Alain Juppé

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alain Juppé
Alain Juppé in Washington DC.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 sierpnia 1945
Mont-de-Marsan
Premier Francji
Przynależność polityczna RPR
Okres urzędowania od 18 maja 1995
do 2 czerwca 1997
Poprzednik Édouard Balladur
Następca Lionel Jospin
Minister spraw zagranicznych Francji
Przynależność polityczna RPR
Okres urzędowania od 29 marca 1993
do 18 maja 1995
Poprzednik Roland Dumas
Następca Hervé de Charette
Minister spraw zagranicznych Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 27 lutego 2011
do 15 maja 2012
Poprzednik Michèle Alliot-Marie
Następca Laurent Fabius
Odznaczenia
Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej Narodowy Order Quebecu (Kanada)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Alain Juppé (ur. 15 sierpnia 1945 w Mont-de-Marsan) – francuski polityk, premier dwóch gabinetów, mer Bordeaux, parlamentarzysta i minister w różnych resortach (w tym od 2011 do 2012 minister spraw zagranicznych).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent École normale supérieure i École nationale d'administration z 1972. Po ukończeniu studiów pracował we francuskiej Generalnej Inspekcji Finansowej.

Zaangażował się w działalność gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. Należał do bliskich współpracowników Jacques'a Chiraca, w latach 1983–1995 pełnił funkcję zastępcy mera Paryża. W 1984 uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego[1]. Dwa lata później po raz pierwszy został wybrany do Zgromadzenia Narodowego, później skutecznie ubiegał się o reelekcję w 1988, 1993, 1997 i 2002.

W 1986 w gabinecie Jacques'a Chiraca został młodszym ministrem (odpowiednik wiceministra) ds. do spraw budżetu, a także rzecznikiem rządu. Obie te funkcje pełnił do 1988. W 1993 objął urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie Édouarda Balladura. W 2008 jako były szef MSZ został wymieniony przez władze Rwandy w raporcie, oskarżającym 33 wysokich przedstawicieli wojskowych i cywilnych Francji o odegranie roli w ludobójstwie z 1994[2].

W 1994 powołano go na przewodniczącego Zgromadzenia na rzecz Republiki. W 1995, po wygranych przez Jacques'a Chiraca wyborach prezydenckich, zastąpił Édouarda Balladura na urzędzie premiera. W tym samym roku został także merem Bordeaux. Kierował dwoma kolejnymi gabinetami (tworzonymi przez RPR i UDF) do jesieni 1997, ze stanowiska premiera ustąpił po przegranych przez prawicę wyborach parlamentarnych. Zrezygnował wówczas też z kierowania RPR.

W 2002 został przewodniczącym nowo powołanej Unii na rzecz Ruchu Ludowego.

Na początku 2004 Alain Juppé za nadużycia w publicznych funduszach z okresu kierowania gaullistami został w pierwszej instancji skazany na karę 18 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Orzeczono także pozbawienie prawa do piastowania urzędów publicznych przez 10 lat. Były premier złożył apelację od tego wyroku[3], zrezygnował jednak z przewodniczenia UMP, urzędu burmistrza i mandatu poselskiego. Pod koniec 2004 sąd odwoławczy zmniejszył karę pozbawienia wolności do 14 miesięcy, a także obniżył okres utraty biernego prawa wyborczego do roku[4].

Przez rok Alain Juppé pracował jako wykładowca w École nationale d'administration publique w Montrealu. W 2006 powrócił do krajowej polityki, kiedy to wygrał wybory na urząd burmistrza Bordeaux. 18 maja 2007 został ministrem stanu ds. środowiska, zrównoważonego rozwoju, energii i transportu w pierwszym gabinecie François Fillona. W czerwcu tego samego roku w drugiej turze wyborów do Zgromadzenia Narodowego minimalnie przegrał z kandydatem Partii Socjalistycznej. W związku z powyższym 18 czerwca podał się do dymisji[5], zgodnie z ustaloną wcześniej przez premiera zasadą, wedle której ci z ministrów, którzy będą kandydowali do parlamentu i nie zostaną wybrani, złożą rezygnację.

Alain Juppé pozostał w polityce. W 2008 skutecznie ubiegał się o urząd mera Bordeaux na kolejną kadencję, wygrywając już w pierwsze turze z wynikiem ponad 56% głosów[6]. Reelekcję uzyskał również w 2014.

14 listopada 2010 powrócił w skład rządu, obejmując stanowisko ministra stanu, ministra obrony i spraw kombatantów w trzecim gabinecie François Fillona[7], 27 lutego 2011 został w tym samym gabinecie ministrem spraw zagranicznych i europejskich, urząd ten sprawował do 15 maja 2012.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (2000)[8].

Skład rządów Alaina Juppé[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy gabinet (od 18 maja 1995 do 7 listopada 1995)[edytuj | edytuj kod]

Drugi gabinet (od 7 listopada 1995 do 4 czerwca 1997)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego
  2. Martin Plaut: Rwanda report raises issue of motive (ang.). bbc.co.uk, 5 sierpnia 2008.
  3. Francja: Były premier Alain Juppe skazany!. psz.pl, 30 stycznia 2004.
  4. Powrót byłego premiera, "Gazeta Wyborcza" nr 282 z 2 grudnia 2004, s. 10
  5. Battu, Alain Juppé démissionne du gouvernement (fr.). lefigaro.fr, 18 czerwca 2007.
  6. Un triomphe pour Alain Juppé (fr.). 20minutes.fr, 20 marca 2008.
  7. Communiqué de la Présidence de la République (fr.). elysee.fr, 14 listopada 2010.
  8. M.P. z 2000 r. Nr 23, poz. 477

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]