Édouard Balladur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Édouard Balladur
Edouard Balladur-1-crop2.png
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1929
Izmir
Premier Francji
Przynależność polityczna RPR
Okres urzędowania od 29 marca 1993
do 10 maja 1995
Poprzednik Pierre Bérégovoy
Następca Alain Juppé
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi RP Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Edouard Balladur (ur. 2 maja 1929 w Izmirze) – francuski prawnik i polityk pochodzenia ormiańskiego, były minister i premier, kawaler Legii Honorowej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu i École nationale d'administration.

Działalność publiczną rozpoczął w latach 60. Był doradcą premiera Georges'a Pompidou. Po jego elekcji na urząd prezydenta, był m.in. podsekretarzem stanu w jego kancelarii[1].

Do polityki powrócił w latach 80. Jako kandydat gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki w 1986 po raz pierwszy został posłem do Zgromadzenia Narodowego. Zrezygnował z mandatu, obejmując stanowisko ministra stanu oraz ministra gospodarki, finansów i prywatyzacji w drugim rządzie Jacques'a Chiraca. Funkcje te pełnił przez dwa lata. W 1988 i 1993 ponownie był wybierany do niższej izby francuskiego parlamentu. W 1989 został też radnym Paryża, w radzie francuskiej stolicy zasiadał do 2008.

29 marca 1993, po wygraniu przez koalicję Zgromadzenia na rzecz Republiki i Unii na rzecz Demokracji Francuskiej wyborów parlamentarnych, został mianowany premierem nowego rządu, funkcjonującego w ramach koabitacji przy socjalistycznym prezydencie François Mitterrandzie (tzw. rząd drugiej kohabitacji).

Édouard Balladur zdecydował się wystartować w wyborach prezydenckich w 1995, mimo że jego partia wysunęła kandydaturę mera Paryża, Jacques'a Chiraca. Urzędujący premier uzyskał poparcie mniejszości gaullistów (jak minister Nicolas Sarkozy, Patrick Devedjian, Charles Pasqua) i większości UDF (przy sprzeciwie Valéry'ego Giscarda d'Estaing). W pierwszej turze Édouard Balladur zajął trzecie miejsce z wynikiem 18,58% głosów[2]. Po zwycięstwie Jacques'a Chiraca, w dniu 10 maja 1995 zakończył urzędowanie jako premier.

W 1995 powrócił do pracy w parlamencie, skutecznie ubiegał się o reelekcję w 1997. Rok później krótko był radnym Île-de-France. W 2002 zaangażował się w tworzenie Unii na rzecz Większości Prezydenckiej, a po jej sukcesie w wyborach parlamentarnych (w których ponownie zdobył mandat) wstąpił do Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2007 zrezygnował z ubiegania się o kolejną kadencję, rezygnując z aktywności politycznej.

6 stycznia 2005 przez prezydenta Aleksandera Kwaśniewskiego został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[3].

Skład rządu Édouarda Balladura[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Źródła[edytuj | edytuj kod]