Nicejsko-konstantynopolitańskie wyznanie wiary

Z Wikipedii

Wyznanie wiary sformułowane na Soborze Konstantynopolitańskim I, zwane też symbolem nicejsko-konstantynopolitańskim.

W Kościele katolickim używane wraz z późniejszym dodatkiem "i Syna", tzw. filioque. Używane w liturgii Mszy świętej.

Na gruncie Wyznania Nicejsko-Konstantynopolitańskiego w okresie Reformacji powstały: Wyznanie Augsburskie (Kościół Luterański) Wyznanie Helweckie (Kościół Kalwiński) i Trzydzieści dziewięć artykułów westminsterskich (Kościół Anglikański). Wyznania te stanowią ponowne odczytanie prawd wiary zawartych w wyznaniu Nicejsko-Konstantynopolitańskim, które jest owocem jego weryfikacji przez autorytet nieomylnego Słowa Bożego (Biblii) i dlatego wyznania te nie są sprzeczne z Wyznaniem Nicejsko-Konstantynopolitańskim.

[edytuj] Treść

Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego,
Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.
I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego,
który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami.

Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego,
Zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało.

On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem.
Ukrzyżowany również za nas pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany.

I zmartwychwstał trzeciego dnia, jak oznajmia Pismo.
I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca.
I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych, a królestwu Jego nie będzie końca.

Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca (i Syna) pochodzi.
Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; który mówił przez Proroków.

Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół.

Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenia grzechów.

I oczekuję wskrzeszenia umarłych. I życia wiecznego w przyszłym świecie.

Amen