Alvis Saracen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
FV603 Saracen
FV603 Saracen
FV603 Saracen
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Alvis
Typ pojazdu transporter opancerzony
Trakcja kołowa
Załoga 2 + 10 pasażerów
Historia
Prototypy 1952
Produkcja 1952-1972
Wycofanie 1993 (British Army)
Egzemplarze 1838
Dane techniczne
Silnik Rolls-Royce B80 Mk.3A/Mk.6A o mocy 160 KM (119 kW)
Pancerz stalowy, spawany
Długość 5,233 m
Szerokość 2,539 m
Wysokość 2,463 m
Rozstaw osi 1,524 m
Prześwit 0,432 m
Masa 10,17 t
Moc jedn. 15,7 KM/t
Osiągi
Prędkość 72 km/h (na drodze),
5 km/h (w wodzie)
Zasięg 700 km
Pokonywanie przeszkód
Ściany (wys.) 0,46 m
Kąt podjazdu 31° (60%)
Przechył boczny 17° (30%)
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2× karabin maszynowy
(2× Browning kal. 7,62 mm lub 1× Browning kal. 7,62 mm, 1× Bren kal. 7,7 mm)
Wyposażenie
12 wyrzutników granatów dymnych
Użytkownicy
Indonezja, Jordania, Kenia, Liban, Mauretania, Nigeria, Republika Południowej Afryki, Sri Lanka, Wielka Brytania

FV603 Saracenbrytyjski sześciokołowy transporter opancerzony produkowany przez zakłady Alvis w latach 1952-1972.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pojazd opracowany został w odpowiedzi na zapotrzebowanie na serię nowych wozów bojowych, w tym transporter opancerzony, zgłoszone przez British Army wkrótce po zakończeniu II wojny światowej. Pierwszy prototyp wyprodukowany został w 1952 roku, w grudniu tego samego roku rozpoczęła się produkcja seryjna. Saracen stał się standardowym transporterem opancerzonym armii brytyjskiej, wykorzystywanym m.in. podczas konfliktu w Irlandii Północnej. W latach 60. rozpoczęto stopniowe wycofywanie pojazdu na rzecz nowego FV432, jednak produkcja Saracena z przeznaczeniem na eksport była kontynuowana do 1972 roku. Ostatnie pojazdy Saracen zakończyły służbę w British Army w 1993 roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Silnik pojazdu umieszczony jest z przodu, w tylnej części znajduje się przedział pasażerski. Załoga pojazdu składa się z dwóch osób – kierowcy i strzelca. Uzbrojenie pojazdu stanowią dwa karabiny maszynowe – jeden umieszczony w wieży (Browning kal. 7,62 mm), drugi nad przedziałem pasażerskim (Bren kal. 7,7 mm lub Browning).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]