Philippe Troussier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Philippe Troussier
Imię i nazwisko Philippe Omar Troussier
Data i miejsce
urodzenia
21 marca 1955
Paryż, Francja
Pozycja Obrońca
Kariera piłkarska
Lata Klub
1976–1977
1977–1978
1978–1981
1981–1983
Angoulême CFC
Red Star 93
FC Rouen
Stade Reims
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1983–1984
1984–1987
1987–1989
1989
1989–1992
1993
1994
1994–1995
1995–1997
1997
1997–1998
1998
1998–2002
2003–2004
2004–2005
2005
2008–2010
2011–2013
2014
2015
INF Vichy
CS Alençon
Red Star 93
US Créteil-Lusitanos
ASEC Abidżan
 Wybrzeże Kości Słoniowej
Kaizer Chiefs
CA Rabat
FUS Rabat
 Nigeria
 Burkina Faso
 Południowa Afryka
 Japonia
 Katar
Olympique Marsylia
 Maroko
FC Ryūkyū
Shenzhen Ruby
Club Sportif Sfaxien
Hangzhou Greentown

Philippe Troussier, na początku 2006 roku przyjął imię Omar (ur. 21 marca 1955 w Paryżu) – francuski trener piłkarski. Od końca lat 80. pracuje z dużymi sukcesami w Afryce oraz Azji. Dwukrotnie brał udział w rozgrywkach o mistrzostwo świata – w 1998 roku prowadzona przez niego reprezentacja RPA odpadła po rundzie grupowej, a cztery lata później z drużyną narodową Japonii dotarł do drugiej rundy turnieju.

Kariera piłkarska[edytuj]

W latach 1976-83 bez większych sukcesów występował we francuskich zespołach z niższych lig: Angoulême, Red Star 93, FC Rouen oraz Stade de Reims.

Kariera trenerska[edytuj]

Pracę szkoleniową rozpoczął na początku lat 80. w małych prowincjonalnych klubach.

W 1989 roku wyjechał do Wybrzeża Kości Słoniowej, gdzie przez trzy lata trenował piłkarzy ASEC Abidżan. Wtedy też odniósł swoje pierwsze sportowe sukcesy – trzy razy z rzędu doprowadził drużynę do mistrzostwa kraju. Dobre wyniki w ASEC-u zaowocowały propozycją poprowadzenia reprezentacji narodowej WKS. Troussier wytrzymał na stanowisku selekcjonera niecały rok. Na początku 1994 roku zawitał w Republice Południowej Afryki.

Prowadząc w latach 1994-97 najlepsze kluby z RPA i Maroka, stał się jednym z najbardziej cenionych szkoleniowców europejskich pracujących na Czarnym Kontynencie. W 1997 roku został selekcjonerem reprezentacji Nigerii, z którą awansował do Mundialu 1998. Na pół roku przed tym turniejem został zastąpiony przez Jo Bonfrère.

Na mistrzostwa do rodzinnej Francji pojechał jako szkoleniowiec Republiki Południowej Afryki. Kilka miesięcy wcześniej doprowadził Burkina Faso do IV miejsca w Pucharze Narodów Afryki 1998. Drużyna RPA, debiutująca w rozgrywkach o Puchar Świata, zanotowała na Mundialu dwa remisy (z Danią i Arabią Saudyjską) oraz pechową porażkę z gospodarzami turnieju (dwa gole podopieczni Troussiera stracili po samobójczych strzałach obrońcy RPA Pierre’a Issy).

Po Mundialu przyjął ofertę szefów japońskiego związku piłki nożnej. Jego zadaniem miało być przygotowanie reprezentacji Japonii do mistrzostw świata 2002, których Kraj Wiśni był współgospodarzem. Duża autonomia w podejmowaniu decyzji, spokój i doświadczenie szkoleniowca zaprocentowały już w 2000 roku, kiedy drużyna olimpijska, której również był opiekunem, zajęła piąte miejsce na igrzyskach olimpijskich. Rok później dorosła reprezentacja doszła do finału Pucharu Konfederacji, a tuż przed turniejem triumfowała w mistrzostwach Azji. Na Mundialu Japończycy zajęli pierwsze miejsce w grupie (wyprzedzili Belgię, Rosję i Tunezję), a w drugiej rundzie przegrali 0:1 z Turcją, która następnie zdobyła brązowy medal. Po tym meczu Troussier podał się do dymisji.

Po kilku miesiącach odpoczynku powrócił do pracy szkoleniowej. Krótko prowadził reprezentacje Maroka oraz Kataru.

Jesienią 2004 roku powrócił nad Sekwanę, by po raz pierwszy od piętnastu lat poprowadzić francuską drużynę klubową – Olympique Marsylia. Pod koniec edycji 2004-2005 doprowadził ją do piątego miejsca w lidze. Na kilka tygodni przed rozpoczęciem kolejnych rozgrywek został niespodziewanie zwolniony.

W listopadzie 2005 roku po raz drugi objął stery reprezentacji Maroka, ale po niespełna miesiącu pracy otrzymał wymówienie.

Sukcesy trenerskie[edytuj]

Ciekawostki[edytuj]

  • W marcu 2006 roku przeszedł na islam – zmienił wyznanie oraz imię, które teraz brzmi – Omar.
  • Ma dwie adoptowane córki – Selmę i Mariam.