Petrovicie Njegoše

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Dynastia Petrowiciów-Niegoszów (czarnogór.: Петровић-Његош) - dynastia władająca Czarnogórą w latach 1697-1918. Jej przedstawiciele byli jednocześnie biskupami kościoła serbskiego, co pozwalało im utrzymać jedność czarnogórskich klanów i walkę przeciw muzułmańskiej Turcji. Od wsi Njeguši w pobliżu Cetynii nazywana dynastią Niegoszów.

Po śmierci ostatniego Czarnojewicia państwo czarnogórskie do wolności prowadził władyka i okres ich panowania nazywa się Vladikat. Czarnogórski kościół na Cetiniu podtrzymuje płomień wolności, a trudno by było mówić o państwowości luźnego związku plemion czarnogórskich, które twierdzili że się tylko boją pana Boga i nikomu podatku nie płacą, a najmniej Turkom.

Władyka wybierał "parlament narodowy" to jest przedstawiciele wszystkich czarnogórskich plemion tzw. Opštecrnogorski zbor (Ogólnoczarnogórskie zgromadzenie)

Kościelne uznanie czarnogórskich duchowych przywódców potwierdzał i nadawał tytuł przeważnie prawosławny kościół Rosji. W czasie princypatu (od końca XV do końca XVI wieku) zmieniło się 19 władyków z różnych plemion. Przejście z luźnego sojuszu plemion do państwa doszło dzięki wyboru Danila Szćepczewa Petrowića za władykę - 1697-1735. On był pierwszym z czwartej czarnogórskej dynastii Petrović która przez 200 lat sprawowała władzę w Czarnogórze (1697-1918). Dynastia wydała 5 duchowych i dwóch cywilnych przywódców (1851-1918).

Chronologia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]