China Southern Airlines

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
China Southern Airlines Company Limited
中国南方航空公司
Zhōngguó Nánfāng Hángkōng Gōngsī
China Southern Airlines Company Limited中国南方航空公司Zhōngguó Nánfāng Hángkōng Gōngsī
IATA
CZ
ICAO
CSN
Znak
CHINA SOUTHERN
Historia
Data założenia 1 lipca 1988
Lokalizacja
Państwo  Chiny
Kooperacja
Sojusz SkyTeam
Flota
Liczba samolotów 447 + 37 zamówień
Liczba tras 200
Przedsiębiorstwo
Siedziba Guangzhou
Członkowie zarządu Si Xianmin
Udziałowcy China Southern Airlines Co., Ltd.
Strona internetowa
Airbus A380-841 linii China Southern
Boeing 777-200 na lotnisku Kansai
Boeing 777F podczas lądowania we Frankfurcie

China Southern Airlines (chiń. upr.: 中国南方航空公司; chiń. trad.: 中國南方航空公司; pinyin: Zhōngguó Nánfāng Hángkōng Gōngsī) - chińskie linie lotnicze z siedzibą w Guangzhou. Są największą linią lotniczą w Azji. Główne huby stanowią port lotniczy Guangzhou i port lotniczy Pekin. Linie rozpoczęły działalność 1 lipca 1988, od tego czasu dynamiczny rozwój sprawił że dziś znajdują się w trójce największych chińskich przewoźników lotniczych obok Air China i China Eastern Airlines[1]. W 2010 China Southern Airlines przewiozły 76,5 miliona pasażerów w ruchu krajowym i międzynarodowym ze średnim wypełnieniem 79,2%.[2]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założenie[edytuj | edytuj kod]

Linie China Southern Airlines powstały w 1988 w wyniku decyzji chińskiego rządu o wydzieleniu z Administracji Lotnictwa Pasażerskiego Chin (CAAC) sześciu linii lotniczych[3].Mimo tego że linie wciąż były pod kontrolą CAAC, szybko nawiązano współpracę z zachodnimi firmami i w roku 1990 przy współpracy z Hutchison Whampoa oraz Lockheed Corporation otworzono bazę techniczną Guangzhou Aircraft Maintenance Engineering Co. (GAMECO)[4]. W roku 1991 linie przewiozły prawie sześć milionów pasażerów, flota w tym czasie składała się z 38 samolotów a linie obsługiwały 90 połączeń krajowych oraz 17 międzynarodowych[3]. Wybuch konfliktu w Zatoce Perskiej spowodował spadek zapotrzebowania na nowe samoloty na światowych rynkach, pozwoliło to liniom na złożenie zamówienia na 4 Boeingi 777-200 oraz 2 777-200ER w roku 1992.[5] Gwarantowało to dalszy rozwój połączeń długodystansowych. Również w roku 1992 China Southern Airlines razem z Air China oraz China Eastern Airlines uzyskały niezależność finansową , niosło to ze sobą pewne wady ponieważ zwiększyły się koszty operacyjne związane z wydatkami na paliwo oraz opłaty lotniskowe[3].

Inwestycje zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku w związku ze zniesieniem przez rząd chiński ograniczeń związanych z inwestowaniem zagranicznego kapitału w linie lotnicze, China Southern Airlines rozpoczęły rozmowy z United Airlines na temat współpracy. Nawiązano również współpracę z kilkoma amerykańskimi przewoźnikami dotyczącą szkoleń załóg oraz obsługi technicznej samolotów. Dochody zwiększyły się dwukrotnie jednak nie szło to w parze z zyskami co było uwarunkowane dużymi kosztami związanymi z rozwojem[3].

Pierwszy z zamówionych Boeingów 777-200 został dostarczony 28 grudnia 1995[5], China Souther Airlines były pierwszymi liniami lotniczymi w Azji w których flocie pojawił się Boeing 777.[3] Pierwsze połączenie długodystansowe Guangzhou–Pekin–Amsterdam zastało otworzone w 1996.[6] W następnym roku uruchomiono również pierwsze połączenie przez Pacyfik pomiędzy Guangzhou i Los Angeles obsługiwane przez Boeingi 777, trzy lata później samoloty te zaczęły również obsługiwać połączenia do Sydney i Melbourne[6]. Podpisano również umowy na połączenia codeshare w celu zwiększenia oferowania na połączeniach międzynarodowych.

Rozwój i zamówienia[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2000 roku CAAC ogłosiło, że dziesięć linii lotniczych będących pod jej bezpośrednim zarządzaniem, połączy się w trzy większe przedsiębiorstwa, skupiające się wokół Air China, China Eastern Airlines i China Southern Airlines[1]. W sierpniu 2000 China Southern wchłonęły Zhongyuan Airlines, a w ciągu następnego roku nabyły China Northern Airlines oraz China Xinjiang Airlines. Obecnie linie są większościowym udziałowce w Xiamen Airlines (51%), Chongqing Airlines (60%) oraz inwestują w Sichuan Airlines.

Mimo że większość linii lotniczych w chinach jest niezależna, większość zamówień nowych samolotów jest zawierana przez spółkę China Aviation Supplies Imp. & Exp. Group. (CASGC)[7]. W 2003 linie złożyły zamówienie na 4 Airbusy A330-200, których dostawy miały się rozpocząć na początku 2005 roku. Była to część złożonego przez China Aviation Supplies Imp. & Exp. Group w kwietniu zamówienia na 30 Airbusów A330.[8] Pierwszy egzemplarz został dostarczony 28 lutego 2005 roku. Miesiąc wcześniej 28 stycznia, linie złożyły również zamówienie na 5 Airbusów A380-800, które miały zostać dostarczone w 2008 roku tuż przed Letnimi Igrzyskami Olimpijskimi w Pekinie. Tego samego dnia rząd chiński podpisał umowę z Boeingiem na dostawę 60 Boeingów 787 dla 6 chińskich linii w tym m.in. China Southern Airlines[9]. Z powodu opóźnień w dostawach nie udało się dotrzymać harmonogramu dostaw i pierwszy Airbus A380 został dostarczony 12 października 2011.[10]

W sierpniu 2005 zostało złożone kolejne zamówienie za pośrednictwem CASGC na 10 Airbusów A330, 8 większych A330-300 oraz 2 A330-200. Dostawy miały być realizowane między 2007 a 2008 rokiem[11]. Kolejne duże zamówienie zostało złożone 7 lipca 2006 i obejmowało dostawę 50 wąskokadłubowych Airbusów A320, w tym 13 A319-100, 20 A320-200 oraz 17 A321-200.[12] W grudniu 2005, China Southern Airlines ogłosiły kolejne zamówienie poprzez CASGC, na 9 Boeingów 737-700 i 11 Boeingów 737-800. W czerwcu 2006, linie potwierdziły kolejne zamówienie na 3 Boeingi 737-700 oraz 7 Boeingów 737-800. Zamówienia miały być realizowane w 2010.[13] Kolejne zamówienie zostało złożone 18 października 2006, dotyczyło 6 Boeingów 777F dla China Southern Cargo, filii zajmującej się przewozem cargo[14].

W 2007 roku linie złożyły zamówienie na 25 Boeingów 737-700 oraz 30 737-800 które mają być dostarczone między majem 2010 a październikiem 2013.[15] W tym samym roku linie zamówiły również następne 10 Airbusów A330-200[16].

Najnowsze wydarzenia[edytuj | edytuj kod]

W 2010 linie złożyły kolejne zamówienia, 21 stycznia 2010 na 20 Airbusów A320[17], a w listopadzie 2010 na kolejne 30 Airbusów A320 oraz 6 szerokokadłubowych Airbusów A330[18]. W styczniu 2011, China Southern Airlines ogłosiły że wyleasingują 10 Embraerów 190 które zostały dostarczone w drugiej połowie 2011 roku[19].

China Southern Airlines zostały nagrodzone 4 gwiazdkami w rankingu Skytrax. Jest to obecnie największa 4 gwiazdkowa linia lotnicza[20].

Pierwszy komercyjny rejs Airbusem A380 odbył się 17 października 2011, mimo to do października 2012 samolot operował tylko na trasach krajowych, z powodu braku stosownych zezwoleń do operowania na trasach długodystansowych[21].

Flota[edytuj | edytuj kod]

Flota China Southern Airlines[22]
Samolot Liczba Zamówienia Miejsca Uwagi
P C W Y Suma
Airbus A319-100 40 8 23 84 115
Airbus A320-200 120 8 24 120 152 5 w Chongqing Airlines
Airbus A321-200 73 12 143 179
Airbus A330-200 16 4 24 47 142 217
24 49 184 257
Airbus A330-300 14 4 48 208 284
Airbus A380-800 5 8 70 428 506
Boeing 737–300 4 145 145 zastępowane przez 737-800
Boeing 737–700 27 8 24 88 120 3 w Guizhou Airlines

2 w Zhuhai Airlines

8 24 119 143
Boeing 737–800 114 7 8 24 132 164 77 z wingletami
Boeing 757–200 13 8 23 160 191 zastępowane przez A321
Boeing 777–200 8 18 40 316 374
Boeing 777-300ER 4 4 34 44 227 309
Boeing 787–8 10 4 24 200 228
Comac C919 20 bd
Embraer 145 50 50 6 w przechowaniu
Embraer 195LR 20 6 92 98
Suma 468 27

Cargo[edytuj | edytuj kod]

China Southern Cargo jest filią China Southern Airlines, zajmującą się przewozem towarów pomiędzy Chinami a Ameryką Północną, Europą i Australią. Linie operują z portu lotniczego Szanghaj-Pudong do Amsterdamu, Anchorage, Chicago, Frankfurtu, Los Angeles, Vancouver oraz Wiednia. Natomiast z portu lotniczego Guangzhou latają do Amsterdamu oraz Mediolanu. Linie są członkiem sojuszu SkyTeam Cargo do którego przystąpiły w listopadzie 2010.[23]

Flota China Southern Cargo
Typ Liczba
Boeing 777F 8
Suma 8

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]