Apostolski symbol wiary

Z Wikipedii

Ten artykuł wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Dokładniejsze informacje, co należy poprawić być może znajdziesz na stronie dyskusji tego artykułu.
Po naprawieniu wszystkich błędów można usunąć tę wiadomość.

Apostolski symbol wiary (łac. credo - wierzę), w skrócie Symbol Apostolski (potocznie: Skład apostolski, Wierzę w Boga) to jedno z najwcześniejszych i najprostszych sformułowań chrześcijańskiego wyznania wiary.

Według legendy średniowiecznej Symbol Apostolski został skomponowany przez dwunastu apostołów w dniu Zesłania Ducha Świętego tak, że każdy z apostołów wygłosił jeden z dwunastu fragmentów Symbolu. Jednak najwcześniejsze wzmianki o Symbolu Apostolskim pochodzą z przełomu IV i V wieku, a czas jego powstania jest niepewny. Jego obecna forma wykształciła się zapewne w efekcie długotrwałego procesu historycznego między II a VI wiekiem.

Symbol Apostolski uznawany jest przez różne wyznania zachodniego chrześcijaństwa uznające naukę o Trójcy Św., (Kościół rzymskokatolicki, Kościół anglikański, liczne Kościoły protestanckie.) W Kościele rzymskokatolickim jest w pewnych sytuacjach dopuszczony do liturgii mszalnej w zastępstwie Nicejsko-konstantynopolitańskiego wyznania wiary. Nie został jednak przyjęty przez Kościoły wschodniochrześcijańskie.

Tekst lub jego fragment znajduje się w Wikiźródłach.
Ponieważ nie ma charakteru encyklopedycznego, został on przeniesiony lub od razu utworzony w Wikiźródłach. Jeżeli uważasz, że można utworzyć na ten temat artykuł encyklopedyczny, zacznij go. Zwróć jednak uwagę na to, że hasło w Wikipedii musi zawierać coś więcej, niż tylko tekst źródłowy.

[edytuj] Oryginalny tekst grecki

Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.

Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο.

Τὸν δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύμ ατος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.

Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα.

Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρα κατὰ τὰς Γραφάς.

Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.

Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.

Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν.

Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν.

Καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.