Portal:Chrześcijaństwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Inne portale

Nauki ścisłe i przyrodniczeGeografiaNauki społeczne i humanistyczneSpołeczeństwoKulturaHistoriaReligiaSportTechnikaPolska

Chrześcijaństwo w polskojęzycznej Wikipedii


Symbole religijne

Chrześcijaństwo (gr. Χριστιανισμóς , łac. Christianitas) – religia monoteistyczna i rodzina związków wyznaniowych głoszących nauczanie o mesjaństwie i synostwie Bożym Jezusa Chrystusa, jego męczeńskiej i odkupieńczej śmierci oraz zmartwychwstaniu. Świętą księgą chrześcijan jest Biblia. Chrześcijaństwo jest największą religią na świecie. Liczbę wierzących w Chrystusa określa się na ok. 2,1 mld[1] ludzi (1/3 ludności świata)[2], biorąc pod uwagę wszystkie odłamy wchodzące w jej skład. Zgodnie z Dziejami Apostolskimi (11,26) w Antiochii po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami.

Portal ma na celu przybliżenie zagadnień związanych z jego tematyką oraz ułatwić rozwój Wikipedii w omawianym zakresie.

Wszelkie sprawy dotyczące działalności tego portalu omówić można na stronie jego dyskusji.


Jeżeli chcesz edytować tę stronę przejdź tutaj.

Wiadomości ekumeniczne

Gnome globe current event.svg


Artykuł miesiąca

Nuvola apps bookcase.png
Billy Graham w 1954

Los Angeles Crusade (1949) – pierwsza wielka kampania ewangelizacyjna Billy'ego Grahama, przeprowadzona w Los Angeles w 1949. Kampania została nagłośniona przez ogólnokrajową prasę, informowały o niej m.in. czasopisma należące do Hearsta. Trwała osiem tygodni – od 25 września do 20 listopada – i przybyło na nią około 350 tysięcy ludzi. Podczas tej kampanii nawróciło się kilka publicznych osób, wśród nich Louis Zamperini oraz Stuart Hamblen. Krucjata dała początek nowej kulturze religijnej w Stanach Zjednoczonych. Po jej zakończeniu Graham stał się osobą znaną w Stanach Zjednoczonych.

Była to największa kampania ewangelizacyjna od czasów krucjaty Billy'ego Sundaya w Nowym Jorku (1917). Prasa oceniła, że Graham jest jego następcą[7]. W wyniku tej kampanii ewangelizacyjnej Graham stał się ikoną narodową i był odtąd rozpoznawany w całej Ameryce[8]. Żaden ewangelista w historii Stanów Zjednoczonych nie odniósł nigdy takiego sukcesu. Bezpośrednim sprawcą sukcesu był magnat prasowy William Randolph Hearst, który dał swoim dziennikarzom krótkie polecenie: puff Graham (wesprzeć Grahama)[9][a]. W efekcie tego ewangelizacja była opisywana w dziennikach należących do Hearsta[10][11]. Przypuszcza się, że Hearst cenił Grahama ze względu na jego patriotyzm i dostrzegał w nim szansę na powstrzymanie komunistycznego zagrożenia[10][12][b].

Zobacz więcej...

Postać

P vip.svg
Jacek Woroniecki

Jacek Woroniecki (ur. 21 grudnia 1878 w Lublinie, zm. 18 maja 1949 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, dominikanin, Sługa Boży Kościoła katolickiego. Teolog, pedagog, etyk, moralista i filozof-scholastyk. Wieloletni nauczyciel akademicki i profesor Wydziału Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego oraz Papieskiego Uniwersytetu Świętego Tomasza z Akwinu, rektor KUL w latach 1922–1924 oraz założyciel Zgromadzenia Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi. Jeden z najwybitniejszych polskich tomistów, posiadacz najwyższego dominikańskiego tytułu naukowego – mistrza świętej teologii – oraz pionier odrodzenia dominikańskiego na ziemiach polskich po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku.

O. Jacek Woroniecki czerpał przede wszystkim z myśli św. Tomasza z Akwinu. Niemal każda jego praca miała w sobie coś z myśli Akwinaty. O. Woroniecki swój osąd myśli św. Tomasza zawarł w pracy Katolickość tomizmu. Podkreślał uniwersalizm tomizmu. Zdaniem o. Bocheńskiego, o. Woroniecki był najwybitniejszym ówcześnie żyjącym polskim tomistą.

Krytykował tzw. intelektualizm moralny, czyli prymat rozumu kosztem wolnej woli człowieka. Był przeciwnikiem indywidualizmu, który jego zdaniem przyczyniał się do szerzenia egoizmu, osłabienia religijności i pojawiania się postaw antyspołecznych. Indywidualizmowi przeciwstawiał personalizm. Walczył również z sentymentalizmem, czyli postawą, w której istotą przeżycia religijnego jest uczucie; o. Woroniecki uznawał je za drugorzędne wobec rozumu i woli. Piętnował fideizm, który w jego osądzie upośledzał aspekt rozumowy w wierze. W książce Około kultu mowy ojczystej przekonywał, że nauka w szkole średniej, zamiast być nauczaniem niepowiązanych ze sobą przedmiotów, powinna być oparta na jednym przedmiocie głównym, tzn. uczeniu wyrażania się w mowie i w piśmie w języku polskim.

Zobacz więcej...

Strony przeglądowe

Poznaj chrześcijaństwo. Wybrane zagadnienia związane z chrześcijaństwem.

Teologia · Moralność · Etyka · Papież · Jezus Chrystus · Bóg · Restoracjonizm · Anabaptyzm · Protestantyzm · Anglikanizm · Katolicyzm · Prawosławie · Orientalna Ortodoksja · Asyryjski Kościół Wschodu · Maria z Nazaretu · Święty · Trójca Święta · Stary Testament · Nowy Testament · Kanon · Księgi deuterokanoniczne · Apokryfy · Septuaginta · Wulgata · Dekalog · Kazanie na górze · Polskie przekłady Biblii · Stworzenie świata · Zbawienie · Uświęcenie · Theosis · Nabożeństwo · Liturgia · Sakramenty · Eschatologia · Apologetyka · Sobory powszechne · Chrystianizacja · Schizma wschodnia · Krucjaty · Reformacja · Antytrynitaryzm · Augustianizm · Tomizm · Ikonografia · Arminianizm · Episkopalizm · Prezbiterianizm · Kongregacjonalizm

Świątynia

Labarum.svg
Fara Poznańska

Bazylika kolegiacka Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny w Poznaniu (także pod nazwą: Fara Poznańska, od niem. Pfarre, Pfarrei, Pfarrkirche czyli probostwo, parafia) – barokowy kościół farny i zarazem kolegiacki pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa Męczennika w Poznaniu, należący do parafii MB Nieustającej Pomocy i św. Marii Magdaleny, znajdujący się przy ul. Gołębiej, w jej południowej pierzei, u wylotu ul. Świętosławskiej.

29 czerwca 2010 Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, na mocy szczególnych pełnomocnictw udzielonych przez papieża Benedykta XVI, podniosła kościół do tytułu i godności bazyliki mniejszej.

Przepiękna dekoracja sztukatorska pochodząca z około 1700 jest dziełem Jana Bianco (renowacja przez zespół Jana Żoka). Nad kompozytowymi kapitelami szesnastu, wykonanych ze sztucznego czerwonego marmuru, kolumn (nie pełnią one żadnej funkcji podporowej) znajdują się 2,5 m figury apostołów i czterech Ojców Kościoła, a nad nimi silnie załamujący się gzyms spod którego wychylają się główki aniołków, w otoczeniu wijących się pnączy, akantu, owoców i kwiatów oraz rogów obfitości. Utrzymana w tym samym stylu dekoracja pokrywa wolne połacie sklepienia i ram malowideł. Nad oknami loggi i arkadami prowadzącymi do kaplic znajdują się parami putta.

Zaproponuj artykuł


Kategorie artykułów

Pokrewne portale

ReligijneSymbole.svg
Star of David.svg
Emblem of the Papacy SE.svg
OrthodoxCross.svg
Lutherrose.svg
Religioznawstwo Judaizm Katolicyzm Prawosławie Protestantyzm
Köln-Tora-und-Innenansicht-Synagoge-Glockengasse-040.JPG
SaintIcon.PNG
StAnthony.jpg
Biblia Święci Zakony

Wikiprojekty

Ichthus.svg
Open bible 01 01.svg
ReligijneSymbole.png
Herb sac.svg
Projekt Chrześcijastwo Projekt Biblia Projekt Religioznawstwo Projekt Pallotyni

Przypisy

  1. Adherents.com: Major Religions Ranked by Size. [dostęp 2009-05-05].
  2. Hinnells, The Routledge Companion to the Study of Religion, p. 441.
  3. Parlament UE: dramatyczny raport o wolności religijnej. Radio Watykańskie, 2016-07-04. [dostęp 2016-07-05].
  4. Kazachstan: wyznawcy różnych religii przeciw terroryzmowi. Radio Watykańskie, 2016-06-02. [dostęp 2016-06-04].
  5. Arcybiskup Aleppo: przyjmując uchodźców nie pomagacie Syrii. Radio Watykańskie, 2016-05-04. [dostęp 2016-05-22].
  6. Kard. Parolin spotkał się z bułgarskim patriarchą prawosławnym. Radio Watykańskie, 2016-03-21. [dostęp 2016-03-26].
  7. Jason W. Stevens: God-fearing and free: a spiritual history of America's Cold War. Harvard University Press, 2010, s. 174.
  8. Harold Bloom. Billy Graham: The Preacher. „Time”, June 14, 1999. [dostęp 2011-11-09]. 
  9. John Dart. Billy Graham Recalls Help From Hearst. „Los Angeles Times”, June 07, 1997. [dostęp 2011-11-07]. 
  10. a b Randall E. King. When worlds collide: politics, religion, and media at the 1970 East Tennessee Billy Graham Crusade. (appearance by President Richard M. Nixon). „Journal of Church and State”, March 22, 1997. [dostęp 2011-10-18]. 
  11. Cecilia Rasmussen. Billy Graham's star was born at his 1949 revival in Los Angeles. „Los Angeles Times”, September 02, 2007. [dostęp 2011-11-07]. 
  12. Cecil Bothwell: The Prince of War: Billy Graham’s Crusade for a Wholly Christian Empire. Asheviile, N.C.: Brave Ulysses Books, 2007. ISBN 978-0-6151-6272-0.

Uwagi

  1. William Martin, biograf Grahama, twierdzi, że Hearst już w 1946 roku dał polecenie „puff YFC” (Youth for Christ), Graham należał do YFC. (Billy Graham Recalls Help From Hearst. „Los Angeles Times”, June 07 1997. 
  2. „In 1949, for example, William Randolph Hearst, head of one large publishing empire, and Henry Luce, chief of another, Time, Inc., were both worried about communism and the growth of liberalism in the United States.” „Billy Graham, an obscure evangelist holding poorly attended tent meetings in Los Angeles. (…) Hearst and Luce interviewed the obscure preacher and decided he was worthy of their support. Billy Graham became an almost instantaneous national and, later, international figure preaching anticommunism. In late 1949, Hearst sent a telegram to all Hearst editors: «Puff Graham». The editors did – in Hearst newspapers, magazines, movies, and newsreels. Within two months Graham was preaching to crowds of 350,000.” (Ben Bagdikian, The Media Monopoly, Boston, Mass USA: Beacon Press, 2000 6th ed., s. 39 nn.)