Dynastia salicka

Dynastia salicka, niem. Salier – ród książąt frankońskich panujący w Niemczech w latach 1024–1125.

Władcy Niemiec z dynastii salickiej:

• 1024–1039 Konrad II (cesarz od 1027)
• 1039–1056 Henryk III (cesarz od 1046)
• 1056–1105 Henryk IV (cesarz od 1084)
• 1105–1125 Henryk V (cesarz od 1111)

Książęta Lotaryngii

• 944-953 Konrad Czerwony (zm.955)

Książęta Karyntii

• 978-1004 Otto (syn Konrada Czerwonego)
• 1004-1011 Konrad I (syn)
• 1036-1039 Konrad II (syn)

Książęta Bawarii

• 1027-1042 Henryk III (syn Konrada II; król Niemiec)
• 1047-1049 Henryk III (ponownie)
• 1053-1056 Henryk IV (syn Henryka III; król Niemiec)
• 1077-1096 Henryk IV (ponownie)

Książęta Dolnej Lotaryngii

• 1076-1089 Konrad (syn Henryka IV; król Niemiec)

Panowanie pierwszych dwóch władców z tej dynastii to apogeum potęgi średniowiecznego Świętego Cesarstwa Rzymskiego, w skład którego wchodziły:

Królestwo Niemiec (od 962)

Królestwo Włoch (od 962)

Królestwo Czech (od 962)

Królestwo Burgundii (od 1034)

Zwierzchnictwo cesarza rzymsko-niemieckiego w tym okresie uznawały również Polska, Węgry, Chorwacja, Dania, Neapol.

Panowanie dwóch ostatnich władców to okres stagnacji politycznej, regresu, walki z papiestwem, wojen domowych wewnątrz Niemiec, panowanie antykrólów, upadek prestiżu i powagi cesarskiej w Europie.

Z rodu tego pochodził także papież Grzegorz V, który był stryjem króla Konrada II.

Bibliografia

• W. Dworzaczek, Genealogia, cz.2: Tablice, Warszawa 1959, tabl.44.