. nawiązał kontakt z Williamem Bellem, kierownikiem projektu Radar Systems Group w Hughes Aircraft Corporation w Kalifornii, pracującym przy projektach dla Departamentu Obrony USA.

Do 1981 r. Zacharski zdołał kupić za pieniądze polskiego wywiadu najbardziej poufne informacje m.in. budowy systemów radarowych, rakiet oraz samolotów, plany najnowocześniejszych systemów radarowych dla lotnictwa[3], w tym dla bombowców B1 i B2, rakiet Phoenix, Hawk i Patriot i wielu innych tajemnic wojskowych[4]. 14 grudnia 1981 roku został skazany przez sąd w Los Angeles na karę dożywotniego więzienia.

Aktem łaski prezydenta Reagana, 11 czerwca 1985 roku Zacharski wraz z 3 innymi szpiegami wschodnioeuropejskimi, został wymieniony na 25 więźniów zza Żelaznej Kurtyny. Wymiana miała miejsce na moście Glienicke w Berlinie[5].

Po powrocie do kraju objął posadę dyrektora Pewexu[4]. Od 1990 r. pracował dla Urzędu Ochrony Państwa. W 1995 roku uczestniczył w akcji mającej na celu zwerbowanie rosyjskiego agenta Władimira Ałganowa, który miał posiadać informacje o współpracy ówczesnego premiera Józefa Oleksego z KGB. Awansowany na stopień generała przez prezydenta Wałęsę. W związku z aferą Olina w roku 1996 opuścił Polskę.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • M. Zacharski, Nazywam się Zacharski. Marian Zacharski. Wbrew regułom, Poznań 2009.
  • M. Zacharski, Rosyjska ruletka, Poznań 2010.
  • M. Zacharski, Rotmistrz, Poznań 2011.
  • M. Zacharski, Dama z pieskiem, Poznań 2013.
  • M. Zacharski, Operacja Reichswera, Poznań 2013.
  • M. Zacharski, Krwawiąca granica, Poznań 2014.
  • M. Zacharski, Kody wojny. Niemiecki wywiad elektroniczny w latach 1907–1945 a losy polskich, sowieckich, alianckich kodów i szyfrów, Prusim 2015.

Przypisy

  1. Serial "Szpieg" (2008) reż. Wojciech Bockenheim
  2. a b Kim był Marian Zacharski? Niezwykła historia polskiego Bonda. facet.wp.pl, 2013-06-27. [dostęp 2015-06-06].
  3. Marian Zacharski: Nazywam się Zacharski. Marian Zacharski. Wbrew regułom. Zysk i S-ka, 2009, s. 480. ISBN 978-83-7506-343-1.
  4. a b Krystyna Pytlakowska. Dusza Szpiega. „VIVA”. 4/2014. s. 42-50. 
  5. Kulisy legendarnej wymiany szpiegów sprzed lat. [dostęp 2015-08-20].
  6. Rozdano Bestsellery Empiku 2009. [dostęp 2015-08-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H. Piecuch, Wojciech Jaruzelski tego nigdy nie powie. Mówi były szef wywiadu i kontrwywiadu, pierwszy zastępca Ministra Spraw Wewnętrznych generał dywizji Władysław Pożoga, Warszawa 1992, s. 133, 134.
  • Program telewizyjny Szpieg, TVN, emisja 8 maja 2008.
  • M. Majewski, P. Reszka, Zacharski: superszpieg w klimacie PRL, „Dziennik” 2007-10-12 (dziennik.pl).
  • Marian and His Curious Friend, „Time” 1981-07-13 (time.com).
  • M. Zacharski, Nazywam się Zacharski. Marian Zacharski. Wbrew regułom, Poznań 2009.
  • M. Zacharski, Rosyjska ruletka, Poznań 2010.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]