Rachida Dati

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rachida Dati
Rachida dati.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1965
Saint-Rémy
Minister sprawiedliwości Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 18 maja 2007
do 23 czerwca 2009
Poprzednik Pascal Clément
Następca Michèle Alliot-Marie
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Rachida Dati, arab. رشيدة داتي Rašīdah Dātī (ur. 27 listopada 1965 w Saint-Rémy) – francuska polityk pochodzenia marokańskiego i algierskiego, była minister sprawiedliwości i Strażnik Pieczęci, eurodeputowana VII i VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się w rodzinie imigrantów (ojciec był marokańskim murarzem, matka niepiśmienną Algierką) jako drugie z dwanaściorga dzieci[1]. Dzieciństwo spędziła w burgundzkim mieście Chalon-sur-Saône, gdzie jej rodzina mieszkała w typowym bloku HLM. Uczęszczała do katolickiej szkoły prowadzonej przez karmelitanki, następnie do liceum publicznego, gdzie w 1983 zdała egzamin maturalny. Już w wieku 16 lat zaczęła wieczorami oraz podczas wakacji pracować jako pomoc medyczna. Ukończyła studia ekonomiczne oraz z zakresu prawa publicznego (jest absolwentką Université de Bourgogne i Université de Paris II-Panthéon-Assas). Od początku lat 90. pracowała w bankowości i audycie, następnie od 1997 w organach administracji publicznej. W 1999 została prokuratorem po odbyciu dwuletnich studiów prokuratorskich.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 2002 została doradczynią Nicolasa Sarkozy'ego ds. zwalczania przestępczości, w 2006 wstąpiła do centroprawicowej Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2007 pełniła funkcję rzeczniczki kandydata UMP w trakcie kampanii prezydenckiej.

W maju 2007, po wygranej Nicolasa Sarkozy'ego w wyborach prezydenckich, została powołana na urząd ministra sprawiedliwości w pierwszym rządzie François Fillona, stając się pierwszą kobietą północnoafrykańskiego pochodzenia[1] i pierwszą muzułmanką[2]. Miesiąc później objęła tożsame stanowisko w drugim gabinecie tego premiera.

Jako minister sprawiedliwości uchodzi za zwolennika zaostrzenia polityki karnej, zaproponowała m.in. wprowadzenie progów minimalnych wyroków dla recydywistów, które odpowiadałyby 1/3 najwyższego wymiaru kary. Doprowadziła do uchwalenia przepisu pozwalającego na "zatrzymanie prewencyjne" (bezterminowe zatrzymanie sprawców najcięższych przestępstw już po zakończeniu odbywania kary), zgodnie z orzeczeniem francuskiego odpowiednika Trybunału Konstytucyjnego będzie mógł być stosowany wyłącznie do nowo skazywanych przestępców w przyszłości[3].

W wyborach samorządowych w 2008 została wybrana na mera VII dzielnicy Paryża, sprawowanie tej funkcji rozpoczęła 29 marca[4] (utrzymała ją również w 2014). W 2009 z listy UMP została wybrana na posła do Parlamentu Europejskiego, w konsekwencji 23 czerwca tego samego roku odeszła z rządu. 23 kwietnia 2013, mimo wcześniejszych zapowiedzi, ogłosiła, że nie będzie ubiegać się o stanowisko mera Paryża[5].

W tym samym roku przyznała, że spodziewa się dziecka, zarazem odmówiła ujawnienia tożsamości jego ojca, co doprowadziło do licznych spekulacji medialnych[6]. W 2009 urodziła córkę, której nadała imię Zohra[7].

W lutym 2010 złożyła przysięgę adwokacką w pierwszej izbie paryskiego sądu apelacyjnego i weszła w skład palestry Paryża (jako były wysoki urzędnik sądownictwa z pominięciem egzaminu le certificat d'aptitude à la profession d'avocat)[8]. Na jesieni 2010 kilkakrotnie zaatakowała na łamach prasy ministra spraw wewnętrznych, Brice'a Hortefeux, m.in. w związku z rosnącymi wskaźnikami przestępczości wśród młodzieży oraz wydalaniem Romów, co zostało zinterpretowane przez media jako próba wzmocnienia wizerunku przed wyborami parlamentarnymi w 2012[9].

W wyborach w maju 2014 zapewniła sobie europarlamentarną reelekcję[10].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Konrad Niklewicz: Prezydent Francji mianuje przełomowy rząd z socjalistami i połową kobiet. gazeta.pl, 19 maja 2007. [dostęp 16 marca 2010].
  2. Pani minister z getta. wp.pl, 5 stycznia 2009. [dostęp 16 marca 2010].
  3. Wawrzyniec Smoczyński: Druga dama. polityka.pl, 23 sierpnia 2008. [dostęp 17 marca 2010].
  4. Vos elus (fr.). paris.fr. [dostęp 24 kwietnia 2013].
  5. Municipales à Paris : Dati se retire de la primaire UMP. lemonde.fr, 23 kwietnia 2013. [dostęp 24 kwietnia 2013].
  6. Dominika Pszczółkowska: Kto jest ojcem dziecka pani minister. wyborcza.pl, 4 września 2008. [dostęp 16 marca 2010].
  7. Justice Minister Rachida Dati has baby girl (ang.). france24.com, 2 stycznia 2009. [dostęp 16 marca 2010].
  8. Rachida Dati est avocate (fr.). lefigaro.fr, 17 lutego 2010. [dostęp 16 marca 2010].
  9. Dati repasse à l'attaque contre Hortefeux (fr.). lefigaro.fr, 1 grudnia 2010. [dostęp 1 grudnia 2010].
  10. Résultats européennes: la liste de nos nouveaux élus (fr.). leparisien.fr, 26 maja 2014. [dostęp 28 maja 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]