Fiołek kosmaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fiołek kosmaty
Violahirta.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd malpigiowce
Rodzina fiołkowate
Rodzaj fiołek
Gatunek fiołek kosmaty
Nazwa systematyczna
Viola hirta L.
Sp. pl. 2:934. 1753[2]
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiaty

Fiołek kosmaty (Viola hirta L.) – gatunek rośliny należący do rodziny fiołkowatych. Występuje na terenie całej Europy i umiarkowanej strefy kontynentu azjatyckiego[2].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

W Europie występuje wszędzie z wyłączeniem Islandii. W Azji zasięg występowania rozciąga się od Iranu, dalej przez Kaukaz i Syberię aż po zachodnie prowincje Chin[2]. W Polsce pospolity na niżu i pogórzu[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Bezłodygowa roślina wieloletnia, dorastająca do 15 cm wysokości. Liście i kwiaty wyrastają wprost z kłącza. Nie tworzy rozłogów.
Liście
Odstająco szerściste, podłużnie jajowate i zaostrzone, w nasadzie sercowate. Przylistki lekko owłosione, całobrzegie, czasami piłkowane. Ostroga czerwono-fioletowa.
Kwiaty
Spore w stosunku do innych gatunków. Płatki na szczycie lekko wycięte. Fioletowe lub niebieskawe, wonne[4].
Owoce
Torebka pękająca trzema klapami. Wysychające po dojrzeniu nasion klapy torebki wyginają się wyrzucając nasiona.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Kwitnie od marca do maja w suchych zaroślach, na wzgórzach, w widnych lasach.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańce z fiołkiem białym, fiołkiem wonnym, fiołkiem pagórkowym i fiołkiem skalnym[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest uprawiany jako roślina ozdobna.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-04-23].
  2. 2,0 2,1 2,2 Viola hirta (ang.). W: Germplasm Resources Information Network (GRIN) [on-line]. United States Department of Agriculture. [dostęp 2013-04-23].
  3. Cervenka, Ferakova, Haber: Świat roślin skał i minerałów. Warszawa: PWRiL, 1982, s. 258. ISBN 83-09-00462-1.
  4. 4,0 4,1 Szafer, Kulczyński, Pawłowski: Rośliny polskie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1969, s. 244.