Michel Barnier

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michel Barnier
Barnier, Michel-9568.jpg
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1951
La Tronche
Minister spraw zagranicznych Francji
Przynależność polityczna UMP
Okres urzędowania od 2004
do 2005
Poprzednik Dominique de Villepin
Następca Philippe Douste-Blazy
Odznaczenia
Kawaler Legii Honorowej (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Michel Barnier (ur. 9 stycznia 1951 w La Tronche) – francuski polityk, były minister rolnictwa i były minister spraw zagranicznych, kawaler Legii Honorowej, były eurodeputowany, członek Komisji Europejskiej ds. rynku wewnętrznego i usług.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1972 ukończył studia w École supérieure de commerce de Paris. Rok później został po raz pierwszy radnym departamentu Sabaudia, w radzie generalnej zasiadał do 1999, pełniąc od 1982 funkcję jej przewodniczącego.

Od 1978 do 1993 sprawował mandaty posła do Zgromadzenia Narodowego. W 1992 jako współprzewodniczący Komitetu Organizacyjnego (wraz z Jeanem-Claude'em Killym) zajmował się przygotowaniem Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Albertville.

W latach 1993–1995 sprawował urząd ministra środowiska w rządzie Édouarda Balladura, a od 1995 do 1997 wiceministra (ministre délégué) ds. europejskich w gabinecie Alaina Juppé. W 1999 został przedstawicielem Francji w Komisji Europejskiej kierowanej przez Romano Prodiego, jako komisarz ds. polityki regionalnej.

31 marca 2004 mianowano go ministrem spraw zagranicznych w gabinecie Jean-Pierre'a Raffarina. Pełnił tę funkcję do 5 czerwca 2005. 19 czerwca 2007 powrócił w skład rady ministrów, kiedy to został powołany na urząd ministra rolnictwa w drugim rządzie François Fillona. W 2009 został wybrany na posła do Parlamentu Europejskiego, w związku z czym 23 czerwca tego samego roku odszedł z rządu.

W drugiej Komisji Europejskiej z José Manuelem Barroso na czele (2010–2014) pełnił funkcję komisarza ds. rynku wewnętrznego i usług[1]. Urzędowanie rozpoczął w lutym 2010, rezygnując z mandatu w PE.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Michel Barnier jest żonaty, ma trójkę dzieci[2].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Vive la politique (1985)
  • Le défi écologique, chacun pour tous (1990)
  • Atlas des Risques Majeurs: Ecologie, Environnement, Nature (1992), wydanie polskie: Atlas wielkich zagrożeń: Ekologia, Środowisko, Przyroda (1995)
  • Vers une mer inconnue (1994)
  • Notre contrat pour l'alternance (2001)
  • Sortir l'Europe des idées reçues (2005)
  • L'Atlas pour un monde durable (2007)
  • L'Europe cartes sur table: Atlas (2008)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]