Air China

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Air China
中國國際航空公司
Boeing 767 linii Air China
Boeing 767 linii Air China
IATA
CA
ICAO
CCA
Znak
AIR CHINA
Historia
Data założenia 1988
Lokalizacja
Państwo  Chiny
Węzeł
Główne porty lotnicze
Kooperacja
Program lojalnościowy
  • Air China Companion
  • Phoenix Miles
Sojusz Star Alliance
Flota
Liczba samolotów 263
Liczba tras 185
Przedsiębiorstwo
Siedziba Chińska Republika Ludowa Pekin
Członkowie zarządu Kong Dong
Cai Jianjiang
Strona internetowa

Air China (chiń. upr. 中国国际航空公司, chiń. trad. 中國國際航空公司, pinyin Zhōngguó Guójì Hángkōng Gōngsī) – chińskie narodowe linie lotnicze, mające siedzibę w Pekinie. Głównym węzłem jest Port lotniczy Pekin. Linie lotnicze są odpowiedzialne za przeloty władz chińskich, co podkreśla ekskluzywny status narodowych linii lotniczych. Logo linii stanowi artystyczne wyobrażenie feniksa, wzór ten jest równocześnie przekształceniem liter "VIP". Air China należą do sojuszu Star Alliance.

Air China jest dziesiątą co do wielkości linią lotniczą na świecie. Linie przetransportowały 41.28 mln. pasażerów w 2009 roku, co ulokowało ją za głównymi konkurentami: liniami China Southern Airlines i China Eastern Airlines. Pomimo to, Air China są najbardziej dochodowymi liniami lotniczymi w Chinach oraz największymi liniami pod względem wartości rynkowej[1]. Dochód linii w 2009 roku wyniósł 4,85 mld. CNY (711,5 mln. USD)[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Airbus A330-243 linii Air China w malowaniu Star Alliance ląduje na lotnisku Vancouver

Linie Air China zostały założone 1 lipca 1988 roku. Ich powstanie było rezultatem decyzji rządu o rozbiciu działów operacyjnych chińskiej Cywilnej Administracji Lotniczej (CAAC) na osobne przedsiębiorstwa[3]. W 1987 roku CAAC zostało poddane restrukturyzacji, w wyniku której podzielono je na 6 linii lotniczych: Air China, China Eastern Airlines, China Southern Airlines, China Northern Airlines, China Southwest Airlines oraz China Northwest Airlines. Air China otrzymała autonomię 1 lipca 1988 roku, została obłożona odpowiedzialnością za loty międzykontynentalne i przejęła flotę dalekiego zasięgu CAAC (samoloty Boeing 707, 747 i 767) oraz jej trasy.

W styczniu 2001 roku dziesięć chińskich linii lotniczych ogłosiło plan połączenia się[4]. Air China miała nabyć China Southwest Airlines, przed fuzją Air China były czwartymi co do wielkości chińskimi liniami lotniczymi. Pozwoliło to zbudować grupę, której aktywa wyniosły 56 miliardów Yuanów, w której skład weszło 118 samolotów[5]. 28 października 2002 roku Air China zostało skonsolidowane z Narodową Chińską Korporacją Lotniczą (CNAC) i China Southwest Airlines.

15 grudnia 2004 roku Air China zadebiutowała na Giełdzie Papierów Wartościowych w Hongkongu i na London Stock Exchange, a 18 grudnia 2006 roku miała swój debiut na Szanghajskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Obecnie jest to największa linia lotnicza na świecie pod względem wartości rynkowej.

W 2006 roku linie podpisały umowę o wstąpieniu do sojuszu Star Alliance. Członkiem sojuszu zostały 12 grudnia 2007 roku obok Shanghai Airlines.

W lipcu 2009 roku Air China zainwestowała 19,3 miliona dolarów w swoją spółkę zależną Air Macau, która popadła w kłopoty, podnosząc swoje udziały w spółce z 51% do 80,9%[6]. Miesiąc później linie wydały 6,3 miliarda HKD (813 milionów USD) na zwiększenie swoich udziałów w liniach Cathay Pacific z 17,5% do 29,99% rozszerzając swoją obecność w Hongkongu. Obie linie planują zwiększyć współpracę między sobą w przyszłości[7].

W lipcu 2010 roku Air China zakończyła zwiększanie udziałów w Shenzhen Airlines Company Limited, przejmując kontrolę nad Shenzhen Airlines. Przejęcie tych linii pozwoliło Air China na dalsze wzmocnienie swojej pozycji w Pekinie, Chengdu i Szanghaju, czego skutkiem było osiągnięcie bardziej zbalansowanej sieci połączeń regionalnych[8].

2 grudnia 2010 roku Air China otrzymała najwyższą nagrodę hiszpańskiej branży turystycznej "Plaque for Tourist Merit". Jest to pierwsza zagraniczna linia lotnicza, która otrzymała tą nagrodę, przyznawaną dla osób i przedsiębiorstw, które wniosły wkład w hiszpańską branżę turystyczną[9].

Kierunki lotów[edytuj | edytuj kod]

Boeing 737-800 linii Air China

Sieć połączeń Air China rozciąga się z Azji na Bliski wschód, Europę Zachodnią i Amerykę Północną. Większość lotów odbywa się z lotniska w Pekinie. Znaczącą liczbę połączeń do Azji, Europy i Australii obsługuje również port lotniczy Szanghaj-Pudong. Część międzynarodowych lotów obsługiwana jest z portów lotniczych w Chengdu, Chongqing, Dalian, Dubaju, Hangzhou, Kunming, Madrytu, Nanning i Xiamen. 10 grudnia 2006 roku linie wykonały swój pierwszy lot do São Paulo (przez Madryt), który był pierwszym połączeniem z Ameryką Południową. To połączenie było najdłuższą trasą obsługiwaną przez Air China. Pierwotnie obsługiwały je samoloty Boeing 767-300, jednak ze wzrostem popularności zmieniono typ samolotu na Airbus A330-200. Połączenie zawieszono we wrześniu 2008 roku, jednak 20 grudnia 2009 roku przywrócono je.

Air China rozważają uruchomienie połączenia do miasta Ho Chi Mihn[10]. Od 27 marca 2011 roku linie uruchomią trzecie połączenie z Niemcami na trasie Pekin - Düsseldorf. W tym samym roku 15 czerwca otwarte zostanie połączenie Pekin - Mediolan, które dopełni istniejące połączenia Szanghaj - Mediolan. Dostawa w kwietniu 2011 roku nowych samolotów Boeing 777-300ER będzie stanowić - według linii - kręgosłup do przyszłych tras długodystansowych. Nowe maszyny zastąpią dotychczasowe Boeingi 747 na trasach do Stanów Zjednoczonych, jednak przypuszczalnie ich debiut odbędzie się na europejskich trasach.

Linie partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Airbus A330-243 w barwach Star Alliance ląduje na Lotnisku Vancouver
Airbus A330-243 w specjalnym malowaniu związanym z letnimi Igrzyskami Olimpijskimi w Pekinie

Dołączenie Air China do sojuszu Star Alliance spowodowało zwiększenie obecności pozostałych linii należących do sojuszu w Chinach. Zgodnie z zasadą Star Alliance "Pod jednym dachem" wszyscy członkowie sojuszu przenieśli swoje operacje do trzeciego terminalu na lotnisku w Pekinie, głównego hubu Air China dla operacji międzynarodowych. Air China posiada umowy z następującymi liniami lotniczymi[11]:

Flota[edytuj | edytuj kod]

Od listopada 2010, flota Air China składa się z podanych samolotów, których średni wiek wynosi 7,3 lat:[12]

Flota Air China
Samolot Suma Opcje Pasażerowie[13][14] Uwagi
P B E Razem
Airbus A319-100 33 0 0 8 120 128
Airbus A320-200 13 16 0 8 150 158
Airbus A321-200 26 30 12 0 173 185
Airbus A330-200 20 0 0 36
12
215
271
251
283
Airbus A330-300 3 17 0 20 259 279
Airbus A330-??? 0 10
nieznane
zamówione w listopadzie 2010 – opcja nieznana
Airbus A340-300 6 0 12 24 255 291 stopniowo wycofywane
Airbus A350 XWB 0 10
nieznane
Boeing 737-300 29 0 8 0 120 128
Boeing 737-700 20 0 0 8 119 127
Boeing 737-800 75 135 0 8 159 167
Boeing 747-400 4 0 10 42 292 344 stopniowo wycofywane
Boeing 747-400M 6 0 10 24 246 280 stopniowo wycofywane
Boeing 757-200 12 0 0 8 192 200
Boeing 767-200ER 1 0 0 30 200 230 stopniowo wycofywane
Boeing 767-300 4 0 10 26 189 225 stopniowo wycofywane
Boeing 777-200 10 0 0 49 296 345
Boeing 777-300ER 0 19
nieznane
15 zamówiono w 2007, cztery następne zamówiono we wrześniu 2010[15]
Boeing 787-9 0 15
nieznane
planowane wejście do służby od 2015 (opcję zmieniono z 787−8 na 787−9 w sierpniu 2010)[16]
Comac C919 0 20
nieznane
Razem 263 257

Phoenix Miles[edytuj | edytuj kod]

Salon Air China (obok bambusów) w trzecim terminalu portu lotniczego w Pekinie, głównego hubu linii

Phoenix Miles (chiń. upr. 国航知音, w tłumaczeniu: "Najlepsi przyjaciele Air China") to program lojalnościowy linii Air China. Jest to pierwszy tego typu program w Chinach. Powstał w celu nagradzania częstych pasażerów na trasach krajowych i międzynarodowych linii Air China oraz jej linii partnerskich[17].

Cargo[edytuj | edytuj kod]

Air China Cargo Co., Ltd. jest spółką zależną Air China specjalizująca się w przewozach cargo. Transportuje towary do 36 miast w 27 krajach na całym świecie. Jej siedziba mieści się w porcie lotniczym Pekin.

Flota Air China Cargo
Samolot Razem Opcje
Boeing 747-200F 1 0
Boeing 747-400F 7 0
Tupolew Tu-204-120C 1 4
Razem 9 4

Wypadki i katastrofy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dane z serwisu biznesowego PR Newswire Dostęp 2010-07-23 (ang.)
  2. Dane z serwisu ATW Dostęp 2010-04-26 (ang.)
  3. Magazyn Flight Internatonal, kategoria: Światowe linie lotnicze, str. 55, z dnia 2007-03-27
  4. Ng, Eric, "Air China Set to Announce Lead Bank for Listing," dziennik South China Morning Post, Bus. Sec., 16 lipca 2001, str. 4
  5. Holland, Tom, "China Break-In," Far Eastern Economic Review, 25 października 2001, str. 41
  6. Informacja z serwisu Flightglobal (ang.)
  7. Informacja z serwisu Bloomberg (ang.)
  8. Informacja z serwisu Flightglobal (ang.)
  9. Informacja z Flightsandairfares (ang.)
  10. Informacja z serwisu Vietnews (ang.)
  11. Lista partnerów na głównej stronie linii (ang.)
  12. Flota Air China na planespotters.net (ang.)
  13. Air China International. Airchina.de. Dostęp 2010-12-13. (ang.)
  14. Air China A330-300. SeatPlans.com. Dostęp 2010-12-13. (ang.)
  15. Reuters: Air China orders four more Boeing 777-300ERs. Seattle Post-Intelligencer, 10 września 2010. [dostęp 10 września 2010]. (ang.)
  16. Air China switches 15 787-8s order to 787-9s. Flightglobal.com, 1 września 2010. [dostęp 1 września 2010]. (ang.)
  17. Informacja z oficjalnej strony programu (ang.)