Czesław Bobrowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Czesław Bobrowski
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1904
Sarny
Data i miejsce śmierci 18 maja 1996
Warszawa
Poseł na Sejm Ustawodawczy
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Okres urzędowania od 4 lutego 1947
do 1 sierpnia 1952
Tablica pamiątkowa na Żoliborzu

Czesław Bobrowski (ur. 17 lutego 1904 w Sarnach[1], zm. 18 maja 1996 w Warszawie) – polski ekonomista, prawnik, politolog i polityk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Adolfa Korolko-Bobrowskiego i Jadwigi z Około-Kułaków pochodzących z okolic Mścisławia na Białorusi. Jako ochotnik (starszy strzelec) uczestniczył w wojnie polsko-radzieckiej 1920 roku[2]. Absolwent gimnazjum w Lublinie (1921), Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego z 1925. W latach 1925–1926 referent prawny Konsulatu Generalnego w Pradze. Stażysta paryskiej Szkoły Nauk Politycznych (Ecole des Sciences Politiques) z 1927. W okresie 1927–1929 pracował w departamencie ekonomicznym Ministerstwa Przemysłu i Handlu RP, pełniąc między innymi funkcje zastępcy komisarza Polskiego Towarzystwa Handlu z Rosją "Polros". W latach 1931–1932 był dyrektorem radziecko-polskiej spółki handlowej "Sowpoltorg" w Moskwie, następnie w okresie 1935–1939 dyrektorem departamentu ekonomicznego w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. W latach 30. założył i został redaktorem naczelnym czasopisma "Gospodarka Narodowa", gromadząc wokół siebie grupę młodych ekonomistów. Po wybuchu wojny ewakuował się do Rumunii. Stamtąd przez Jugosławię i Włochy udał się do Francji, gdzie w 1940 wstąpił do Wojska Polskiego. Po klęsce Francji w wojnie z Niemcami został internowany w Szwajcarii. Następnie uciekł z obozu internowania do Francji, gdzie zajął się działalnością najpierw w Czerwonym Krzyżu, potem w Towarzystwie Opieki nad Polakami we Francji. Zajmował się pomocą dla uchodźców z Polski i uwięzionych w obozach. W 1943, unikając aresztowania przez gestapo, opuścił okupowaną Francję, przez Hiszpanię i Portugalię dotarł go Gibraltaru, skąd udał się Londynu. W latach 1944–1945 ponownie zajmował się pomocą uchodźcom we Francji.

Do Polski powrócił w 1945. Został Prezesem Centralnego Urzędu Planowania (1945–1948), gdzie powstał m.in. trzyletni Plan Odbudowy Gospodarczej. Odsunięty od polityki gospodarczej w wyniku sporu wokół planowania i CUP[3]. W okresie 1948–1950 pełnił funkcję posła w Sztokholmie[4]. W obawie przed aresztowaniem udał się na emigrację do Francji. Od 1952 do 1956 pracownik naukowy w Instytucie Nauk Politycznych i Narodowym Centrum Badań Naukowych w Paryżu (Centre Nationale de la Recherche Scientifique). Po październiku 1956 powrócił do Polski, został pracownikiem naukowym Uniwersytetu Warszawskiego i wiceprzewodniczącym Rady Ekonomicznej przy Radzie Ministrów (1957–1963). W 1958 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego, skąd odszedł po wydarzeniach marca 1968 roku. W okresie 1967–1971 był wykładowca na Uniwersytecie Paris I – La Sorbonne. W latach 70. był ekspertem ONZ, doradzając w Algierii, Ghanie, Iraku i Syrii. Przewodniczący Konsultacyjnej Rady Gospodarczej w latach 1981–1987. Członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL Wojciechu Jaruzelskim w latach 1986–1990. Honorowy Prezes Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w 1986.

Poseł do KRN i na Sejm Ustawodawczy. Członek PPS, następnie PZPR.

Autor szeregu prac ekonomicznych, publikowanych w kraju i za granicą.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Warunki i drogi rozwoju gospodarczego wsi (1936)
  • Polityka społeczna na tle gospodarczym (1944)
  • U źródeł planowania socjalistycznego (1956)
  • Jugosławia socjalistyczna (1957)
  • Modele gospodarki socjalistycznej (1957)
  • Planowanie gospodarcze. Problemy podstawowe (1965)
  • O gospodarce mieszanej w krajach Trzeciego Świata (1967)
  • Źródła, problemy i tendencje przemian planowania gospodarczego (1981)
  • Wspomnienia ze stulecia (1985)

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1946)[5], Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Białego Lwa (Czechosłowacja), Krzyżem Komandorski z Gwiazdą OOP i Orderem Budowniczych Polski Ludowej.

Przypisy

  1. Cz. Bobrowski w swojej biografii pisze, że najprawdopodobniej urodził się w Warszawie. Metryka urodzenia spisana została w miejscowości Nowa Mysz pod Baranowiczami. We Francji, aby uniknąć wcielenia do kompanii pracy, wpisał do dokumentów inna datę i miejsce urodzin (Sarny). 17 lutego 1904 jako dzień narodzin został wpisany przez Cz. Bobrowskiego do dokumentów w Londynie w 1943 roku. Cz. Bobrowski, Wspomnienia ze stulecia, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1985, s. 40
  2. Ibidem, s. 40–41
  3. Tadeusz Kowalik, Spory o ustrój społeczno-gospodarczy w Polsce. Lata 1944–1984, INE PAN, Warszawa 2006, s. 93–106
  4. Czesław Bobrowski, Ze wspomnień 1945–1948, "Kwartalnik Historyczny" Nr 3/1979, s. 701–732
  5. monitorpolski.gov.pl/mp/1947/s/74/M1947074000001.pdf

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]