Maurice Couve de Murville (ur. 24 stycznia 1907 w Reims, zm. 24 grudnia 1999 w Paryżu)[1] – francuski polityk gaullistowski.
Zarys biografii [edytuj]
Pochodził z rodziny protestanckiej. Podczas wojny początkowo pracował dla rządu Vichy. Następnie udał się do Algierii, gdzie początkowo opowiedział się po stronie generała Henri Honoré Girauda, a dopiero później Charles'a de Gaulle'a.
Po wojnie pracował w dyplomacji na wysokich stanowiskach (między innymi ambasadora w RFN), zanim generał de Gaulle nie powołał do go swego rządu w roli ministra spraw zagranicznych. Urząd ten Couve de Murville pełnił od 1 czerwca 1958 do 31 maja 1968, a więc pełną dekadę – najdłużej w historii Francji.
W 1968 został ministrem finansów. Niedługo potem przegrał wybory (do udziału w których namówił go premier Georges Pompidou, pragnący pozbyć się go z rządu) o mandat deputowanego. De Gaulle jednakże nie przyjął jego dymisji i po rezygnacji Pompidou postawił go na czele rządu. Couve de Murville jednak piastował urząd niespełna rok, a więc najkrócej w dziejach V Republiki.
Po rezygnacji de Gaulle'a ze stanowiska prezydenta podał się do dymisji. Potem zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym, gdzie przewodniczył komisji ds. polityki zagranicznej.
W Waszyngtonie nosił przydomek: „Mr Cool”.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
|
Trzeci rząd Charles'a de Gaulle'a, 1958-1959 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|
|
Rząd Michela Debré, 1959-1962 |
|
| W dniu powstania |
|
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|
|
Pierwszy rząd Georges'a Pompidou, 1962 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|
|
Drugi rząd Georges'a Pompidou, 1962-1966 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
|
Trzeci rząd Georges'a Pompidou, 1966-1967 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
|
Czwarty rząd Georges'a Pompidou, 1967-1968 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|
|
Piąty rząd Georges'a Pompidou, 1968 |
|
| W dniu powstania |
|
 |
|
|
Rząd Maurice'a Couve de Murville'a, 1968-1969 |
|
| W dniu powstania |
|
|
| Późniejsi członkowie rządu |
|
|