Order Złotej Ostrogi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Order Złotej Ostrogi
Ordo Militia Aurata
Awers
Awers odznaki na wstędze komandorskiej
w latach 1841-1905
Baretka
Baretka wstęgi od 1905
Ustanowiono 7 lutego 1905
(wersja współczesna)
Dewiza PRAEMIUM VIRTUTI PIETALI
(„NAGRODA CNOTY POBOŻNOŚCI”)
Powyżej Order Najwyższy Chrystusa
Poniżej Order Piusa IX

Order Złotej Ostrogi (łac. Ordo Militia Aurata, wł. Ordine dello Speron d'Oro) – jednoklasowy, drugi w kolejności order papieski.

Nie jest znana data jego ustanowienia, a pierwszy dokument nadania pochodzi 1539[1]. Nadawany był w latach 1559-1815 wraz z tytułem palatini przez papieża wspólnie z cesarzem, w 1841 został połączony z Orderem Świętego Sylwestra przez Grzegorza XVI i odtąd nadawany jako odznaczenie wyłącznie papieskie. Został przywrócony przez Piusa X w 1905 jako osobne odznaczenie wieszane na komandorskiej wstędze, a od 1932 na łańcuchu, w obu przypadkach wraz z gwiazdą[2]. Od 1966 może być nadawany wyłącznie chrześcijańskim głowom państw[1].

Dewizą orderu jest „PRAEMIUM VIRTUTI PIETALI” („NAGRODA CNOTY POBOŻNOŚCI”)[3].

Odznaczeni[edytuj | edytuj kod]

Wśród odznaczonych są m.in.[2]:

a jedynym żyjącym obecnie kawalerem orderu jest Jan, wielki książę Luksemburga, odznaczony w 1965[2].

 Z tym tematem związana jest kategoria: Odznaczeni Orderem Złotej Ostrogi.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Peter Bander van Duren: Orders of knighthood and of merit. The Pontifical, Religious and Secularised Orders, and their relationship to the Apostolic See. Londyn: Colin Smythe, 1995, s. 75, 79, 83.
  2. 2,0 2,1 2,2 Hyginus Eugene Cardinale: Orders of Knighthood Awards and The Holy See – A historical, juridical and practical Compendium. Londyn: Van Duren, 1983, s. 35-42.
  3. Stanisław Łoza, Stanisław Bieńkowski: Ordery i odznaczenia krajowe i zagraniczne: co wiedziec o nich należy. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1928, s. 16
  4. Krzysztof Kwaśniewski, Lech Trzeciakowski: Polacy w historii i kulturze krajów Europy Zachodniej. Slownik biograficzny. Warszawa: Instytut Zachodni, 1981, s. 191.