Henry Kissinger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henry Kissinger
Henry Kissinger Shankbone Metropolitan Opera 2009.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1923
Fürth
56. Sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych
Okres od 22 września 1973
do 20 stycznia 1977
Przynależność polityczna Partia Republikańska
Poprzednik William P. Rogers
Następca Cyrus Vance
8. Doradca ds. bezpieczeństwa narodowego
Okres od 20 stycznia 1969
do 3 listopada 1975
Poprzednik Walt Rostow
Następca Brent Scowcroft
Henry Kissinger Signature 2.svg
Odznaczenia
Prezydencki Medal Wolności (Stany Zjednoczone) Order Tomáša Garrigue Masaryka I Klasy Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Bawarski Order Zasługi Medal za Zasługi dla Badenii-Wirtembergii Honorowy Rycerz Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)

Henry Kissinger, właśc. Heinz Alfred Kissinger (ur. 27 maja 1923 w Fürth) – amerykański polityk i dyplomata. Doradca ds. bezpieczeństwa narodowego oraz sekretarz stanu podczas prezydentury Richarda Nixona oraz Geralda Forda. Za swój wkład podczas negocjacji w czasie konfliktu w Wietnamie otrzymał w 1973 Pokojową nagrodę Nobla. Człowiek Roku tygodnika „Time” w 1972 (razem z prezydentem Nixonem).

Zarys biografii[edytuj]

Urodził się w żydowskiej rodzinie w Niemczech. W 1938 musieli uciekać przed nazistami do Stanów Zjednoczonych. W 1943 Kissinger uzyskał amerykańskie obywatelstwo.

Po wojnie służył jako tłumacz w 970 Korpusie Kontrwywiadu Stanów Zjednoczonych w okupowanych Niemczech, gdzie wsławił się dekonspiracją wielu agentów Gestapo.

W 1950 roku ukończył z wyróżnieniem nauki polityczne na Uniwersytecie Harvarda, a w 1954 na podstawie pracy o systemie Metternicha obronił doktorat.

W latach 60. był doradcą gubernatora Nelsona Rockefellera oraz konsultantem ds. bezpieczeństwa różnych agencji rządowych. W latach 1969-1975 pełnił funkcję doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, a w latach 1973-1977 sekretarza stanu – najpierw w administracji prezydenta Richarda Nixona, a później Geralda Forda.

W 1973 otrzymał, wspólnie z Wietnamczykiem Lê Đức Thọ Pokojową nagrodę Nobla. Przyznanie mu Pokojowej nagrody Nobla jest uznawane za jedną z najbardziej kontrowersyjnych decyzji Komitetu Noblowskiego w historii. Jako protest przeciwko tej decyzji dwóch członków Komitetu zrezygnowało z członkostwa, co stało się po raz pierwszy w historii tej nagrody[1][2].

W 2002 przewodniczący prezydenckiej komisji ds. zbadania przyczyn zamachów z 11 września 2001.

Uważany za jednego z głównych architektów światowej polityki odprężenia (obok m.in. Richarda Nixona, Charles’a de Gaulle’a czy Willy’ego Brandta), dzięki której w dużej mierze zakończono zimną wojnę. Współodpowiedzialny za obalenie z pomocą USA demokratycznie wybranego prezydenta Chile Salvadora Allendego i dojście do władzy junty generała Augusto Pinocheta. Walnie przyczynił się do rozpoczęcia tajnego i w świetle prawa międzynarodowego nielegalnego bombardowania Kambodży podczas wojny w Wietnamie.

Zwolennik polityki realnej[3].

Wielu politologów uznaje go za najlepszego Sekretarza Stanu w historii[4]. Zaś przez wielu obrońców praw człowieka oskarżany jest o zbrodnie wojenne[5][6].

Odznaczenia[edytuj]

Publikacje[edytuj]

Książki wydane w języku polskim
Książki wydane w języku angielskim
  • Observations: Selected Speaches and Essays, 1982-1984
  • Years of Upheveal
  • For the Record: Selected Statements, 1977-1980
  • White House Years
  • American Foreign Policy: The Essays
  • Problems of National Strategy: A Book of Readings
  • The Troubled Partnership: A Reappraisal of the Atlantic Alliance
  • The Necessity for Choice: Prospects of American Foreign Policy
  • A World Restored: Castlereagh, Metternich and the Restoration of Peace, 1812-1822
  • Does America Need a Foreign Policy? Towards a Diplomacy in 21st Century

Henry Kissinger w pop-kulturze[edytuj]

Henry Kissinger jest drugoplanową postacią w powieści Ericha Segala Absolwenci (tytuł oryginalny: The Class, 1985).

Przypisy

  1. Burton Feldman: The Nobel Prize: A History Of Genius, Controversy, and Prestige. Arcade Publishing, 2001, s. 16. ISBN 978-1-55970-537-0. (ang.)
  2. Irwin Abrams: The Nobel Peace Prize and the Laureates: An Illustrated Biographical History, 1901–2001. Science History Pubns, 2001, s. 219. ISBN 978-0-88135-388-4. (ang.)
  3. http://israelcfr.com/documents/5-1/5-1-7-AlexanderJGroth.pdf
  4. The Best International Relations Schools in the World (ang.). 3 lutego, 2015. [dostęp 8 sierpnia, 2015].
  5. Larry Rohter: As Door Opens for Legal Actions in Chilean Coup, Kissinger Is Numbered Among the Hunted (ang.). 28 marca, 2002.
  6. Protesters Heckle Kissinger, Denounce Him for 'War Crimes' (ang.). 30 stycznia, 2015.
  7. M.P. z 1997 r. Nr 25, poz. 240

Bibliografia[edytuj]

  • Holger Klitzing. The Nemesis of Stability. Henry A. Kissinger’s Ambivalent Relationship with Germany, WVT, Trier 2007, ISBN 978-3-88476-942-3
  • Robert D. Schulzinger, Henry Kissinger. Doctor of diplomacy, Columbia Univ. Pr., New York 1989, ISBN 0-231-06952-9

Linki zewnętrzne[edytuj]