Jean-Louis Borloo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jean-Louis Borloo
Jean-Louis Borloo par Claude Truong-Ngoc avril 2013.jpg
Data i miejsce urodzenia 7 kwietnia 1951
Paryż
Minister stanu Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 19 czerwca 2007
do 13 listopada 2010
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jean-Louis Borloo (ur. 7 kwietnia 1951 w Paryżu) – francuski polityk, minister stanu w rządzie François Fillona. Od 2005 żonaty z Béatrice Schönberg.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował filozofię, nauki ekonomiczne, prawo i historię. Ukończył studia podyplomowe Master of Business Administration na Uniwersytecie w Manchesterze. Praktykował jako adwokat w Paryżu. Był prezesem klubu piłkarskiego Valenciennes FC.

W latach 1989-1992 zasiadał w Parlamencie Europejskim[1]. Od 1989 do 2002 zajmował stanowisko burmistrza Valenciennes. Od 1993 w każdych kolejnych wyborach uzyskuje mandat deputowanego do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Również w wyborach parlamentarnych w 2012 uzyskał poselską reelekcję[2].

Zaangażował się w działalność socjalliberalnej Partii Radykalnej, był m.in. jej współprzewodniczącym (2005–2007), następnie został prezydentem tego ugrupowania. Wraz z radykałami należał do Unii na rzecz Demokracji Francuskiej, następnie nawiązał współpracę Unii na rzecz Ruchu Ludowego, w ramach której PR uzyskała status partii afiliowanej.

Od 2004 był ministrem do spraw polityki społecznej w rządach Jean-Pierre'a Raffarina i Dominique'a de Villepin. 18 maja 2007 objął urząd ministra finansów i gospodarki w pierwszym gabinecie François Fillona. 19 czerwca w drugim rządzie tego premiera, powołanym po wyborach parlamentarnych, został ministrem stanu (do spraw energii, ekologii, transportu i zrównoważonego rozwoju). Wprowadził pięcioletni plan "Polityki Społecznej", opierający się na trzech celach "równej godności, zamieszkania i zatrudnienia". Z rządu odszedł po rekonstrukcji dokonanej jesienią 2010.

Po wyborach w 2012 zainicjował powołanie nowej centrowej grupy parlamentarnej, a następnie federacyjnej partii politycznej pod nazwą Unia Demokratów i Niezależnych[3].

W kwietniu 2014 z powodów zdrowotnych związanych z hospitalizacją wynikającą z zapalenia płuc złożył wszystkie funkcje polityczne i partyjne[4], rezygnując m.in. z mandatu deputowanego.

Przypisy

  1. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 1 kwietnia 2011].
  2. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012. [dostęp 18 czerwca 2012].
  3. Borloo jette les fondations de son nouveau parti (fr.). partiradical.net, 18 września 2012. [dostęp 21 października 2012].
  4. Borloo: "Je n'ai pas toute l'énergie nécessaire pour remplir mes responsabilités" (fr.). lepoint.ft, 6 kwietnia 2014. [dostęp 5 maja 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]