Dynastia salicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dynastia salicka, niem. Salier – ród książąt frankońskich panujący w Niemczech w latach 10241125.

Władcy Niemiec z dynastii salickiej:

Książęta Lotaryngii[edytuj | edytuj kod]

Książęta Karyntii[edytuj | edytuj kod]

Książęta Bawarii[edytuj | edytuj kod]

  • 1027-1042 Henryk III (syn Konrada II; król Niemiec)
  • 1047-1049 Henryk III (ponownie)
  • 1053-1056 Henryk IV (syn Henryka III; król Niemiec)
  • 1077-1096 Henryk IV (ponownie)

Książęta Dolnej Lotaryngii[edytuj | edytuj kod]

  • 1076-1089 Konrad (syn Henryka IV; król Niemiec)

Panowanie pierwszych dwóch władców z tej dynastii to apogeum potęgi Świętego Cesarstwa Rzymskiego, w skład którego wchodziły:

Królestwo Niemiec (od 962)
Królestwo Włoch (od 962)
Królestwo Czech (od 962)
Królestwo Burgundii (od 1034)

Zwierzchnictwo Świętego Cesarza Rzymskiego w tym okresie uznawały również przejściowo Polska, Węgry, Chorwacja, Dania, Neapol.

Panowanie dwóch ostatnich władców to okres stagnacji politycznej, regresu, walki z papiestwem, wojen domowych wewnątrz Niemiec, panowanie antykrólów, upadek prestiżu i powagi cesarskiej w Europie.

Z rodu tego pochodził także papież Grzegorz V, który był stryjem króla Konrada II.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Dworzaczek, Genealogia, cz.2: Tablice, Warszawa 1959, tabl.44.