Wacław Piekarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Piekarski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1893
Pilica
Data i miejsce śmierci 14 lutego 1979
Créteil
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Armia Polska we Francji
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki Generalny Inspektorat Sił Zbrojnych
54 Pułk Piechoty
Brygada KOP „Podole”
11 Dywizja Piechoty
29 Dywizja Piechoty
Departament Piechoty
41 Dywizja Piechoty
Stanowiska I oficer sztabu
dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji piechoty
szef departamentu
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa Komandor Orderu Korony Rumunii Oficer Orderu Orła Białego (Serbia) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Wacław Piekarski (ur. 5 czerwca 1893 w Pilicy, zm. 14 lutego 1979 w Créteil) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wacław Piekarski urodził się 5 czerwca 1893 w Pilicy. W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera[1]. W czerwcu 1921 roku służył w 43 pułku piechoty[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 231. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 43 pułk piechoty[3]. W latach 1922–1924 był „odkomenderowany” na studia w Wyższej Szkole Wojennej (franc. École Supérieure de Guerre) w Paryżu, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 36 pułk piechoty Legii Akademickiej w Warszawie[4][5].

W styczniu 1925 roku, po ukończeniu studiów i powrocie do kraju, przydzielony został do Oddziału II Sztabu Generalnego na stanowisko szefa Wydziału II z równoczesnym przyznaniem tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego[6]. Z dniem 1 września 1926 został przydzielony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych i wyznaczony na stanowisko I oficera sztabu Inspektora Armii, generała dywizji Jana Romera[7]. W kwietniu 1927 roku objął dowództwo 54 pułku piechoty w Tarnopolu[8]. Na tym stanowisku 1 stycznia 1928 został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 16. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9]. W czerwcu 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i mianowany dowódcą 4 Brygady Ochrony Pogranicza w Czortkowie, która później została przemianowana na Brygadę KOP „Podole”[10][11]. W październiku 1935 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty w Stanisławowie. W sierpniu 1936 roku został dowódcą 29 Dywizji Piechoty w Grodnie. Od października 1938 roku był szefem Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Awansowany na generała brygady ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 i 8. lokatą w korpusie generałów.

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził rezerwową 41 Dywizją Piechoty, po czym improwizowaną grupą bojową złożoną z 33 Dywizji Piechoty i 41 Dywizji Piechoty.

Po klęsce w niewoli niemieckiej, po wojnie na emigracji we Francji. Był Dyrektorem Domu Spokojnej Starości Polskiego Funduszu Humanitarnego w Lailly-en-Val. Zmarł 14 lutego 1979 roku w Créteil[12][13][14].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 23 czerwca 1920 roku, s. 501.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 145, 815.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 26.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 230, 399.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 214, 342.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 24 stycznia 1925 roku, s. 39.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 354.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 98.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 68, 162.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 245.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 17, 905.
  12. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 146.
  13. Stawecki 1994 ↓, s. 247.
  14. Strzałkowski 1990 ↓, s. 804 tu podano datę 16 lutego.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, s. 811.
  16. M.P. z 1933 r. Nr 171, poz. 208.
  17. M.P. z 1935 r. Nr 258, poz. 308.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 73.
  19. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 27 sierpnia 1921 roku, s. 1318.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]