Édouard Balladur

Édouard Balladur
Data i miejsce urodzenia	2 maja 1929 Izmir
163. premier Republiki Francuskiej
Przynależność polityczna	RPR
Okres urzędowania	od 29 marca 1993 do 10 maja 1995
Poprzednik	Pierre Bérégovoy
Następca	Alain Juppé
Odznaczenia

Edouard Balladur (ur. 2 maja 1929 w Izmirze) – francuski prawnik i polityk pochodzenia ormiańskiego, były minister i premier, kawaler Legii Honorowej.

Życiorys

Absolwent Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu i École nationale d'administration.

Działalność publiczną rozpoczął w latach 60. Był doradcą premiera Georges'a Pompidou. Po jego elekcji na urząd prezydenta, był m.in. podsekretarzem stanu w jego kancelarii.

Do polityki powrócił w latach 80. Jako kandydat gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki w 1986 po raz pierwszy został posłem do Zgromadzenia Narodowego. Zrezygnował z mandatu, obejmując stanowisko ministra stanu oraz ministra gospodarki, finansów i prywatyzacji w drugim rządzie Jacques'a Chiraca. Funkcje te pełnił przez dwa lata. W 1988 i 1993 ponownie był wybierany do niższej izby francuskiego parlamentu. W 1989 został też radnym Paryża, w radzie francuskiej stolicy zasiadał do 2008.

29 marca 1993, po wygraniu przez koalicję Zgromadzenia na rzecz Republiki i Unii na rzecz Demokracji Francuskiej wyborów parlamentarnych, został mianowany premierem nowego rządu, funkcjonującego w ramach koabitacji (przy socjalistycznym prezydencie François Mitterrandzie).

Édouard Balladur zdecydował się wystartować w wyborach prezydenckich w 1995, mimo że jego partia wysunęła kandydaturę mera Paryża, Jacques'a Chiraca. Urzędujący premier uzyskał poparcie mniejszości gaullistów (jak minister Nicolas Sarkozy, Patrick Devedjian, Charles Pasqua) i większości UDF (przy sprzeciwie Valéry'ego Giscarda d'Estaing). W pierwszej turze Édouard Balladur zajął trzecie miejsce z wynikiem 18,58% głosów. Po zwycięstwie Jacques'a Chiraca, w dniu 10 maja 1995 zakończył urzędowanie jako premier.

W 1995 powrócił do pracy w parlamencie, skutecznie ubiegał się o reelekcję w 1997. Rok później krótko był radnym Île-de-France. W 2002 zaangażował się w tworzenie Unii na rzecz Większości Prezydenckiej, a po jej sukcesie w wyborach parlamentarnych (w których ponownie zdobył mandat) wstąpił do Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2007 zrezygnował z ubiegania się o kolejną kadencję, rezygnując z aktywności politycznej.

Skład rządu Édouarda Balladura

• Édouard Balladur – premier
• Alain Juppé – minister spraw zagranicznych
• François Léotard – minister obrony
• Charles Pasqua – minister spraw zagranicznych i planowania regionalnego
• Edmond Alphandéry – minister gospodarki
• Nicolas Sarkozy – minister budżetu, rzecznik prasowy rządu
• Gérard Longuet – minister przemysłu, handlu zagranicznego, poczty i telekomunikacji, 17 października 1994 stanowisko to objął José Rossi
• Michel Giraud – minister pracy, zatrudnienia i szkoleń zawodowych
• Pierre Méhaignerie – minister sprawiedliwości
• François Bayrou – minister edukacji narodowej
• Philippe Mestre – minister weteranów i ofiar wojen
• Jacques Toubon – minister kultury i frankofonii
• Jean Puech – minister rolnictwa i rybołówstwa
• Michèle Alliot-Marie – minister młodzieży i sportu
• Dominique Perben – minister terytoriów i departamentów zamorskich
• Bernard Bosson – minister transportu, turystyki i zaopatrzenia
• Simone Veil – minister stosunków społecznych, zdrowia i polityki miejskiej
• Michel Roussin – minister kooperacji, 12 listopada 1994 stanowisko to objął Bernard Debré
• Hervé de Charette – minister mieszkalnictwa
• Alain Carignon – minister komunikacji, do 19 lipca 1994
• André Rossinot – minister służby publicznej
• Alain Madelin – minister przedsiębiorczości i rozwoju gospodarczego
• François Fillon – minister szkolnictwa wyższego i badań naukowych

Źródła

• Édouard Balladur na stronie Zgromadzenia Narodowego XII kadencji (fr.)