Ethel Barrymore

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ethel Barrymore
Ethel Barrymore (1901)
Ethel Barrymore (1901)
Imię i nazwisko Ethel Mae Blythe
Data
i miejsce urodzenia
15 sierpnia 1879
Filadelfia
Data
i miejsce śmierci
18 czerwca 1959
Beverly Hills
Zawód aktorka
Współmałżonek Russel Griswold Colt (1909–1923)
Lata aktywności 1895–1957
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Ethel Mae Blythe (ur. 15 sierpnia 1879 w Filadelfii, zm. 18 czerwca 1959 w Beverly Hills) − amerykańska aktorka, siostra Johna i Lionela Barrymore'ów, stryjeczna babcia Drew Barrymore.

Czterokrotnie nominowana do Oscara, statuetkę odebrała raz za rolę drugoplanową w filmie Nic oprócz samotnego serca.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ethel Barrymore urodziła się jako Ethel Mae Blythe w Filadelfii, jako drugie dziecko pary aktorów Maurice'a Barrymore'a (którego prawdziwe nazwisko brzmiało Herbert Blythe) i Georgiany Drew. Dzieciństwo spędziła w Filadelfii, gdzie uczęszczała do katolickich szkół.

Ethel jest siostrą aktorów Johna i Lionela, ciotką aktora Johna Drew Barrymore'a oraz cioteczną babką aktorki Drew Barrymore. Jest również siostrzenicą Johna Drew, Jr. i Sidneya Drew. Matką chrzestną aktorki była polska aktorka Helena Modrzejewska.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Ethel Barrymore była cenioną aktorką teatralną w Nowym Jorku, jedną z najjaśniejszych gwiazd Broadwayu. Dziś wielu uważa ją za największą aktorkę swojego pokolenia.

Jej pierwszy występ na Broadwayu, to rola w 1895 roku w sztuce The Imprudent Young Couple, w którym wystąpiła u boku swojego wuja Johna Drew, Jr. i Maude Adams. Ponownie zagrała z Drew i Adams w 1896 roku w przedstawieniu Rosemary. Grała Norę w Nora, czyli dom lalki Ibsena (1905) oraz Julię w Romeo i Julia Szekspira (1922).

Była także zdecydowanym działaczką związku Actors' Equity Association, brała udział w głośnych strajkach w 1919 roku. W 1926 roku osiągnęła jeden z swoich największych sukcesów, odtwarzając rolę wyrafinowanej żony w komedii Williama Somerseta Maughama The Constant Wife.

W filmie debiutowała w 1914 roku występując w niemym filmie The Nightingale. W 1932 roku zagrała w Ostatniej cesarzowej, w towarzystwie swoich dwóch braci, Johna i Lionela. W filmie wcieliła się postać w carycy Aleksandry.

Barrymore była fanką baseballu i boksu. Jej podziw dla boksu zakończył się, kiedy na żywo widziała walkę pomiędzy Dempseyem a Willardem z 4 lipca 1919, walki niezwykle brutalnej, w której Dempsey wybił z szczęki Willarda kilka zębów. Ethel nie brała później udziału w innym spotkaniu bokserskim, choć oglądała boks w telewizji.

Otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w filmie z 1944 r. Nic oprócz samotnego serca, gdzie wystąpiła u boku Cary'ego Granta. 22 marca 2007 r., jej Oscar był oferowany do sprzedaży w serwisie eBay. Aktorka była jeszcze trzykrotnie nominowana do Nagrody Akademii Filmowej w tej samej kategorii, jednak nagrody nigdy więcej nie otrzymała.

Wystąpiła m.in. w Krętych schodach (1946) w reżyserii Roberta Siodmaka, Akcie oskarżenia (1947) w reżyserii Alfreda Hitchcocka oraz Portrecie Jennie (1948). Jej ostatni występ w filmie to Johnny Trouble z 1957 roku. Aktorka również sporo występowała w serialach telewizyjnych po 1950 roku.

Do najbliższych przyjaciół aktorki należał Winston Churchill, który podobno kiedyś proponował jej małżeństwo.

Aktorka była trzecią kobietą, której twarz zdobiła okładkę tygodnika Time (nr. z 10 października 1924 roku).

Ethel Barrymore zmarła z powodu choroby układu krążenia[1] w 1959 roku, w swoim domu w Hollywood, w stanie Kalifornia. Została pochowana w Calvary Cemetery w Los Angeles.

Ethel Barrymore Theatre w Nowym Jorku jest nazwany jej imieniem. Aktorka posiada również właśną gwiazdę w Hollywood Walk of Fame znajdującą się przy 7000 Hollywood Boulevard[2].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Barrymore na zdjęciu z 1896 roku.
Filmy fabularne
Seriale telewizyjne

Przypisy

  1. Ethel Barrymore Is Dead at 79; One of Stage's 'Royal Family' (ang.). W: The New York Times [on-line]. nytimes.com, 1959-06-19. [dostęp 2014-06-20].
  2. Jack Smith: Ethel Barrymore - Hollywood Star Walk (ang.). projects.latimes.com, 1959-06-19. [dostęp 2014-06-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody
Poprzednik
Katina Paxinou
za Komu bije dzwon
Oscar dla Najlepszej aktorki drugoplanowej
1945
za Nic oprócz samotnego serca
Następca
Anne Revere
za Wielka nagroda