Raymond Aron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Raymond Aron (1966,z lewej)

Raymond Aron (ur. 14 marca 1905 r. w Paryżu, zm. 17 października 1983 r. tamże) – francuski filozof, socjolog, teoretyk polityki i publicysta polityczny.

1945-1947 profesor w École nationale d'administration; 1948-1954 w Institut d'études politiques; od 1955 do 1968 pracownik Wydziału Humanistycznego paryskiej Sorbony (jednym z jego asystentów był tam Pierre Bourdieu). Od 1960 do 1983 directeur d'études (profesor) w École pratique des hautes études w Paryżu ; w 1970 otrzymał katedrę Socjologii i Kultury współczesnej w Collège de France.

Był członkiem Akademii Nauk Moralnych i Politycznych (od 1963) oraz wieloletnim współpracownikiem dziennika Le Figaro (1947-1983).

Aron badał społeczeństwa współczesne, zajmował się też teorią i praktyką polityki oraz historią socjologii. Przyczynił się do odnowy współczesnego liberalizmu; krytykował marksizm i komunizm, krytyczny wobec wszystkich form totalitaryzmu.

W 2005 roku wydawnictwo "Sprawy Polityczne" wydało biografię Raymonda Arona pt. Pokój z widokiem na historię, autorstwa Jarosława Kurskiego.

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Raymonda Arona

Prace[edytuj | edytuj kod]

  • L’opium des intellectuels (1955, wyd. pol. 1956 pt. Koniec wieku ideologii, później Opium intelektualistów)
  • Paix et guerre entre les nations (1962)
  • Démocratie et totalitarisme (1965)
  • La Révolution introuvable (1968)
  • Le spectateur engagé (1981, wyd. pol. 1984 pt. Widz i uczestnik)
  • Mémoires (1983)

Tłumaczenia prac na język polski[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rafał Dobek, Raymond Aron – dialog z historia i polityką, Wydawnictwo Poznańskie 2006. ISBN: 8371772459

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]