Grace Jones

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grace Jones
Grace Jones @ Fremantle Park (17 4 2011) (5648773026).jpg
Grace Jones w 2011 roku
Imię i nazwisko Grace Mendoza
Pseudonim Grace Jones
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1948
Spanish Town
Pochodzenie Jamajka
Instrument akordeon
Typ głosu kontralt/sopran[1]
Gatunek disco, soul, rhythm and blues, reggae, pop, new wave, dance
Zawód piosenkarka, autorka tekstów, modelka, aktorka
Aktywność od 1976
Wytwórnia płytowa Island, Manhattan, Capitol
Powiązania Studio 54, Andy Warhol, Keith Haring
Liczba albumów 10
Współpracownicy
Tom Moulton, Chris Blackwell, Alex Sadkin, Trevor Horn, C C Music Factory, Jonathan Elias, Chris Stanley, Tricky, Ivor Guest
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Grace Jones, właściwie Grace Mendoza (ur. 19 maja 1948 w Spanish Town na Jamajce[2]) – amerykańska piosenkarka i aktorka, była modelka; ikona światowej popkultury lat 70. i 80., kojarzona z oryginalnym stylem i wyrafinowanym smakiem, symbol nocnego życia Nowego Jorku.

Jej największe przeboje to "I've Seen That Face Before (Libertango)", "Slave to the Rhythm" i "Private Life", a najpopularniejszymi płytami są Nightclubbing, Slave to the Rhythm i Island Life. Artystka słynie ze swego oryginalnego, androgynicznego wizerunku[3][4]. Jest podziwiana za wizualną stronę występów i szatę graficzną okładek swoich albumów[5]. Jej styl od wielu lat służy jako inspiracja dla innych artystów, m.in. Annie Lennox i Lady Gaga.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Przyszła na świat jako jedna z bliźniaków – ma brata Bishopa Noela. Jej ojciec był pastorem i politykiem. W 1962 roku wraz z rodzicami przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych. Studiowała w szkole teatralnej na Uniwersytecie w Syracuse, w stanie Nowy Jork. Podjęła następnie pracę jako szwaczka.

Pod koniec lat 60. rozpoczęła karierę modelki. Amerykańska agencja modelek, dla której pracowała, wysłała ją do Europy, uznając, że jej uroda jest zbyt ostra jak na amerykańskie gusty. Jej kariera rozpoczęła się na wybiegach w Paryżu, gdzie pracowała dla najwybitniejszych projektantów mody i stylistów, m.in. Lagerfelda, Versace i Saint-Laurenta. W połowie lat 70. można ją było zobaczyć na okładkach francuskich wydań magazynów mody Elle i Vogue[6]. Po powrocie do USA stała się jedną z barwniejszych postaci klubu Studio 54 w Nowym Jorku. Została muzą Andy'ego Warhola, który, zafascynowany jej urodą, wykonał wiele z jej słynnych fotografii[7].

W 1977 roku podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią Island Records i nagrała swój debiutancki album Portfolio. Zawierał on taneczne przeboje disco: "Sorry", "I Need a Man" i stylową wersję piosenki "La vie en rose" z repertuaru Édith Piaf, która była motywem przewodnim filmu Roberta Altmana Prêt-à-porter (1994)[8]. W roku 1978 u boku Amandy Lear i Patty Pravo wzięła udział w bardzo kontrowersyjnym programie rozrywkowym Stryx, emitowanym we włoskiej telewizji. Pod koniec lat 70. nagrała jeszcze dwa albumy utrzymane w stylu disco: Fame i Muse.

Wkrótce porzuciła wygląd królowej dyskoteki na rzecz charakterystycznej kanciastej fryzury, która stała się na wiele lat jej znakiem firmowym. Wystylizowana przez ówczesnego partnera, francuskiego kreatora mody Jean-Paula Goude, była prowokująca i ambiwalentna seksualnie. Za ostry image odwołujący się do estetyki zaczerpniętej z klubów sadomasochistycznych i androgyniczny wizerunek została obwołana "królową gejowskiego disco"[1].

Na początku lat 80. zaczęła nagrywać muzykę nowofalową i funkową, wówczas też odnosiła największe muzyczne sukcesy. Jej czwarta płyta, Warm Leatherette, zawierała własne wersje utworów m.in. The Pretenders i Roxy Music. Był to album przełomowy – dzięki pochodzącemu z niego przebojowi "Private Life" Grace Jones udało się przebić na brytyjskiej liście przebojów. W tym samym roku podczas programu telewizyjnego spoliczkowała na wizji prezentera Russella Harty'ego, twierdząc, że ją ignoruje[4]. Wydarzenie to zostało wiele lat później uznane za jedno z najbardziej szokujących w historii angielskiej telewizji[9].

W 1981 roku nagrała album Nightclubbing, który zawierał covery piosenek takich wykonawców jak Iggy Pop, Flash and the Pan czy The Police. Album stał się dużym sukcesem, a singel "I've Seen That Face Before (Libertango)" stał się sztandarowym hitem Jones (utwór został wykorzystany przez Romana Polańskiego do filmu Frantic (1988) z Harrisonem Fordem[8]). W tym samym roku rozpoczęła trasę koncertową po USA i Europie, w ramach której przedstawiała kultowe już widowisko A One Man Show. Następna płyta, Living My Life, ukazała się w 1982 roku i przyniosła przeboje "My Jamaican Guy" oraz "Nipple to the Bottle". W 1984 roku Jones po raz pierwszy wystąpiła w filmie – zagrała rolę agresywnej amazonki Zuli w filmie Conan Niszczyciel z odtwarzającym rolę tytułową Arnoldem Schwarzeneggerem. Za tę kreację rok później została nominowana do nagrody filmowej Saturn.

Wraz z producentem Trevorem Hornem w 1985 roku zrealizowała dobrze przyjętą przez krytykę muzyczną płytę Slave to the Rhythm, gdzie zaprezentowała mieszankę popu, funku i rhythm and bluesa. Tytułowy singel stał się największym przebojem artystki. Płyta zawierała też fragmenty wywiadu, w których opowiadała o sobie. W przygotowaniu tego albumu brał udział także gitarzysta Pink Floyd, David Gilmour. W tym samym roku ukazała się kompilacja Island Life z największymi przebojami, a Grace Jones wystąpiła w czternastym z kolei oficjalnym filmie z cyklu o Jamesie Bondzie, Zabójczy widok, u boku Rogera Moore'a. Zagrała tam rolę niepokojącej, demonicznej May Day i przyćmiła prawdziwą dziewczynę Bonda graną przez Tanyę Roberts[10].

Kolejnym dużym przebojem Grace Jones stała się piosenka "I'm Not Perfect (But I'm Perfect for You)" z albumu Inside Story, a teledysk do tego utworu uznano za dzieło sztuki i symbol estetyki lat 80. Jednak wydana w 1989 płyta Bulletproof Heart nie sprzedała się dobrze, choć promujące ją single "Love on Top of Love" i "Amado Mio" zyskały sporą popularność.

W latach 90. ograniczyła działalność muzyczną. Wydała kilka singli, w tym "7 Day Weekend" w 1992 i "Sexdrive" w 1993 roku. Zagrała w pięciu filmach, m.in. Bumerang, Tatuaż żeglarza i Wyspa piratów. W roku 1997 razem z Tricky'm pracowała nad nową płytą, Force of Nature. Album nigdy się nie ukazał z powodu nieporozumień między artystami, wydano jedynie singel "Hurricane (Cradle to the Grave)". Światła dziennego nie ujrzała też płyta Black Marilyn, która wedle zapowiedzi miała "wstrząsnąć sceną klubową"[11].

W roku 2006 artystka pierwszy raz w swojej karierze wystąpiła w Polsce (3 lutego w Sali Kongresowej w Warszawie)[12][13]. W 2008 roku, po 19 latach przerwy, piosenkarka powróciła na scenę albumem Hurricane. Promowała go singlami "Corporate Cannibal" (w stylu Massive Attack) i "Williams' Blood". W tym samym roku wyruszyła w trasę The Hurricane Tour, która okazała się sukcesem. 26 kwietnia 2010 wokalistka dała koncert w londyńskim Royal Albert Hall[14], występ ten zyskał pozytywne opinie krytyków[15]. W kwietniu 2010 ukazało się DVD Grace Jones – Live in Concert, zawierające dostępny dotąd jedynie na kasecie wideo koncert z 1982 roku znany jako A One Man Show. DVD zawiera 3 bonusowe wideoklipy: "Slave to the Rhythm", "Love Is the Drug" i "Crush"[16].

Zostało potwierdzone, iż Grace Jones wystąpi w lipcu 2010 w Polsce na Open'er Festival 2010[17]. 2 maja 2010 ukazał się trzeci singel z albumu Hurricane, "Love You to Life", z pięcioma wersjami tytułowej piosenki[18]. Producent Ivor Guest ogłosił na MySpace, iż ukończył pracę nad albumem Hurricane w wersji dub, która ukazała się w 2011 roku[19]. Grace Jones nagrała 2 kolejne piosenki (po "Soufi" pochodzącej z wydanego w 2009 albumu "Prohibition") z Brigitte Fontaine - "Dancefloor" i "Caravan", które ukazały się na najnowszym albumie Brigitte "L'un n'empêche pas l'autre". [20]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie lat 70. i 80. była związana z francuskim stylistą Jean-Paulem Goude, z którym ma syna Paulo. Zaręczyny z aktorem Dolphem Lundgrenem zostały zerwane, a w 1996 roku jej mężem został Atila Altaunbay. Miała także romans z modelką Janice Dickinson. Jest biseksualistką[21].

Mierzy 6 stóp (ok. 183 cm)[3]. Inne źródła podają także 175 cm[22].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Grace Jones.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • 1973: Wojna Gordona (Gordon's War), reż. Ossie Davis; jako Mary
  • 1976: Attention les yeux!, reż. Gérard Pirès; jako Cuidy
  • 1981: Deadly Vengeance, reż. Amin Q. Chaudhri; jako przyjaciółka Slicka
  • 1982: A One Man Show, reż. Jean-Paul Goude; jako ona sama
  • 1984: Conan Niszczyciel (Conan the Destroyer), reż. Richard Fleischer; jako Zula
  • 1985: Zabójczy widok (A View to a Kill), reż. John Glen; jako May Day
  • 1986: Wamp (Vamp), reż. Richard Wenk; jako wampirzyca Katrina
  • 1987: Z piekła rodem (Straight to Hell), reż. Alex Cox; jako Sonya
  • 1987: Sjesta (Siesta), reż. Mary Lambert; jako Conchita
  • 1988: Pee-wee's Playhouse Christmas Special, reż. Paul Reubens; jako ona sama
  • 1992: Bumerang (Boomerang), reż. Reginald Hudlin; jako Helen Strangé
  • 1995: Tatuaż żeglarza (Cyber Bandits), reż. Erik Fleming; jako Masako Yokohama
  • 1998: Wyspa piratów (McCinsey's Island), reż. Sam Firstenberg; jako Alonzo Richter
  • 1999: Palmer's Pick Up, reż. Christopher Coppola; jako Pani Remo
  • 1999: Władca zwierząt (BeastMaster), reż. Don Coscarelli; jako Nokinja
  • 2001: Wilczyca (Wolf Girl), reż. Thom Fitzgerald; jako Christoph/Christine
  • 2001: Zulus Chaka (Shaka Zulu: The Citadel), reż. Joshua Sinclair
  • 2006: No Place Like Home, reż. Perry Henzell; jako ona sama
  • 2008: Falco – Damn, We Still Live!, reż. Thomas Roth; jako kelnerka
  • 2008: Chelsea on the Rocks, reż. Abel Ferrara; jako Bev

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Grace Jones Interesting Facts (ang.). www.gracejones.org. [dostęp 2009-10-15].
  2. Grace Jones (pol.). Interia.pl. [dostęp 2009-10-15].
  3. 3,0 3,1 Grace Jones (ang.). www.getty.edu. [dostęp 2010-04-29].
  4. 4,0 4,1 Grace Jones (pol.). Repka.pl. [dostęp 2010-04-29].
  5. Simon Hattenstone: Grace Jones: 'God I'm scary. I'm scaring myself' (ang.). www.guardian.co.uk, 2010-04-17. [dostęp 2010-04-29].
  6. Grace Jones (pol.). www.rmf.fm. [dostęp 2009-09-07].
  7. Grace Jones (ang.). Evil Montino. [dostęp 2010-04-29].
  8. 8,0 8,1 Grace Jones (I) (ang.). The Internet Movie Database. [dostęp 2009-09-07].
  9. TV's top 10 tantrums (ang.). www.bbc.co.uk, 2001-08-31. [dostęp 2010-04-29].
  10. Grace Jones w Polsce (pol.). innastrona.pl. [dostęp 2010-04-29].
  11. Machina”, 2008. Platforma Mediowa Point Group. 
  12. Koncert Grace Jones po raz pierwszy w Polsce (pol.). www.tp.pl. [dostęp 2010-04-29].
  13. Grace Jones śpiewała w Warszawie (pol.). Wyborcza.pl, 2006-02-03. [dostęp 2010-04-29].
  14. Grace Jones – Royal Albert Hall (ang.). www.royalalberthall.com. [dostęp 2010-04-21].
  15. Rick Pearson. A True Queen of Glam. „Evening Standard”, s. 36, 2010-04-27. Londyn (ang.). [dostęp 2010-04-28]. 
  16. Grace Jones – Live In Concert (pol.). Merlin.pl. [dostęp 2010-04-29].
  17. Grace Jones, Yeasayer i Regina Spektor (pol.). www.opener.pl. [dostęp 2010-03-25].
  18. Grace Jones – Love You To Life MP3 Downloads (ang.). 7digital. [dostęp 2010-05-03].
  19. Ivor Guest: 'Hurricane' in dub (ang.). MySpace, 2010-04-19. [dostęp 2010-04-21].
  20. strona Brigitte Fontaine [dostęp 2011-11-09.]
  21. Grace Jones w bazie Notable Names Database (ang.)
  22. Grace Jones (pol.). Celebrities.pl. [dostęp 2009-10-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]