Bez końca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bez końca
Gatunek dramat
psychologiczny
polityczny
Data premiery 17 czerwca 1985
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 107 minut
Reżyseria Krzysztof Kieślowski
Scenariusz Krzysztof Kieślowski
Krzysztof Piesiewicz
Muzyka Zbigniew Preisner
Zdjęcia Jacek Petrycki
Scenografia Allan Starski
Montaż Krystyna Rutkowska
Produkcja Studio Filmowe TOR

Bez końca – dramat psychologiczno-polityczny produkcji polskiej z 1984 roku, w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Rok 1982, stan wojenny w Polsce. Urszula Zyro wyczuwa obecność niedawno zmarłego męża, adwokata Antoniego. Duch Antoniego w metafizyczny sposób wpływa na materialną rzeczywistość.

Do mieszkania wdowy przychodzi żona jednego z klientów mecenasa, Joanna. Jej mąż, Dariusz Stach, robotnik, który kierował strajkiem, choć nie był członkiem "Solidarności" przebywa w w więzieniu i czeka na osądzenie. Joanna również jest zaangażowana w działalność opozycyjną. Urszula proponuje przejęcie sprawy uwięzionego, prowadzonej przez jej męża, mecenasowi Labradorowi, pragmatycznemu adwokatowi z 40-letnim stażem. Labrador decyduje się bronić Stacha, chociaż od 30 lat nie prowadził procesów politycznych.

Mimo początkowego sprzeciwu Stach zgadza się na zaproponowaną przez mecenasa linię obrony i dostaje łagodny wyrok. Ratuje skórę kosztem rezygnacji z ideałów.

Urszula nie potrafi odnaleźć się po śmierci męża, dopiero teraz dostrzega, ile dla niej znaczył. Próby rozpoczęcia normalnego życia nie udają się, podczas wizyty u hipnotyzera kobieta nawiązuje kontakt ze zmarłym. W końcowej scenie filmu Urszula Zyro popełnia samobójstwo i spotyka się z mężem.

Realizacja[edytuj | edytuj kod]

Bez końca jest pierwszym dziełem, przy którym Kieślowski współpracował z adwokatem i scenarzystą Krzysztofem Piesiewiczem. Wszystkie kolejne filmy stworzył na podstawie jego scenariuszy.

W filmie wykorzystany został fragment wiersza Ernesta Brylla I nie wiem nawet, jak się to zrobiło... (scena rozmowy mecenasa Labradora z Urszulą Zyro, po zakończeniu procesu przywódcy strajku).

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]