François Fillon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
François Fillon
François Fillon 2010.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1954
Le Mans
Premier Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 17 maja 2007
do 15 maja 2012
Poprzednik Dominique de Villepin
Następca Jean-Marc Ayrault
Minister edukacji, szkolnictwa wyższego i badań Francji
Okres urzędowania od 31 marca 2004
do 2 czerwca 2005
Poprzednik Luc Ferry
Następca Gilles de Robien
Minister spraw społecznych i pracy Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 7 maja 2002
do 31 marca 2004
Poprzednik Élisabeth Guigou
Następca Jean-Louis Borloo
Odznaczenia
Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

François Fillon, wym. [fʁɑ̃.swa fi.jɔ̃] (ur. 4 marca 1954 w Le Mans) – francuski polityk, minister w kilku rządach, wieloletni parlamentarzysta, jeden z liderów Unii na rzecz Ruchu Ludowego, od 17 maja 2007 do 15 maja 2012 premier Francji w trzech kolejnych gabinetach.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1976 ukończył prawo publiczne na Uniwersytecie Maine w Le Mans. W 1977 został absolwentem studiów podyplomowych z zakresu prawa publicznego na Uniwersytecie Descartesa w Paryżu. Ukończył także studia podyplomowe z dziedziny nauk politycznych w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Działalność polityczną rozpoczął wkrótce po studiach, kiedy to w 1976 został asystentem deputowanego Joëla Le Theule. Rok później, gdy ten objął stanowisko ministra transportu, powierzono mu funkcję wiceszefa jego gabinetu. Wstąpił też do gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki.

Administracja terytorialna[edytuj | edytuj kod]

François Fillon, jak większość polityków francuskich, zaangażował się też w politykę w ramach administracji terytorialnej. W 1981 został radnym departamentu Sarthe. Zasiadał w niej do 1998, od 1985 jako jej wiceprzewodniczący, od 1992 na stanowisku przewodniczącego. Pełnił też funkcję zastępcy mera Sablé-sur-Sarthe (1981–1983) i następnie przez osiemnaście lat burmistrza tej miejscowości (1983–2001).

Od 1998 do 2007 był radnym rady regionalnej Pays de la Loire, w latach 1998–2002 jako jej przewodniczący, następnie przez dwa lata jako wiceprzewodniczący. Od 2001 pozostaje nadto radnym w Solesmes.

Działalność parlamentarna i rządowa do 2007[edytuj | edytuj kod]

W 1981, w wieku 27 lat, François Fillon został po raz pierwszy wybrany do Zgromadzenia Narodowego z departamentu Sarthe. Od tego czasu w następnych wyborach parlamentarnych (w 1986, 1988, 1993, 1997 i 2002) utrzymywał swój mandat poselski. W latach 1986–1988 przewodniczył parlamentarnej Komisji Obrony[1].

W latach 1993–1995 po raz pierwszy wchodził w skład rady ministrów, zajmował stanowisko ministra szkolnictwa wyższego i badań w rządzie Édouarda Balladura. W maju 1995 objął urząd ministra usług pocztowych i technologii informacyjnych w gabinecie Alaina Juppé, sprawował go do maja 1997.

W 2002 przystąpił do Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W tym samym roku powrócił na stanowisko rządowe, kiedy to w maju objął funkcję ministra spraw społecznych, pracy i solidarności w gabinecie premiera Jean-Pierre'a Raffarina. Jako minister próbował zmienić przeforsowane przez socjalistów prawo o 35-godzinnym tygodniu pracy i przeprowadzić reformę systemu emerytalnego (Loi Fillon).

W marcu 2004 został ministrem edukacji, szkolnictwa wyższego i badań. We wrześniu tego samego roku wybrano go po raz pierwszy do Senatu, jednak mandat złożył w związku z zakazem łączenia stanowisk w rządzie i parlamencie[2].

W kwietniu 2005 François Fillon przeprowadził reformę systemu edukacyjnego, wprowadzając m.in. tzw. minima programowe dla wielu przedmiotów szkolnych i akademickich oraz zasady wynagradzania nauczycieli. Ze stanowiska ustąpił w czerwcu 2005, kiedy to urząd premiera objął Dominique de Villepin. We wrześniu tego samego roku ponownie został senatorem z okręgu Sarthe[2].

Premier[edytuj | edytuj kod]

François Fillon przemawiający w Zgromadzeniu Narodowym, 2007

Wybory prezydenckie 2007 i pierwszy gabinet[edytuj | edytuj kod]

W 2007 François Fillon szeroko zaangażował się w kampanię prezydencką Nicolasa Sarkozy'ego. Został m.in. jego doradcą politycznym. 12 kwietnia 2007 Nicolas Sarkozy wymienił jego nazwisko jako potencjalnego przyszłego premiera. W dzień po wyborach miał to potwierdzić w rozmowie telefonicznej z brytyjskim premierem, Tonym Blairem.

W drugiej turze wyborów prezydenckich z 6 maja 2007 lider UMP pokonał Ségolène Royal, zdobywając 53% głosów, a 16 maja tego samego roku objął oficjalnie urząd prezydenta Francji[3]. Dzień wcześniej premier Dominique de Villepin podał się wraz z rządem do dymisji, a 17 maja 2007 Nicolas Sarkozy mianował François Fillona na urząd szefa nowego rządu[4]. Gabinet ten funkcjonował formalnie od 18 maja 2007 do 18 czerwca 2007.

W skład rządu weszli:

Powołano także czterech sekretarzy stanu w różnych resortach, stanowiska te objęli Roger Karoutchi, Éric Besson (b. członek PS), Dominique Bussereau i Jean-Pierre Jouyet. Martin Hirsch został wysokim komisarzem ds. solidarności i przeciwdziałaniu ubóstwu[5].

Wybory parlamentarne 2007 i drugi gabinet[edytuj | edytuj kod]

Przed wyborami do Zgromadzenia Narodowego przewidzianymi na czerwiec tego samego roku François Fillon ustalił zasadę, wedle której ci z ministrów, którzy będą kandydowali do parlamentu i nie zostaną wybrani, złożą rezygnację[6]. Sam premier w głosowaniu, wygranym zdecydowanie przez Unię na rzecz Ruchu Ludowego i jej mniejszych sojuszników (w tym Nowe Centrum), już w pierwszej turze uzyskał mandat poselski w Sarthe, który złożył w związku z pełnieniem funkcji rządowych[1].

19 czerwca 2007 François Fillon został po raz drugi mianowany przez prezydenta premierem nowego rządu[7], z którego musiał odejść były premier Alain Juppé, niespodziewanie pokonany przez socjalistę w swoim okręgu wyborczym[6].

Poza François Fillonem na dotychczasowych stanowiskach ministerialnych pozostali Michèle Alliot-Marie, Bernard Kouchner, Brice Hortefeux, Rachida Dati, Xavier Bertrand, Xavier Darcos, Valérie Pécresse, Hervé Morin, Roselyne Bachelot-Narquin, Christine Boutin, Christine Albanel i Éric Woerth. Jean-Louis Borloo został ministrem stanu, minister ekologii, zrównoważonego rozwoju i planowania (w miejsce Alaina Juppé), a Christine Lagarde zastąpiła go na stanowisku ministra gospodarki, finansów i przemysłu. W skład rady ministrów na urząd ministra rolnictwa i rybołówstwa powołano Michela Barniera[7]. Martin Hirsch pozostał wysokim komisarzem, podobnie jak poprzednio powołani sekretarze stanu. Nowymi sekretarzami stanu w różnych ministerstwach zostali Laurent Wauquiez, Valérie Létard (członek NC), Nathalie Kosciusko-Morizet, Christian Estrosi, André Santini (członek NC), Jean-Marie Bockel (b. członek PS), Hervé Novelli, Fadela Amara, Alain Marleix, Rama Yade, Luc Chatel i Bernard Laporte[7].

Od tego czasu w ramach rządu dokonano szeregu zmian kadrowych. Ze stanowisk sekretarzy stanu odeszli Jean-Pierre Jouyet i Christian Estrosi (zastąpili ich odpowiednio Yves Jégo i Bruno Le Maire). Nowo powołane stanowiska sekretarzy stanu w 2008 obsadzili Hubert Falco, Nadine Morano, Christian Blanc (członek NC), Anne-Marie Idrac, Alain Joyandet. Przeprowadzono też modyfikacje co do nazw i kompetencji kilku resortów, a także zakresów obowiązków poszczególnych wiceministrów. W grudniu 2008 do rządu dodatkowo wszedł Patrick Devedjian jako minister ds. wdrożenia planu naprawczego w związku z kryzysem gospodarczym[8]. W styczniu 2009 gabinet opuścił Xavier Bertrand (w związku z wyborem na sekretarza generalnego UMP). Zastąpił go Brice Hortefeux, a jego obowiązki przejął Éric Besson, otrzymując nominację na urząd ministra[9]. Nowym sekretarzem stanu (po kolejnych zmianach zakresów obowiązków) została Chantal Jouanno.

Po wyborach do PE w 2009 doszło do rekonstrukcji rządu[10]. Poza François Fillonem swoje stanowiska ministerialne utrzymali Bernard Kouchner (sprawy zagraniczne), Christine Lagarde (gospodarka), Patrick Devedjian (zwalczanie kryzysu gospodarczego), Valérie Pécresse (nauka), Hervé Morin (obrona), Roselyne Bachelot (zdrowie), Éric Besson (imigracja), a także Éric Woerth, któremu dodano do dotychczasowych obowiązków także reformę stanu. Kilku ministrów zostało przeniesionych na nowe stanowiska; Jean-Louis Borloo został ministrem stanu, ministrem ekologii, energii, zrównoważonego rozwoju i gospodarki morskiej, Michèle Alliot-Marie – ministrem stanu, Strażnikiem Pieczęci i ministrem sprawiedliwości, Brice Hortefeux – ministrem spraw wewnętrznych, terytoriów zamorskich i wspólnot, Xavier Darcos – ministrem pracy, stosunków społecznych, rodziny i solidarności. Ponadto w skład rządu weszli:

Utworzono dwa urzędy ministrów podległych innym członkom rządu: Henri de Raincourt został ministrem ds. kontaktów z parlamentem (podległym premierowi), a Christian Estrosi – ministrem ds. przemysłu (podległym Christine Lagarde). Część sekretarzy stanu (Valérie Létard, Jean-Marie Bockel, Hervé Novelli, Rama Yade, Hubert Falco, Nadine Morano, Christian Blanc) otrzymała nowy zakres obowiązków. Na swoich stanowiskach pozostali sekretarze stanu Laurent Wauquiez, Nathalie Kosciusko-Morizet, Dominique Bussereau, Fadela Amara, Alain Marleix, Anne-Marie Idrac, Alain Joyandet i Chantal Jouanno oraz Martin Hirsch jako wysoki komisarz. Nowymi sekretarzami stanu zostali Pierre Lellouche, Nora Berra, Benoist Apparu i Marie-Luce Penchard (ze zmienionym zakresem kilka miesięcy później).

Do kolejnych zmian w rządzie doszło po wyborach regionalnych w 2010[11], w których centroprawica nie odniosła sukcesu (podobnie jak w 2004). Éric Woerth został tym razem ministrem pracy, solidarności i służby cywilnej. Do rządu weszli François Baroin (jako minister ds. budżetu, finansów publicznych i reformy państwa) oraz Marc-Philippe Daubresse (jako minister ds. młodzieży i aktywizacji), a także Georges Tron powołany na stanowisko sekretarza stanu przy ministrze pracy. Z gabinetu odeszli Xavier Darcos i Martin Hirsch, a w lipcu tego samego roku zdymisjonowani zostali Christian Blanc i Alain Joyandet.

13 listopada 2010 przed planowaną rekonstrukcją rządu po przeprowadzeniu reformy emerytalnej François Fillon podał swój rząd do dymisji[12], która została przyjęta.

Trzeci gabinet[edytuj | edytuj kod]

Dzień po rezygnacji, tj. 14 listopada 2010, Nicolas Sarkozy powierzył François Fillonowi utworzenie trzeciego z kolei rządu. Również 14 listopada 2010 został przedstawiony nowy skład nowego gabinetu[13].

W jego skład weszli:

Ministrami podległymi innym ministrom zostali:

  • Patrick Ollier – minister ds. kontaktów z parlamentem (podległy premierowi),
  • Éric Besson – minister ds. przemysłu, energii i gospodarki cyfrowej (podległy ministrowi gospodarki),
  • Henri de Raincourt – minister ds. kooperacji (podległy ministrowi spraw zagranicznych),
  • Philippe Richert – minister ds. wspólnot terytorialnych (podległy ministrowie spraw wewnętrznych),
  • Laurent Wauquiez – minister ds. europejskich (podległy ministrowi spraw zagranicznych),
  • Nadine Morano – minister ds. szkoleń zawodowych (podległy ministrowi pracy),
  • Marie-Luce Penchard – minister ds. terytoriów zamorskich (podległy ministrowi spraw wewnętrznych).

Stanowiska sekretarzy stanu w różnych resortach objęli Pierre Lellouche, Nora Berra, Benoist Apparu, Georges Tron, Marie-Anne Montchamp, Thierry Mariani, Frédéric Lefebvre i Jeannette Bougrab.

27 lutego 2011 została odwołana Michèle Alliot-Marie, stanowisko ministra spraw zagranicznych i europejskich przejął Alain Juppé, a urząd ministra obrony i spraw kombatantów objął Gérard Longuet. Z rządu odszedł też Brice Hortefeux, którego zastąpił Claude Guéant. 29 maja 2011 dymisję złożył Georges Tron. Do kolejnych zmian doszło 29 czerwca 2011 po odejściu z gabinetu Christine Lagarde, która została dyrektorem zarządzającym MFW. François Baroin zastąpił ją na urzędzie ministra gospodarki, finansów i przemysłu. Valérie Pécresse objęła natomiast w jego miejsce funkcję ministra ds. budżetu, finansów publicznych i reformy państwa oraz rzecznika prasowego rządu. Laurent Wauquiez wszedł w skład ścisłego rządu jako minister szkolnictwa wyższego i nauki (zastępując z kolei Valérie Pécresse), jego zaś zastąpił Jean Leonetti, którego powołano na ministra ds. europejskich. Nowym ministrem został centrysta François Sauvadet, któremu przydzielono odpowiedzialność za służbę cywilną. Thierry Mariani awansował na stanowisko ministra podległemu ministrowi ekologii jako minister transportu. Nowymi sekretarzami stanu zostali David Douillet, Marc Laffineur i Claude Greff. 26 września 2011 po wyborach do Senatu z gabinetu odeszła Chantal Jouanno, a ministrem sportu został David Douillet[14], tego ostatniego zastąpił zaś Édouard Courtial. 22 lutego 2012 z rządu odeszła Nathalie Kosciusko-Morizet.

Działalność polityczna od 2012[edytuj | edytuj kod]

Po przegranych przez Nicolasa Sarkozy'ego wyborach prezydenckich François Fillon ogłosił swoją dymisję. Urząd premiera sprawował do czasu desygnowania przez François Hollande'a nowego premiera 15 maja 2012. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku uzyskał poselską reelekcję[15].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

François Fillon z polskim prezydentem, Lechem Kaczyńskim, 2007

Rodzina Fillonów pochodzi z francuskiego departamentu Sarthe. Jego ojciec był notariuszem, matka zaś znaną francuską historyczką.

François Fillon jest żonaty od 1980 z Penelope Kathryn Clarke, Walijką, która pracowała jako nauczycielka języka angielskiego w Le Mans. Mają pięcioro dzieci, zamieszkują w XII-wiecznym zamku Château de Beaucé nad brzegiem rzeki Sarthe w miasteczku Solesmes. Ma dwóch młodszych braci: Dominique'a, pianistę, i Pierre'a, okulistę, żonatego z młodszą siostrą żony François Fillona[16]. Trzeci jego brat, Arnaud Fillon, zginął tragicznie w wypadku samochodowym w 1981 w wieku 18 lat.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 François Fillon na stronie Zgromadzenia Narodowego XIII kadencji (fr.)
  2. 2,0 2,1 François Fillon na stronie Senatu (fr.)
  3. Sarkozy pledges new era of change (ang.). bbc.co.uk, 16 maja 2007.
  4. François Fillon named Prime Minister (ang.). premier-ministre.gouv.fr, 17 maja 2007.
  5. Communiqué de la Présidence de la République concernant la composition du gouvernement de M. François FILLON, Premier ministre (fr.). ambafrance-uk.org, 18 maja 2007.
  6. 6,0 6,1 Battu, Alain Juppé démissionne du gouvernement (fr.). lefigaro.fr, 18 czerwca 2007.
  7. 7,0 7,1 7,2 Communiqué de la Présidence de la République annonçant la composition du gouvernement (fr.). ambafrance-uk.org, 19 czerwca 2007.
  8. Décret du 5 décembre 2008 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 5 grudnia 2008.
  9. Décret du 15 janvier 2009 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 15 stycznia 2009.
  10. Décret du 23 juin 2009 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 23 czerwca 2009.
  11. Décret du 22 mars 2010 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 22 marca 2010.
  12. Wire Staff: French prime minister's resignation may bring cabinet reshuffling (ang.). cnn.com, 13 listopada 2010.
  13. Communiqué de la Présidence de la République (fr.). elysee.fr, 14 listopada 2010.
  14. Décret du 26 septembre 2011 relatif à la composition du Gouvernement (fr.). legifrance.gouv.fr, 26 września 2011.
  15. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012.
  16. Kim Willsher, Tim Finan: Welshwoman prepares for life in French No 10 (ang.). telegraph.co.uk, 7 maja 2007.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]