Introit
 |
Ten artykuł od 2011-04 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Introit (łac. introitus) – chrześcijański śpiew liturgiczny, stanowiący m.in. część katolickiej Mszy świętej oraz luterańskiego nabożeństwa. Gatunkowo jest to antyfona, poprzedzająca werset zaczerpnięty z jednego z psalmów.
[edytuj] Liturgia katolicka
Introit jest pierwszą częścią proprium formularza mszalnego. W formie nadzwyczajnej rytu rzymskiego wykonywany jest po modlitwach u stopni ołtarza a przed Kyrie. Historycznie rozpoczynał Mszę, dlatego przy odczytywaniu introitu kapłan wykonuje znak krzyża. Introit składa się z antyfony, wersu psalmowego zakończonego doksologią Gloria Patri (z wyjątkiem Mszy za zmarłych) i powtórzenia antyfony. W Mszach uroczystych introit jest recytowany przez kapłana i śpiewany przez scholę. Pierwsze słowo introitu, jako pierwsze słowo pierwszej części proprium danej Mszy św., stanowi wyznacznik identyfikujący. Określa się poprzez nie samą mszę lub święto. W ten sposób powstały nazwy takich mszy jak np. Requiem, roraty (od Rorate coeli), niedziela Laetare.
W formie zwyczajnej rytu rzymskiego zastąpiony przez antyfonę na wejście, w praktyce jednak wykonywany jest tylko w Mszach świętych bez udziału ludu ze względu na zastępowanie antyfony przez śpiew na wejście w czasie Mszy świętej z ludem.
[edytuj] Liturgia luterańska
Introit do dziś pozostaje częścią liturgii luterańskiej. W Kościele Ewangelicko-Augsburskim składa się z on sześciu wersów będących fragmentami Księgi Psalmów lub (rzadziej) innych części Pisma Świętego śpiewanych przemiennie przez duchownego i zbór. W Polsce powszechnie stosuje się oparte na pierwszych słowach introitu łacińskie nazewnictwo niedziel pomimo odejścia od stosowania łaciny w nabożeństwie.
Przykład introitu na podstawie introitu na Święto Reformacji:
- ksiądz: Nie wstydzę się Ewangelii Chrystusowej! Alleluja!''
- zbór: Jest ona bowiem mocą Bożą ku zbawieniu każdego, kto wierzy. Alleluja!
- ksiądz: Bóg jest ucieczką naszą i siłą naszą. Alleluja!
- zbór: Pomocą w utrapieniach najpewniejszą. Alleluja!
- ksiądz: Przeto się nie boimy, choćby ziemia zadrżała. Alleluja!
- zbór: I góry zachwiały się w głębi mórz. Alleluja!
|
||||||||||
